BrokeNCYDE – Will Never Die

Een band die in de liner notes van hun laatste plaat hun dank uit laten gaan naar wiet, meiden en geld (met letterlijk de toevoeging: daar kun je wiet mee kopen) is helaas niet een band die heel veel respect oogst bij mensen boven de veertien jaar oud. BrokeNCYDE heeft een tweede plaat uit met de titel Will Never Die. Een titel die heel leuk zou zijn voor een twintigste plaat, maar stel je even deze mannen over 30 jaar voor op het podium: “BrokeNCYDE will never die!”. Hilarisch, maar heeft de band nog wat te melden verder of is het gewoon hetzelfde prakje als op de voorganger?

Heel simpel gezegd, er is sinds ‘I’m Not A Fan But The Kids Like It’ helemaal niks veranderd. De intro is getiteld ‘Epic Intro’, wat dan weer moet zeggen hoe gaaf die wel niet is. Dan trapt de plaat af met ‘Dis Is A Rager Dude’, waarop we de vertrouwde lauwe disco beatjes horen die zo typerend zijn voor de sound van BrokeNCYDE. Als je dan de screams eroverheen hoort komen verwacht je misschien iets wat rauw klinkt, maar deze zijn zo ongelooflijk aangedikt met distortion dat het eigenlijk nergens meer naar klinkt. Misschien is het een poging om het toch een beetje bruut te laten klinken?

Sommige nummers zijn leuk hoor, ‘Teach Me How To Scream’ is nog best een lekker nummertje totdat Se7en (ja, zo noemt deze jongen zichzelf) er weer doorheen jaagt met zijn screams (lees: ruis). Het toffe aan deze band is eigenlijk dat ze op zoek gaan naar een nieuwe sound met hun combi van hiphop, emocore en nu-rave. Op nummers als ‘Money Hungry Hoe’ hoor je dat het wel leuk kan klinken, maar of je met zulke flutteksten aan moet komen? Muzikaal weet de band zo nu en dan wel een lekkere flow te vinden en de beats zijn vaak wel aardig, doch een beetje hakkelend. Dat de band een feestje kan bouwen muzikaal is ongetwijfeld waar, maar in de meeste gevallen maken ze er een waardeloze geluidsbrij van op dit album. Doe alsjeblieft die screams eens weg om te beginnen, dat is een stap in de goede richting. Je hoort bij stijlgenoten 3OH3! of Jeffree Star ook niet die waardeloze noise door de nummers heen. Het botst gewoon met het gelikte geluid dat zo typerend is voor deze band.

Leuk experimentje horen we op ‘High Timez’, waar de bende samenwerkt met Daddy X van Kottonmouth Kings om een soort eigen versie van een reggaenummer te maken. Gelukkig hebben ze dan wel alle thema’s die de band graag behandelt gehad: drugs, meiden, drank en geld. Als er dan toch een nummer is waar de knapen wel iets laten horen wat gaaf klinkt, dan is het ‘Ride Slow’. Een trage, vieze beat met daarover cleane raps (ok, een beetje screams, maar die klinken niet alsof ze in een hagelstorm opgenomen zijn).

Nee, er is niks veranderd bij deze band. Nummers als ‘My Gurl’ en ‘U Ain’t Crunk’ bewijzen dat wel. Voor de jonge vrouwelijke fan echter is het ongetwijfeld nog steeds Alice In Wonderland met een stel vogelverschrikkers. Moeders die overigens denken dat deze band een slechte invloed heeft met zulke teksten, onderschatten volgens mij het intellect van hun eigen kinderen. Het is zo achterlijk en afgezaagd dat behalve de bandleden waarschijnlijk niemand dit serieus neemt. Muzikaal heeft het geluid van de formatie zeker wel potentie, maar zolang de band vuilnisbakkenmuziek blijft maken zullen ze zichzelf niet overstijgen.

Score: