TEETH @ Studio 80, Amsterdam

Eerder dit jaar zagen we het trio van TEETH nog in Reykavik, tijdens Iceland Airwaves. Deze keer hoeven we minder ver te reizen, want het Londense gezelschap daalt vanavond in Studio 80 te Amsterdam neer en geeft een rauw randje aan de wekelijks terugkerende dansavond Katapult. De band combineert electro met punk en noise, wat enigszins doet denken aan hun Canadese collega’s van Crystal Castles.

Omdat zowel Subbacultcha als Studio 80 niet aan tijdschema’s doen, arriveren we bijna drie uur voor aanvang van het optreden. Hier zouden we een heleboel woorden aan vuil kunnen maken, maar what’s the use? Een medewerker zegt dat de band verdwaald was en daarom laat is. Hun apparatuur staat echter wel vanaf opening van de zaal gereed. Wonderlijk dat een band apart reist van zijn apparatuur. We vertrouwen mensen echter blind op hun woord. De band is de weg kwijt. Vervelend.

Als we tegen één uur frontvrouw Veronica So nonchalant zien leunen tegen een muurtje weten we dat het niet lang meer kan duren voor we uit ons lijden worden verlost. De Aziatische So loopt richting microfoon en start het feestje. Harde, maar dansbare beats vormen de ondergrond voor haar onverstaanbare geschreeuw. De hoeveelheid distortion over haar vocalen zorgt ervoor dat het niet zozeer gaat om de kwaliteit van haar stem (want laten we eerlijk zijn, zo kan iedereen wel zingen). So is vooral sterk op het gebied van podiumpresentatie. Omdat de band op hetzelfde niveau staat als het publiek schuwt So niet om om de nekken van Britse toeristen te vliegen en zo ook de rest van de menigte aan het springen te krijgen. Ze beweegt zich door de eerste rijen en klimt op een verhoging in de ruimte, waardoor wij tegen onze zin naar boven kunnen kijken, haar korte rokje in.

Hoewel de band helemaal niet gek klinkt en het publiek goed weet mee te krijgen is het maar de vraag hoeveel van wat we horen ‘live’ wordt gebracht. Simon Leahy, die met zijn laptop de boel regelt heeft namelijk iTunes open staan. Met wat belangrijk kijken en een simpele druk op ‘play’ wordt steeds een nieuw nummer gestart, waardoor hij eigenlijk totaal inwisselbaar wordt. Zelfs een aapje kan dat trucje worden aangeleerd en zo’n beestje is waarschijnlijk goedkoper in onderhoud en leuker om naar te kijken. Drummer Simon Whybray zorgt nog een beetje voor dat live-geluid, maar het publiek zou ook prima zonder zijn aanwezigheid kunnen. Geef Veronica So de laptop en de microfoon en ik wed dat het live geluid er nauwelijks onder lijdt.

TEETH geeft een vuige show weg, die door de knipperende onheilspellende lichten, de dronken bezoekers en de geschifte So heel underground aandoet. Single ‘See Spaces’ is minder hard en interessant dan de rest van het repertoire, dus als de MySpace van de band niet genoeg prikkelt, kan het je live toch zomaar bekoren. Jammer is dat na al dat wachten TEETH het al na 25 minuten voor gezien houdt. In de wandelgangen wordt gefluisterd dat de Britten zo laat waren door hun uitgebreide drugsgebruik in onze hoofdstad. Nog voor we Veronica kunnen vragen naar de kwaliteit van de Amsterdamse heroïne verdwijnt de band backstage.