Deftones @ 013, Tilburg

Deftones en Amsterdam, het was een gouden combinatie. Zo werd Paradiso in 2007 en 2009 aangedaan en stonden de mannen in juni van dit jaar in de Melkweg. Na de BlackDiamondSkye tour met Alice In Chains en Mastodon staan de vijf heren weer in Nederland, maar ditmaal doen ze 013 aan. In tegenstelling tot de vorige twee shows is er nu wel een supportact meegenomen en met Coheed and Cambria is dat niet de minste.

Het uit New York afkomstige viertal van Coheed and Cambria staat vanavond voor de derde maal dit jaar in ons land, nadat afgelopen zomer de Melkweg en Dynamo te Eindhoven werd aangedaan. De set wordt niet begonnen met een track van het begin dit jaar uitgebrachte Year Of The Black Rainbow, maar met het lekker rauwe ‘In Keeping Secrets of Silent Earth: 3’. Het lijkt erop dat de band elke plaat aan bod wil laten komen, maar debuutplaat The Second Stage Turbine Blade komt er met één nummer wel erg karig van af.

Frontman Claudio Sanchez verstopt zich nog steeds onder z’n afro, maar lijkt meer energie te hebben in vergelijking met afgelopen zomer. Hij is behoorlijk wat beweeglijker en laat het speelplezier erg duidelijk zien. Nog steeds slaat hij bij vlagen de hoge tonen over en ook de instrumentatie klinkt soms ietwat rommelig. Zo komt de intro van ‘Welcome Home’ niet over en staat de mouth-in microfoon van gitarist Travis Stever uit tijdens het begin van z’n solo in het nummer. Na krap een uur is het tijd voor de change-over en begint het echte wachten op de hoofdact van vanavond.

Coheed and Cambria

Deftones tourt nog steeds ter promotie van Diamond Eyes, heeft de podiumattributen van de BlackDiamondSkye tour meegenomen en dus wordt het publiek in Tilburg getrakteerd op een heuse lichtshow. Met ‘Rocket Skates’ vuurt het vijftal het eerste nummer op de zaal af, die vol staat maar net niet uitverkocht is. Nog steeds worden nummers van White Pony extreem goed ontvangen, maar Deftones weet als altijd een gulden middenweg tussen oud en nieuw werk te kiezen.

Opvallend is dat de band het zich permitteert om tijdens het nieuwe werk een aantal schoonheidsfoutjes te maken. Vaak gaat het hierbij om drummer Abe Cunningham die te laat is of om Chino Moreno die nét een andere noot aanslaat op z’n gitaar. Over meneer Moreno gesproken, hij is nog steeds de frontman die de band weet te dragen en niet meer de papzak die op z’n bek dondert, al verloor hij bij het eerste nummer z’n evenwicht op de riser voorop het podium.

Als een doorgedraaide ADHD’er zonder Ritalin stuitert hij over het podium, schreeuwend, kermend en zingend. Overigens niet alleen op het podium, hij is ook in de fotopit te vinden en staat op de dranghekken die deze fotopit scheiden met de rest van de vloer.‘Risk’ draagt hij op aan Chi Cheng en dit wordt onder luid applaus ontvangen. Sergio Vega, zijn onlangs nog aan de tand gevoelde vervanger, straalt de spreekwoordelijke rust uit, maar zorgt ook voor de scheurende backingvocals. Ondanks de eerder genoemde schoonheidfoutjes lijkt de band andermaal zeer op dreef te zijn en dit blijkt ook wel door de publieksreacties. Luidkeels schreeuwt men mee en ook een prima mosh blijft niet achterwege. De slordigheden worden de band snel vergeven en snel vergeten. Deftones is en blijft een heldenband.

Deftones