Sinner’s Day 2010 @ Ethias Arena, Hasselt

Op de laatste dag van oktober vond in het Belgische Hasselt de tweede editie van Sinner’s Day plaats. De Ethias arena in Hasselt is volgeladen met vele new wave liefhebbers. De tweede editie van het festival is uitgebreider dan vorig jaar; er staan nu maar liefst zeventien namen op het programma, terwijl vorig jaar maar zeven bands op het programma stonden.

Dit jaar opent de band Red Lorry Yellow Lorry de Club Stage en Poesie Noire opent de Main Stage. Het is al gauw druk bij beide podia, maar bij de Britse band Department S is het zo druk dat er bijna niemand meer bij kan in de Club Stage. ‘I Want’ wordt goed ontvangen en er wordt enthousiast meegeklapt door het publiek. Het lijkt net of de tijd heeft stilgestaan, want de hanenkammen, gekleurde haren en vogelnestjes zijn weer even helemaal terug. De sfeer zit er goed in, dat terwijl het nog begin van de middag is. Op naar de volgende knallers.

Op de Main Stage zou Peter Murphy van Bauhaus optreden, maar wegens persoonlijke omstandigheden kon hij dit niet waarmaken. De Britse oerpunkers van UK Subs vervangen hem. Deze band heeft al meer dan 3000 concerten op de teller staan en Sinner’s Day 2010 kan hieraan toegevoegd worden. De band wordt aangekondigd met: “Als je hobby hanenkammen is, dan ben je hier op je plaats.” Uiteraard komen er veel nummers over vrede, oorlog en politiek voorbij als ‘New York State Police’ en ‘Warhead’. Speciaal voor Sinner’s Day heeft de band het nummer ‘Saints and Sinners’ herschreven met de titel: Sinner’s Day. Met de tekst nog in zijn hand zingt frontman Charlie Harper over dit nu al succesvolle festival. Charlie Harper kan al bijna met pensioen gezien zijn leeftijd, maar dat is absoluut niet te merken tijdens de energieke performance.

De meningen over Jah Wobble (ex- bassist van P.I.L.) in Club Stage zijn erg verdeeld onder de bezoekers. Sommige mensen vluchten zo snel mogelijk de zaal uit, terwijl anderen laaiend enthousiast zijn. Een band die niet bestaat uit scheurende gitaren en harde baspartijen. Er komt zelfs een mondharmonica aan te pas en meer interessante instrumenten, zoals een blaaspiano. De muziek heeft iets weg uit het Verre Oosten. Het is apart en leuk voor de afwisseling, maar wellicht misplaatst op dit festival. Het is echte ‘Like it or not’ muziek.

Op de Main Stage is op het grote scherm duidelijk te zien welke band er op zal treden: Marky Ramones Blitzkrieg. Marky is jarenlang drummer geweest van The Ramones en tot 2005 was hij drummer bij Misfits. Ex-Misfits zanger Michale Graves is de frontman van Marky’s nieuwe band Marky Ramones Blitzkrieg. De set wordt geopend met het welbekende ‘Rockaway Beach’ en jong en oud zingt de longen uit z’n lijf bij de andere klassiekers zoals: ‘Sheena Is A Punk Rocker’, ‘Rock N Roll High School’, ‘I Wanna Be Sedated,’ en vele anderen. Bij ‘I Wanna Be Sedated’ wordt de eerste crowdsurfer van het festival gespot.  Niet alleen Ramones nummers komen voorbij, want er zit een cover in de set. ‘What A Wonderful World’ van Louis Armstrong wordt in een steviger jasje gestoken en wordt ook goed ontvangen door het publiek. De nummers worden in een rap tempo achter elkaar gespeeld en voor je het weet zijn er ruim 30 nummers voorbij en zit het er weer op voor de vier entertainers. De set wordt prima afgesloten met ‘Blitzkrieg Bop.’ en “Hey! Ho! Let’s Go” wordt oorverdovend herhaald door het publiek. Zelfs op de tribune gaan er vuisten omhoog.

De oude rockers van The Young Gods (inclusief flamenco-achtige dansjes door de zanger) maken het podium van Club Stage onveilig met hun ambientmuziek. Zanger Franz Treichler heeft aan zijn microfoon een lamp zitten en het doel ervan wordt pas halverwege het optreden een beetje duidelijk. Tijdens een nummer roept de zanger: “And the winner is? And the sinner is?” en schijnt met de lamp in het publiek op zoek naar een winner/sinner. Jammer dat hij er verder niets mee doet, want hij wijst niemand in het bijzonder aan. ‘Kissing The Sun’ is erg zuiver gezongen en bewijst dat deze mannen ook nog aan een flink portie rock kunnen voldoen. Ook al zijn de bandleden van de bands op Sinner’s Day niet de jongsten meer, ze spelen alsof ze jonge honden zijn.

Op het hoofdpodium wordt de band Arbeid Adelt! in het Duits aangekondigd. De band met Vlaamse presentator Marcel Vanthilt op zang bracht in de jaren 80/90 elektronische muziek met aparte Nederlandstalige teksten. Zo zingt de zanger ineens: “Mama, ik wil neuken” en hoop je dat het een Mama Appelsap is, maar als hij de zin nog eens herhaalt weet je dat dit een verrassende band is. Nog een voorbeeld van een aparte tekst is het nummer ‘Stroom’. Tijdens ditzelfde nummer verschijnt Marcel Vanthilt op het podium in een heus verlicht pak. Nummers als ‘Het Meisje Van Mijn Hart’ en ‘Jonge Helden’ klinken door de Ethias-hallen en zelfs Jah Wobble brengt een bezoekje op het hoofdpodium. Op het scherm achter hen wordt bij ieder nummer een kort filmpje afgebeeld die te maken heeft met het nummer. Ze hebben zelfs een nieuw nummer en die zingen ze rond half vijf. Het leuke is dat het nummer ook ‘Half Vijf’ heet. Leuk optreden en aparte teksten.

Voor degenen die wat stevigers willen dan de Vlamingen van Arbeid Adelt! kunnen in Club Stage genieten van The Kids. Deze band stond in eerste instantie niet op het affiche, maar aangezien The Damned heeft moeten afzeggen in verband met rugklachten van zanger Dave Vanian heeft de Sinner’s Day organisatie de Vlaamse punkband gestrikt. Ook deze Belgen maken er een groot feest van. ‘Do You Wanna Know’ heeft een makkelijke tekst, die je na een keer al kan meezingen. De overige nummers hebben ook een groot meezing gehalte. Met ‘Freedom, Liberty, Democracy’ laten deze mannen nog horen waar ze voor staan en ze kunnen na het optreden gerust zijn; ze waren een goede vervanger van The Damned.

Heaven 17 opent hun set met ‘(We Don’t Need This) Fascist Groove’. Op Sinner’s Day verwacht je veel donkere muziek, maar bij Heaven 17 straalt de vrolijkheid ervan af. Opvolger ‘Play To Win’ wordt ook met overtuiging gebracht. Klassiekers van Penthouse and Pavement worden in een moderner jasje gestoken en er komen zelfs nieuwe nummers voorbij. Opvallend is dat er een uur geleden nog punkers in de zaal stonden en dat zij nergens meer te bekennen zijn bij de Main Stage.

Aangekomen in Club Stage is het duidelijk waar de punkers gebleven zijn. Zij staan bij Britse band The Fall te rocken. The Fall heeft zo’n 80 albums uitgebracht tijdens hun carrière, dus het was vast en zeker een moeilijke klus om de setlist in elkaar te sleutelen. Frontman Mark E Smith staat met zijn 53 jaar toch even mooi oude hits te zingen op het podium. Beetje jammer dat Mark het minst uit de verf komt in vergelijking met zijn leeftijdsgenoten die eerder de dag op het podium stonden. Bij The Fall staat er echt een oude man die het echt wel probeert, maar het overtuigt niet. Hij is vaak onverstaanbaar en de lange intro’s zijn teveel van het goede.

Vanaf 1984 is Marc Almond al bezig met zijn solocarrière, nadat Soft Cell uit elkaar is gegaan. In 2010 is zijn album Varieté uitgekomen. Van Marc Almond zijn we nog niet af. Maar weet hij de oude en nieuwe nummers ook met overtuiging te brengen op Sinner’s Day? Hij weet sowieso een goede show neer te zetten en ‘Glorious’ doet het goed. Marc Almond is het nog niet verleerd. Van zijn nieuwe album speelt hij onder andere ‘Nijinsky Heart ‘. Marc Almond hoort in het lijstje ‘leuk om eens gezien te hebben’, maar veel nummers zijn iets te gelikt.

Terwijl Marc Almond zijn set afmaakt op de Main Stage is er een groot feest gaande in Club Stage. De Britse skagroep The Selecter staat voor het eerst sinds 1986 in haar originele bezetting weer op het podium. De band brengt veel nummers van het album Too Much Pressure dat precies 30 jaar geleden uitkwam. The Selecter is niet zomaar een skaband, want invloeden als punk en reggae zorgen dat de muziek een revolutionaire mix wordt. Zangeres Pauline Black is in topvorm, net als de rest van de bandleden. ‘Danger’ wordt goed ontvangen en een dansfestijn in Club Stage blijft niet uit. The Selecter trein gaat verder met een reeks heerlijke dansnummers. Met ‘Murder’ is het het eind van de set bijna in zicht. Bijzonder dat deze originele bezetting op Sinner’s Day te bewonderen is. Later kun je toch mooi zeggen: “Ik was erbij.”

Op de Main Stage is het tijd voor niemand minder dan Nina Hagen. Met vele verwachtingen wacht het publiek op de komst van deze Duitse zangeres. Ze opent de set met de Depeche Mode cover ‘Personal Jesus’. De eerste tonen zijn zodanig schel dat je je afvraagt of dit een grap is, maar later blijkt het dat ze het echt meent. Na ‘Personal Jesus’ volgt een cover van The Doors. Ze noemt ‘Riders On The Storm’ het Nieuwe Testament dat geschreven is door Jim Morrison. Ook bij dit nummer is het duidelijk dat haar stem niet meer is wat het geweest is. Ze geeft wel een leuke show, maar je zou willen dat er een afstandbediening was om haar stemgeluid uit te zetten. Ze vertelt dat ze een droom had over Elvis. Hij was ziek geworden en kon niet optreden en vroeg Nina om zijn optreden over te nemen. Aansluitend aan dit verhaal volgt het nummer ‘Help Me Lord’. Ze begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en er volgen nog drie andere akoestische nummers. Het drumstel is ingeruild voor een cajon en de elektrische gitaren zijn vervangen door akoestische. Ook vertelt ze een verhaal over haar beste vriendin die afgelopen week is overleden. Speciaal voor haar zingt ze ‘Spirit in the Sky’. Er komen vooral veel covers voorbij, maar dat is niet erg. De nummers zijn bekend, dus de teksten zijn nog enigszins te verstaan.

In Club Stage is The Psyhedelic Furs de afsluiter van Sinner’s Day. Het is zo vol in de zaal dat er niemand meer in mag: waarschijnlijk is iedereen gevlucht bij het optreden van Nina Hagen. Na Nina Hagen is het tijd voor Echo and the Bunnymen. Prettig in het gehoor liggende muziek, wat je doet vergeten dat Nina Hagen ruim een uur geleden op hetzelfde podium stond.

De tweede editie van Sinner’s Day was een groot succes. Ruim 10.000 bezoekers waren naar Hasselt getrokken om dit festijn mee te maken. De organisatie heeft de datum van Sinner’s Day 2011 al bekend gemaakt: 30 oktober 2011. De eerste naam is ook al bekend gemaakt: The Mission. Was je er dit jaar niet bij en wil je het herbeleven? Dat kan a.s. zondag 7 november op Canvas om 21:35 uur.

Foto’s © Timmy Haubrechts.