Cancer Bats

Twee weken geleden stond het Canadese hardcoregezeldschap Cancer Bats samen met grote broers The Dillinger Escape Plan in de Melkweg. Elk jaar zijn ze een aantal keren in Nederland te bewonderen. Eerder dit jaar werd het goed ontvangen derde album Bears, Mayors, Scraps and Bones uitgebracht. Tussen alle tour-hectiek door zijn we wat gaan drinken met zanger, brulboei en spraakwaterval Liam Cormier.

“We zijn alweer sinds juli non-stop aan het touren. Deze tour met Dillinger startte gisteren in Parijs, het was te gek. In november kunnen we eindelijk weer terug naar huis.” De hele zomer spendeert Cormier samen met zijn drie bandgenoten in Europa. Zo gaat het al sinds 2006. De rest van de tijd touren ze vooral in Canada. “Mensen uit Canada en Europeanen reageren vergelijkbaar op onze muziek. Het is heerlijk om hier of daar te spelen, het publiek gaat los. In Amerika worden we op de een of andere manier veel minder opgepikt. Hier is het geweldig. Na elke show komen er hardcore-kids op ons af en dan maken we een praatje, we ontmoeten zoveel toffe mensen op deze manier. Touren is ons leven.”

Toch is het niet zo dat de band het thuisfront totaal niet mist. Op de nieuwe plaat staat het nummer ‘Drive This Stake’, dat hier over gaat. Het is een van de meest gevoelige Cancer Bats nummers. Vaak zitten de tracks vol woede. Of zoals Cormier het liever zegt, emotie. “We maken hardcore vermengt met punkrock, alle emotie komt eruit via de muziek. Dat verwacht het publiek ook, zij willen het liefst gewoon een uur alle opgekropte gevoelens er uit schreeuwen en beuken. We hebben nummers, zoals ‘Sorceress’, die drijven op woede. Maar er zijn bijvoorbeeld ook positieve tracks. ‘Raised Right’ bijvoorbeeld, op het nieuwe album. Die gaat over mijn afkomst. Ik zeg in dat nummer eigenlijk dat ik trots ben op de manier waarop ik opgevoed ben en dat het belangrijk is om trots te kunnen zijn op jezelf. Toch willen we ook weer geen uitgesproken blije band zijn. Hardcore is emotie, in al zijn aspecten. Elke avond op het podium is een uitlaatklep.”

Het touren is opvallend vaak in combinatie met een Britse band. Deze keer niet, maar eerder dit jaar stonden de Canadezen al op Europese podia met onder andere The Ghost of a Thousand en Bullet For My Valentine. Ook werd er in 2009 een split 7” uitgebracht met Rolo Tomassi. “Die 7” vinyl met Rolo Tomassie liep als een trein, daar hebben we veel goede reacties op gehad. We hebben zelfs nog een aantal shows met ze gedaan toen, maar het publiek reageerde live gek genoeg niet helemaal naar wens op die combinatie. Ik ben wel echt fan van die eerste Rolo plaat. Wat een monster.” De vriend van Rolo Tomassi zageres Eva Spence is toevallig ook de gitarist bij de punkers van Gallows. Met die band heeft Cancer Bats wel succesvol opgetreden. Ze zijn met hen mee op tour door Engeland geweest en trokken daarmee veel aandacht bij de Engelse pers. Een band die ook belangrijk voor hen is geweest is het tevens Canadese Alexisonfire. Cormier: “Toen zij het succesvolle album Crisis uitbrachten, hebben ze tijdens persdagen en interviews heel veel over ons en ons eerste album Birthing the Giant gepraat. Dat heeft enorm geholpen voor de naamsbekendheid. Sindsdien zijn we ook gevraagd voor Europese tours.”

Hun eigen bekendheid wordt ook regelmatig weer ingezet om dingen te promoten waar ze zelf achter staan. Zo is de organisatie Skate4Cancer, van Rob Dyer, regelmatig mee op tour. Op deze manier worden veel jongeren bereikt die ook zouden kunnen meehelpen in de strijd tegen kanker. Via de verkoop van t-shirts en armbandjes, via gesprekken en het uitdelen van allerhande flyers wordt bij de concerten een groot en nieuw publiek bereikt. Op deze manier doen ze iets terug voor de maatschappij, vindt Cormier. Al zullen ze nooit hun eigen maatschappelijke mening of politieke standpunten bij het publiek opdringen. “Cancer Bats is een heel open band. We willen onze mening nooit te duidelijk kenbaar maken, het gaat om de muziek en niet om onze standpunten. Wel is bekend dat zowel ik als Scott (gitaar) straight edge leven. Jaye (bass) en Mike (drums) doen dit niet. Dat maakt mij niet uit, zolang ze de band niet benadelen door zich bijvoorbeeld elke avond lam te zuipen. Ik kan wel graag willen dat elk van onze fans een socialist is en heel erg open-minded, maar wij zijn niet degenen die over mensen mogen oordelen omdat we toevallig in een bandje zitten.”

In 2010 werden gek genoeg weinig Europese festivals gedaan. Voor Pukkelpop in België zijn ze volgens Cormier wel gevraagd, maar dit viel jammer genoeg niet in de rest van hun schema te passen. Volgend jaar hoopt het viertal op een herkansing: “We willen eigenlijk sowieso op Groezrock proberen te spelen, maar ook Ieperfest en Graspop bijvoorbeeld. Geweldige festivals. Ook Pukkelpop zou in 2011 moeten lukken. We moeten nu alvast de tours voor volgend jaar uit gaan zetten eigenlijk, belachelijk. Eerst maar eens terug naar huis, waar mijn fiets en skateboard zijn. Aan heel Canada mis ik die, naast mijn vrouw, toch het meeste.”