Darwin Deez @ Paradiso, Amsterdam

Darwin Deez is een guitig knaapje uit New York, met liedjes passend bij zijn vrolijke bekkie. Eerder dit jaar gaf onze alwetende Marco Darwin als tip weg, dus allen die toen diep in de Glazen Bol hebben gekeken kunnen vanavond hun funky pasjes op het ritme van ‘genius pop’ uitproberen. Op Darwins MySpace wordt zijn muziek bondig omschreven als ‘indie rock with a side of calisthenics’. Indie rock lijkt ons duidelijk, maar wat kunnen we on the side verwachten? De term calisthenics omvat een serie ritmische oefeningen, zoals ook wel bekend van fitness video’s uit de jaren tachtig (je moeder heeft ze vast nog wel ergens liggen). Wat dit precies voor het optreden betekent, wordt snel genoeg duidelijk.

Als de band opkomt is de kleine zaal stampvol en enorm uitgelaten. Aan liefde heeft Darwin in Amsterdam duidelijk geen gebrek. Van nieuwe single ‘Constellations’ zijn de woorden voor iedereen bekend en waar het publiek wordt gevraagd mee te klappen, gebeurt dit zonder tegenstribbelen. Als de instrumenten opeens opzij worden geschoven staat het viertal klaar om een ingestudeerd dansje uit te voeren. Daar zal je dan dat calisthenics element hebben. Darwin had ons via zijn MySpace er nog zo voor gewaarschuwd. Met open mond sta je daar dan naar amateur kindertheater te kijken. Een soort van bonte avond routine, maar zonder  dat de gelegenheid zich ervoor leent. Flashbacks van bruggerkamp schieten voorbij. The horror. Als je op dat moment om je heen kijkt zie je echter alleen lachende en vertederde gezichten in de zaal. Dus dit is leuk? Ik voel me een buitenstaander, die een grap waar iedereen om lacht niet begrijpt. Voor een enthousiaste zaal is dit nog wel schattig, maar doet de band dit ook als er drie mensen ongeïnteresseerd aan de bar hangen? Wat nog erger is, is dat deze maffe choreografieën om het nummer terugkomen. Een treurig gevoel overvalt me. Dit is duidelijk een gimmick. Eentje die nog slecht uitgevoerd is ook.

Darwin zou zijn DNA eens naast dat van Weird Al Jankovic moeten leggen, gezien de uiterlijke overeenkomsten en (een light-variant van) de hang naar het absurde. Hij heeft goed begrepen dat excentriek gedrag op een podium vrijwel automatisch op één lijn wordt gesteld met creativiteit. Hierbij wordt zonder enige aarzeling een vrijkaart gegeven voor de kwaliteit van de muzikale uitvoering. De sympathie voor de quirky nerd fungeert als rookgordijn en de zaal lijkt niet te horen dat we hier een live uitvoering van ‘shreds’ voorgeschoteld krijgen. De leuke liedjes van het album storten live als een kaartenhuis in elkaar.Zo is vooral de gitarist een ongeleid projectiel dat zijn instrument  in alle willekeurigheid lijkt te beroeren. Waarschijnlijk stelde Darwin bij de samenstelling van zijn band de bereidwilligheid  om zijn nerdy choreografieën uit te voeren voorop, want aan muzikaliteit schort het bij al zijn bandleden. Zelf zingt hij ook geregeld vals, maar met een verlegen lach naar de meisjes op de eerste rijen wordt dit gemakkelijk verbloemd. De hoop is dat deze tournee de band iets oplevert, zodat er geïnvesteerd kan worden in goede apparatuur. Je gunt Darwin namelijk wel iets meer dan de goedkope Squier die dat troosteloze, schelle geluid produceert.

Een dieptepunt is als Darwin en zijn gitarist een stukje gaan rappen, waarbij de drummer en bassist er als twee minderbegaafden bij staan. Dit zou al een stuk minder erg zijn als de begeleidende muziek live zou worden gespeeld. De band is echter dol op de tape die gedurende het hele optreden de show bij elkaar houdt. Opeens klinkt daar ‘All The Single Ladies’ van Beyonce met bijbehorend dansje. Daar breekt toch je klomp van? Aan het publiek af te lezen alleen maar mijn klomp. Blijkbaar was ik vanavond getuige van een waanzinnig goede show, van een uitmuntende band. Het ziet ernaar uit dat Darwin en consorten de volgende keer mag doorschuiven naar een grotere zaal, want Amsterdam slikte het vanavond als zoete koek. Een enkeling loopt echter met gebogen hoofd naar buiten.