Overdonderd, overweldigd en aangenaam verrast was ik, toen ik Bombay Show Pig zag optreden op Aflopende Zaak in Amsterdam. Het trio komt voort uit de poprichting van het Conservatorium van Amsterdam, waar zij als opdracht een band moesten vormen. Dat zij bij elkaar zijn gebleven tot ver na hun afstuderen, getuigt van een succesformule voortgestuwd door muzikaal talent en een geweldige samenwerking – dit alles verpakt in een indie/noise-jasje. Onlangs verscheen de indrukwekkende EP Baby, It’s A Face. Een EP die Bombay Show Pig op de kaart heeft gezet.
De duister doch pakkende tonen van het eerste nummer ‘Suicidal Swans’ slaan in als een bom. De combinatie van voortstuwende drums en een gek akkoordenschema op de gitaar – welke over een basversterker wordt bespeeld, dit trio heeft namelijk geen bassist – maakt het nummer een ideale introductie van de EP en laat de luisteraar naar meer verlangen. De gitaarriffs waarborgen invloeden van onder meer Queens Of The Stone Age en diens sound, maar de zangstem van Christian Kratzsch weet een verfrissende dimensie aan deze rockformatie te geven. Zijn warme zanglijnen kunnen als idyllisch worden bestempeld en brengen de soul in het geheel.
Tijdens het tweede nummer ‘Curve Ball’ komt de rol van de synthesizer naar voren, dit instrument neemt namelijk de begeleiding van dit nummer op zich en vult op de meeste tracks de afwezigheid van de bas aan. Het staccato spel op ‘Curve Ball’ wordt ondersteund door aanvullende details zoals een koebel of een korte ademhaling, waarbij het refrein dient als hoogtepunt. Niet alleen op deze track, maar ook tijdens ‘Top Of Mind’, is goed te horen dat de vrouwelijke drummer – ja mannen, jullie kunnen echt van haar leren – veelal accenten legt op de synthesizer of gitaaraanslag. Dit heeft als leuk effect dat de vierkwartsmaat soms wat moeilijker te volgen is.
Het gitaarspel van Mathias Janmaat is van ultieme noodzaak voor de nummers. Zijn gitaarloopjes worden te nimmer saai en hij weet door originaliteit dynamiek en verscheidenheid in de nummers te brengen. Ook drumster Linda van Leeuwen weet alle ogen op haar te vestigen door subtiele en strakke fills te plaatsen waar nodig. Tijdens de laatste twee nummers komen echter de vocale capabiliteiten van zanger Christian mooi uit. De volle, rechtlijnige vertolking van halve noten in zijn zanglijn zijn fenomenaal, de delay topt het perfect af. Topper ‘Beat Thang’ dient dan ook met een interessante songstructuur als platform voor zijn vocale kunsten, en ‘Dancefloor Soldier’ sluit de tracklist feestelijk af. De EP Baby, It’s A Face is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. De kraakheldere, goedgelaagde mix laat niet alleen de kundigheid van de muzikanten goed naar voren komen, maar weet ook de instrumentatie als eenduidig geheel te brengen. Deze band getuigt van internationale allure.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.