Gorillaz @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Hoe het kan dat je al twaalf jaar een band vormt, talloze hits scoorde maar nog nooit in Nederland geraakte, is me een raadsel. Onder de noemer beter laat dan nooit staan 2-D, Noodle, Murdoc en Russel vanavond eindelijk in onze hoofdstad. Het gaat hier natuurlijk om Gorillaz, die twee bands hebben meegenomen die ze wel erg dicht aan het hart staan: Little Dragon en De La Soul.

Een klein kwartier later dan gepland betreedt Little Dragon het podium. De Zweedse band bracht vorig jaar Machine Dreams uit en dit blijkt vandaag nog steeds de leverancier voor de meeste nummers tijdens hun optredens. Zangeres Yukimi Nagano probeert met wulpse dansjes het publiek voor zich te winnen tijdens nummers als ‘Never Never’ en ‘Looking Glass’, maar slaagt hier niet helemaal in. Veel mensen staan rustig door te ouwehoeren en lijken alleen voor de hitjes van de hoofdact te komen, logisch als je ruim 60 euro voor een kaartje betaalt. Gelukkig zijn er veel mensen die het wel goed kunnen waarderen dat de band niet alleen goed speelt, maar veel nummers ook in een nieuw jasje steekt. Het is aannemelijk dat de intieme muziek in een klein zaaltje, met de eigen schare fans, beter tot zijn recht was gekomen.

Dan is het tijd voor de feestbeesten van De La Soul. De drie bandleden zijn de 40 inmiddels gepasseerd, maar dat is geen reden om je hiphop niet jeugdig te brengen. Vanaf het begin proberen de mannen het publiek mee te krijgen door handjes omhoog te laten gaan en een keer zelfs de muziek even stop te zetten omdat er te weinig meegedaan wordt. Tijdens klassieker ‘Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)’ lijken de meeste mensen ineens de knop om te kunnen zetten om zonder aanmoediging vrolijk mee te doen. Als een meisje dat Liz heet maar als hiphopnaam Lizzieliz krijgt toebedeeld van de heren wordt gevraagd wat de favoriete dag van De La Soul is antwoordt zij enthousiast: “Saturdays”. Ook deze klassieker mag samen met ‘Me Myself and I’ niet ontbreken in de ruim half uur durende set. Kwalitatief is het niet altijd hoogstaand, maar met interactie lijkt De La Soul Amsterdam goed wakker geschud te hebben.

Na lang wachten krijgen we een introductiefilmpje  te zien waar Murdoc, één van de animatiefiguurtjes van Gorillaz, zich loopt op te winden over 2-D die op een banjo zit te spelen. Vervolgens zien we Snoop Dogg op het scherm die met ‘Welcome To The Plastic Beach’ de show start. De band staat hier natuurlijk om Plastic Beach te promoten. Wat gelijk opvalt is het immense aantal muzikanten dat zich op het podium heeft verzameld. Damon Albarn, ook zanger van Blur, waant zich gedurende het concert als een waar podiumbeest tussen de blazers, achtergrondzangers en gitaristen door. Achter het spektakel zien we een scherm waar de videoclips van de gespeelde nummers worden getoond.

Albarn zou eigenlijk zonder hulp de show wel kunnen dragen en de rest van de gastmuzikanten op de nummers niet mee hoeven te nemen. Als perfectionist denkt hij hier natuurlijk anders over. Van Little Dragon en De La Soul konden we natuurlijk verwachten dat die even hun gezicht laten zien tijdens ‘Empire Ants’ en ‘Superfast Jellyfish’. Dat het hier niet bij zou blijven konden we alleen maar hopen. Het is bij iedereen dan ook een verrassing dat we mensen zien langskomen als Bobby Womack (‘Stylo’) en Neneh Cherry (‘Kids With Guns’). Niet alleen vocaal gezien is het hele rataplan meegekomen, maar ook Hypnotic Brass Ensemble en Syria’s National Orchestra of Arab Music zijn aanwezig. Stel je dit voor voor met de beste frontman die een band kan hebben en je bent binnen.

Gedurende een ruime anderhalf uur weet Gorillaz je mee te nemen langs hun platenkast. Zo horen we ’19-2000′, ‘Dare’ en ‘White Flag’. Bij die laatste duikt Albarn met een grote witte vlag het publiek om een rondje door de zaal te rennen. De zanger is gedurende de hele show enthousiast, dankbaar en weet de hele set goed bij stem te blijven. Tijdens ‘Punk’ wordt wel duidelijk dat de Blur-genen nog lang niet zijn weggeroest, want al wild bewegend als rocker lijkt Albarn zich het best voort te bewegen. Helaas komt aan alles een eind en als tijdens het toegift ‘Clint Eastwood’ wordt ingezet gaat iedereen nog eenmaal los, om daarna een weergaloos applaus op het podium af te vuren. Dit was een van de beste optredens die ons land de afgelopen jaren heeft mogen verwelkomen, dat Gorillaz maar iets sneller terugkomt voor een tweede keer.

Setlist:

• Orchestral Intro
• Welcome To The World Of The Plastic Beach
• Last Living Souls
• 19-2000
• Stylo
• On Melancholy Hill
• Rhinestone Eyes
• Kids With Guns
• Superfast Jellyfish
• Tomorrow Comes Today
• Empire Ants
• Broken
• Dirty Harry
• El Mañana
• White Flag
• To Binge
• Dare
• Glitter Freeze
• Punk
• Plastic Beach

Toegift:

• Cloud Of Unknowing
• Feel Good Inc.
• Clint Eastwood
• Don’t Get Lost In Heaven
• Demon Days