Eastpak Antidote Tour @ 013, Tilburg

Afgelopen zomer zouden ze als vervanger van The Used op The Powerfest staan, maar Sum 41 drummer Steve Jocz brak zijn pols en dus moest onder andere deze show er aan geloven. Maar na zeven jaar wachten zijn de Canadezen eindelijk terug in Nederland. Samen met The Black Pacific van voormalig Pennywise zanger Jim Lindberg en supports The Riverboat Gamblers en Veara op de Eastpak Antidote Tour te Tilburg.

Had dit jaarlijkse evenement in 2009 nog twee headliners in de vorm van Anti-Flag en Alexisonfire, dit keer is het vanaf de eerste minuut duidelijk om wie het vanavond allemaal draait. Het immense Sum 41 spandoek hangt al achter het podium als Veara precies om zeven uur begint. De strak uitverkochte 013 is al behoorlijk gevuld. Het poppunk bandje, hun tweede album What We Left Behind is net uit in Nederland, is de grote onbekende op het affiche. Maar om het catchy geluid van deze groep kan eigenlijk niemand heen. Ze krijgen het publiek mee en er ontstaan zelfs al enkele pits. Veara zelf is duidelijk dolgelukkig met de respons. Helemaal strak is het niet en vooral de basgitaar staat niet goed afgesteld, maar het kan niet anders of vanavond is een sterk fundament gelegd voor een Nederlandse fanbase.

Veara

De punkers van The Riverboat Gamblers hebben al iets meer fans naar het zuiden des lands getrokken. Na strak twintig minuten af- en opbouwen vliegen ze door hun half uur durende set heen. Frontman Mike Wiebe is een stuiterbal met Adam Brody uiterlijk, die ook nog eens daadwerkelijk kan zingen. Na twee nummers doorbeuken besluit het publiek de verraste blik maar op te geven en er ook volledig voor te gaan. De eerste crowdsurfers worden vakkundig uit de lucht geplukt door de 013-security en mogen gelukkig direct weer terug de zaal in. The Riverboat Gamblers, “from Texas USA”, spelen ongemeen strak. Als diezelfde Wiebe uiteindelijk aankondigt ook maar te gaan crowdsurfen vliegen de pannen van het Tilburgse dak. Bij deze is het gelijk van Eastpak, om twee onbekende bands te boeken en eentje die het puur van de naam moet hebben, al volledig bewezen. Het is te hopen dat ook deze band vlug terug keert naar ons kikkerlandje.

The Riverboat Gamblers

De zaal staat praktisch vol voor The Black Pacific. De punkband van de oude stempel is vooral bekend vanwege zijn frontman en waarschijnlijk is het gros van de fans dan ook afkomstig uit de oude Pennywise-fanbase. Eerder dit jaar kwam al het debuut album The Black Pacific uit, welke positief ontvangen werd. Lindberg en zijn mannen krijgen het publiek direct aan het moshen, circlepitten en crowdsurfen. De van-dik-hout-zaagt-men-planken muziek verschilt niet veel van die van Pennywise en is dan ook een garantie voor een feestende menigte. Dat er zo af en toe screams toegevoegd worden door Marc Orrell, die we kennen als Dropkick Murpheys gitarist in het Sing Loud, Sing Proud tijdperk, is alleen maar leuk en geeft zijn nieuwe band net iets extra’s. Het is een leuke show en vooral een goede laatste opwarmer voor Sum 41. Maar The Black Pacific mist jammer genoeg net een bepaalde originaliteit om het zonder de Pennywise referentie te doen.

The Black Pacific

Vijf minuten voordat Sum 41 het podium betreedt dimmen de lichten al en knalt AC/DC’s ‘T.N.T.’ uit de boxen. De Canadezen hebben hun nieuwe album Screaming Bloody Murder net af en brengen deze begin volgend jaar uit. Van te voren werd angstvallig gehoopt dat deze show niet uit zou draaien op een albumpresentatie. Gelukkig maakt het stelletje krankjorum direct duidelijk dat zij hier zijn voor een veredelde greatest-hits show. Niet met het verwachte ‘Mr. Amsterdam’ maar met knaller ‘The Hell Song’ openen ze de show onder luid gejuich van de inmiddels afgeladen 013. Zanger en gitarist Deryck Whibley lijkt erg blij om terug te zijn en onderstreept dit met zijn beste Billie Joe Armstrong van Greenday immitatie: ouwehoeren tegen het publiek en zeuren om applaus tot je er bij neervalt.

Sum 41

Desalniettemin geven ze vanavond een verschrikkelijk leuke show weg. Via ‘We’re All to Blame’ en het oudere ‘My Direction’ naar het nieuwe ‘Skumfuk’ en een stukje van Metallica’s ‘Master of Puppets’. Het publiek eet uit de, inmiddels weer donkerharige, zanger zijn hand. Een drumsolo van de herstelde Jocz en gitaarspeldemonstraties na klassieker ‘Fat Lip’ laten ook zien dat de band eindelijk weer gewoon speelt voor hun eigen plezier. Er is veel ruimte voor improvisatie en het bedanken van het publiek en de bandleden zelf. Na de van Does this look infected? afkomstige afsluiter ‘Still Waiting’ vraag je jezelf toch af hoe het zit met dat ene nummer waarmee Sum 41 in Nederland door brak. Maar gelukkig is daar de toegift: inclusief het puberale maar oh zo fijne ‘In To Deep’. Een heerlijke afsluiter van een leuke avond, de band is weer fris en dat belooft wat voor het nieuwe album.

Sum 41