Crossing Border 2010: dag 3 @ Binnenstad, Den Haag

Het Crossing Border festival heeft ook dit jaar een rits geweldige namen op gebied van muziek en literatuur naar de binnenstad van Den Haag gehaald. Vooral liefhebbers van folk, singer-songwriters of degelijke, ouderwetse rock worden op hun wenken bediend, maar ook als je gekomen bent om te dansen, zal je vanavond niet worden teleurgesteld. Met namen als Ed Harcourt, Jamie Lidell en Midlake kan er natuurlijk weinig misgaan en de organisatie kan zich verheugen op een wederom uitverkochte editie.

Het festivalbandje is opgehaald, het tijdschema opengeklapt. De eerste stappen richting het Toneelgebouw worden gezet als vanuit de gezellige Cuatro tent opeens een mooie vrouwenstem klinkt. Toch maar naar binnen dan. Hier kijkt een handjevol mensen naar het Deense gezelschap van Our Broken Garden. We horen leuke dreampop, met een Scandinavische ondertoon. Zangeres Anna Brønsted klinkt een beetje als Feist en doet ook ergens denken aan haar landgenote van Asteroid Galaxy Tour Mette Lindberg. Blijkbaar bestaat er een goed draaiende fabriek voor blonde, petite frontvrouwen in Denemarken. De band klinkt aardig, maar niet erg spannend. Geen tijd te verliezen, wat biedt de avond ons?

Op steenworp afstand speelt op dat moment een zangeres die zichzelf op haar MySpace als “an Inuk, a real eskimo from Greenland” voorstelt. Soort van Disney’s It’s a Small World live ofzo? Al rennend bewegen we ons naar de Waterloo zaal, om de zingende eskimo met eigen ogen te aanschouwen. Geen bontmuts of huskies, maar een lief meisje met een ukelele en een arsenaal aan muzikanten achter zich, onder de naam Nive Nielsen & The Deer Children. De band produceert een zwaar, maar goed geluid waardoor de kinderlijke liedjes wat body krijgen. Nive Nielsen zingt bijvoorbeeld over haar cafeïneverslaafde vriendje, dat niet zonder zijn koffie in de ochtend kan. “Look he’s over there” wijst Nive naar de jongen die zich een beetje beschaamd probeert te verbergen achter de xylofoon. Nive Nielsen en haar roedel babyherten is een hele leuke act, maar om op tijd te zijn voor John Grant op het 3voor12 podium moeten we ons voortijdig onttrekken aan deze gezelligheid.

We vallen met onze neus in de boter als we John Grant, begeleid door Eric Pulido van Midlake treffen op de kleine 3voor12 stage. Dit jaar bracht hij in samenwerking met -jawel- Midlake het album Queen Of Denmark uit, waarop zijn donkere stem verweven wordt met fijne folk. Zij die meer willen kunnen later op de avond deze getalenteerde muzikant uit Denver  in The Royal zaal in de Koninklijke Schouwburg treffen. Wat hij hier ten gehore brengt klinkt erg overtuigend, maar met Villagers en Jamie Lidell die op hetzelfde tijdstip spelen heeft Grant geduchte concurrentie.

Edwyn Collins

We lopen voor de eerste keer van de avond de Buchanan zaal in, waar Edwyn Collins met zijn band speelt. Collins bouwde vanaf de jaren zeventig aan een solide carrière als welgerespecteerde muzikant tot hij in 2005 twee hersenbloedingen kreeg, die hem voor een gedeelte verlamd hebben gemaakt. Gelukkig is hij deels gerehabiliteerd, waardoor wij de eer hebben hem vanavond te mogen zien spelen. Collins zit gedurende het optreden en het praten tussen de nummers gaat moeilijk, maar hij wordt begeleid door een werkelijk fantastische band, die niet alleen in muzikaliteit, maar ook in charisma uitblinkt. De gingerkid bassist, een soort James Bond versie van Ron Weasly neemt de tweede stem voor zijn rekening, waardoor hij te allen tijde Collins opvangt, waar hij het moeilijk heeft. Opeens komt een vrolijk stuiterend knaapje het podium op. De jongen wordt voorgesteld als William, Collins zoon, die een liedje mee gaat zingen. Heel lief, maar de jongen heeft duidelijk niet papa’s fluwelen stem geërfd. Voor het laatste nummer staat de grote man op. ‘Girl Like You’, zijn grootste hit, wordt foutloos uitgevoerd, mede door de jonge gitaarvirtuoos  die mee is. Als Collins moeizaam van het podium afloopt, zou je wensen dat het publiek een tikkeltje meer enthousiasme zou opbrengen, maar iedereen snelt al naar buiten naar een volgende show.

Zodra we de zaal uitlopen stuiten we op een blokkade van mensen die allemaal een glimp willen opvangen van de preshow show (zoals Pulido het noemt) van Midlake op het 3voor12 podium. Met moeite en gevaar voor eigen leven banen wij ons een weg door de massa. Als we bijna bij het podium zijn moeten we over zittende mensen stappen, die ook gedurende het hele optreden blijven zitten (tot een medewerker ze met klem verzoekt om ruimte te maken voor anderen die ook wat willen zien). Goh, wat sociaal zeg. Misschien moeten zij die twintig minuten staan niet kunnen opbrengen in het vervolg lekker thuis een cd’tje opzetten. Midlake is echter blij met de enorme hoeveelheid aan publiek en gaat van start met ‘Acts Of Men’. Het verloopt een klein beetje slordig, maar dat is niet erg in deze setting. Ook als zanger Tim Smith tot twee keer toe de tekst van ‘Small Mountain’ vergeet, is het eerder grappig dan vervelend. “We know there’s a lot to choose from and we won’t be offended if you don’t make it to the actual show, but we will know it personally”, zegt Pulido op dreigende toon. Later zal blijken dat hij zich onterecht zorgen maakt.

Jamie Lidell

Na de Midlake preshow show staat ons een moeilijke keuze te wachten. Villagers in de Duitse Kerk, of Jamie Lidell in de Buchanan zaal? We gaan voor Villagers, net als iedereen. En we komen door de drukte geen stap de Duitse Kerk in. De keuze is bij deze voor ons gemaakt. We besluiten met snelle pas terug te keren naar het Toneelgebouw, in de hoop dat er nog een verloren plekje is in de zaal. Om stipt kwart over negen stapt Jamie met zijn hippe band het podium op. Vanavond is de laatste Europese show en dat moet feestelijk gevierd worden. ‘Compass’ opent de set. Het nummer klinkt live vet, zwaar en soulful. Jamie’s stem is live sterker en lekkerder dan op plaat. Omdat hij helemaal opgaat in zijn muziek, als ware hij een gospelzanger uit het zuiden van de VS, is het publiek vanaf het eerste moment geëntertaind. Het plezier dat hij en zijn band uitstralen maakt het een ultieme feel good act. Jamie schudt handjes, loopt tussen het publiek door, stampt, valt op de grond en krijgt zodanig iedereen aan het dansen. De geschifte toetsenist trekt zijn kleren uit, de percussionist beatboxt en tegen het einde, als ‘A Little Bit Of Feel Good’ klinkt, zingt de hele zaal mee met Jamie en zijn band. Na een heleboel feel good is het jammer genoeg afgelopen en zwaaien we Jamie bon voyage.

Midlake

Zij die op dat moment de zaal verlaten beseffen zich meteen dat ze hier spijt van gaan krijgen. De rij terug de Buchanan zaal in, waar later Midlake zal spelen reikt tot aan buiten en de mensen uit de rij (waarschijnlijk getraumatiseerd door het niet binnen komen bij Villagers) kijken hondsdol uit hun ogen. Toch lukt het om de zaal weer in te komen – vraag niet hoe en hoeveel blauwe plekken dit heeft gekost. Als de zevenkoppige band er staat vergeet je alle elleboogstoten en denk je alleen it’s gonna be worth it! Eerder dit jaar zagen we Midlake in het Bloemendaalse Caprera, waar de mannen uit Texas een betoverende show weggaven. Vanavond speelt het gezelschap minder foutloos en ondervinden ze ook wat technische probleempjes, door terugkerende feedback.

De band speelt veel materiaal van jongste album The Courage Of Others, complexer en emotioneler dan voorloper The Trials Of Van Occupanther. Het album bevat geen echte hits als ‘Roscoe’, iets waar ze door fans en pers vaak mee geconfronteerd worden. Als iemand in het publiek inderdaad om ‘Roscoe’ roept is de sarcastische reactie van Eric Pulido tekenend: ‘We’ll leave that one out of the set. You fucked it up for everybody, just new songs now.” Het publiek lacht, evenals de band, maar het is je goed voor te stellen dat de onderwaardering voor de complexe nieuwe plaat Midlake geen goed doet. Uiteindelijk krijgt het publiek waar het om vraagt, maar het nummer wordt ingezet na een lange jam, waarmee de band lijkt te willen laten zien dat we hier naar een goed stel muzikanten kijken, wiens succes niet berust op een paar hitjes, maar op de kwaliteiten van de band. ‘Head Home’ vormt een prachtige afsluiter voor een sterke set en een hele goede avond voor Crossing Border. Hoogste tijd om huiswaarts te keren.

Foto’s: Leonie Poot en Henriëtte Guest