Heel –core liefhebbend Nederland is weer afgekomen naar Tilburg. Zondagmiddag om vier uur begint daar namelijk de Imperial Never Say Die! Tour. Kansen genoeg om bij de kletsen met je maten, lekker een biertje te drinken, te netwerken voor je band en met zijn allen massaal te zeiken op de slechter wordende bands die vroeger wel hard waren. Heeft er iemand nog meer ingrediënten nodig voor een vermakelijke zondag?
Gigantische rijen voor de kassa, ingang én garderobe zorgen er wel voor dat ongeveer de helft van de bezoekers de eerste band We Came As Romans mist. Althans mist? Zelfs bij de garderobe is te horen hoe blij deze Amerikanen zijn hier te mogen staan. Voordat je er vervolgens erg in hebt, gaat de matinee show meteen door met de volgende band.
Na een krappe tien minuten is het tijd voor de Engelsen van Your Demise. En daar gaan we dan: die hebben een nieuwe zanger, dus geen nummers van de eerste EP en de eerste full-length met de oude zanger. Wel materiaal van het nieuwste schijfje The Kids We Used To Be en ontiegelijk slecht geluid. iets waar de band niks aan kan doen, maar wel iets dat de band parten speelt. De zang is door het slechte geluid de eerste tien van de vijftien minuten onverstaanbaar. En wat is er gebeurd met de lichtman? In slaap gevallen misschien? Hij heeft enkel nog groene spotjes over met af en toe een wit knipperend lampje er door heen. De band zelf maakt er wel het beste van, dat mag gezegd worden. Tijdens afsluiter ‘Burnt Tongues’ nog een mooie pile-up vooraan bij de hekken, zijn de oudere fans ook weer tevreden.
Ook al was er even verwarring- Your Demise speelt in het Verenigd Koninkrijk als derde, en War From A Harlots Mouth op het vaste land als derde, nu is het dus echt tijd voor War From A Harlots Mouth. Want Tilburg, dat ligt in Nederland, en Nederland, dat ligt op het vaste land. Na deze geweldige uitleg door enkele bezoekers hakken de Duitsers er meteen hard in met ‘Heeey Let’s Start A Band’. Meezingen gegarandeerd met de tekst: ‘I Stick To My Guns, I Won’t Let Them Go!’. Het geluid staat bij deze band godzijdank fatsoenlijk afgesteld, iets wat wel had gemoeten, anders waren alle technische gitaarsnufjes in een plas water gevallen. Wat nog meer memorabel was aan dit optreden? De jonkies die hoogstwaarschijnlijk maar één nummer mee konden blèren. Van het nieuwe album MMX komt maar één nummer voorbij, zelfs de allereerste EP wordt meer aangedaan met ‘Keeping It Up’ en ‘Uptown Girl, Uptown Girl, I Had A Crush On You, Oh Uptown Girl’- waarbij zanger Nico nog even bovenop het publiek duikt. Overtuigend, nu wat vaker terugkomen naar Nederland.
Vol verbazing staan we te kijken wanneer Emmure het podium beklimt. Waar zijn de regenjacks gebleven? Deze band daalt onmiddellijk in scene-points, want de vorige keer in Mezz waren ze veel harder met hun regenjack aan. Frank Palmieri is ook duidelijk slechter bij stem. De helft van de onverstaanbare teksten die hij normaal schreeuwt, zijn nu nog onverstaanbaarder. Maar waar het vooral om gaat bij Emmure? Fijn moshen- iets dat niet lukt aangezien de vloer van de 013 he-le-maal volstaat, en lekker meezingen met Frank: ‘Ask Your Girl What My Dick Tastes Like’. Dit is een mooi moment om een bruggetje te maken naar Bleeding Through. Een band die een mooie vrouw achter het keyboard heeft en waar dan ook de meeste mensen voor blijven staan. De rest, die is eten en sponsort de lokale shoarmatenten door extreem veel falafel te verorberen. Maar in 013 is ook genoeg ui te vinden op het podium. Of krijgen sommige mensen tranen in de ogen van de band? Zo slecht spelen ze toch niet? Waarom loopt iedereen dan weg?
Wanneer het buikje vol is, dan is daar Comeback Kid. Frontman Andrew Neufeld heeft zijn buikje zo te zien ook goed rond gegeten. Dit is kennelijk een trend in hardcoreland? Scott Vogel had hier afgelopen jaar ook nog last van. Enfin, opkomen met ‘False Idols Fall’ en ‘All In A Year, veel beter gaat het niet worden wanneer je van te voren nog vreest dat vooral de laatste twee albums worden aangedaan. Titelsong ‘Broadcasting’ gaat er dan nog goed in, en eigenlijk ook wel die twee nieuwe nummers die worden gespeeld. Comeback Kid heeft de setlist dusdanig fijn in mekaar gevlochten, en voldoende zelfkennis, om een fatsoenlijke set neer te zetten. Op de dansvloer blijft het echter rustig, meezingen gebeurt maar mondjesmaat, al speelt de band als vanouds strak. Neufeld is goed bij stem vergeleken met Groezrock en Haarlem afgelopen keer en de backing vocals vangen de leegte van de sing-alongs op in zo’n grote zaal. Tijdens ‘Wake The Dead’ gaat de gehele zaal echter opeens totaal los, waarna er als verrassing nog even ‘Final Goodbye’ voorbijkomt om mee af te sluiten. Helaas blijft de publieksreactie hier wel uit.
Dan is nu het moment aangebroken om voor de honderdste keer in de afgelopen vijf jaar Parkway Drive te mogen aanschouwen. Hiervoor zijn de meeste mensen gekomen want dit is namelijk de bruutste liveband van dit moment, met alleen maar geweldige albums op zak, een geweldige zanger en een vingervlugge gitarist. Ja, zo moet de jongere generatie hebben gedacht. De oudjes trekken het duidelijk zwaarder. Alleen op het einde van de set zijn twee nummers van Killing With A Smile te vinden die ook nog eens matig worden uitgevoerd. De vingervlugge gitaarsolo’s zijn duidelijk te snel geworden, de stem van Winston McCall is niet meer om aan te horen en wat hebben die palmbomen er in hemelsnaam mee te maken? Plus die opblaasboot? Aanstaande donderdag (11 november) begint carnaval toch pas? De zaal druppelt rustig leeg, en niet eens met mensen die op tijd thuis moeten zijn.
Pingback: Tweets that mention Imperial Never Say Die! Tour 2010 @ 013, Tilburg | ROAR E-Zine -- Topsy.com