36 Crazyfists @ Tivoli de Helling, Utrecht

36 Crazyfists, is dat geen vergane glorie? Getuige de volle Tivoli de Helling is dit niet het geval. De band doet een co-headline tour met DevilDriver en omdat deze band volgens 36 Crazyfists’  vocalist Brock Lindow een ‘make-up bijwerkdag’ had, kon de Tivoli geboekt worden. Support was er snel gevonden, Breed 77 is opener van het package en was dus ook beschikbaar.

Eerst was het de beurt aan de locals van Secret Handshake Club om het publiek de zaal in te trekken, iets wat ze ook al bij Devil Sold His Soul en Rolo Tomassi deden. Helaas kon uw recensent niet tijdens de opener aanwezig zijn, maar wel bij de tweede band van de avond. Of we daar vrolijk van moeten worden is een tweede, de uit Gibraltar afkomstige Britten van Breed 77 maken een mix van metal en flamenco en niet iedereen weet dat te waarderen aangezien het rokershok behoorlijk wat drukker is in vergelijking met ervoor.

Gelukkig is het dan tijd voor 36 Crazyfists. De mannen uit Alaska knallen direct de opener van nieuwe plaat Collisions and Castaways de zaal in en de toon is gezet. Het viertal oogt volwassen en Lindow is goedgemutst, ondanks dat hij een raar petje draagt. Hij bedankt de volle zaal meerdere malen en laat weten dat de band amper twee dagen voor de show te horen kreeg dat ze in de Utrechtse zaal zouden spelen.

De band laat hit en vooral jeugdsentiment ‘At The End Of August’ vrij vroeg in de set de revue passeren, tot groot genoegen van het toegestroomde publiek. De Helling is niet uitverkocht, maar dit lijkt niet te deren, zeker niet als er een circle pit ontstaat in het midden van de zaal. De band voelt bij vlagen ietwat rommelig aan en dit is vooral te merken tijdens ‘Elysium’. De gastvocals van Howard Jones moeten worden opgevangen door het publiek en komen helaas niet lekker uit de verf.

Drummer Thomas Noonan begint zich te ergeren aan de geluidsman en als het geluid dan ook deels wegvalt lijkt het drama compleet. De band blijkt zich te kunnen herpakken, maar het rommelige blijft op de loer liggen, ook bij tracks als ‘Installing The Catheter’ en ‘Felt Through A Phone Line’. De sing-alongs zijn ook niet altijd even overtuigend, maar dit neemt niet weg dat de band een puike show speelt. Op het randje van 2011 kan 36 Crazyfists het blijkbaar nog steeds.