Le Guess Who? 2010: dag 2 @ Tivoli Oudegracht, Utrecht

Aan de vooravond van de koude decembermaand is er in Utrecht een feestje gaande. De uitverkochte vierde editie van het Le Guess Who? festival trekt dit jaar wederom volle zalen met een wel zeer gevarieerde line-up. Spijtig genoeg spelen veel goede acts gelijktijdig. De keuze is daarom voor vanavond op Tivoli Oudegracht gevallen waar we Junip, Caribou en Beach House op de menukaart vinden. Geen slecht begin van een wel heel fijn muzikaal weekend.

Junip heeft de eer om de avond in te luiden. De Zweedse band rondom frontman José González bestaat ondertussen alweer tien jaar en besloot na enkele incidentele kleine muzikale projecten in 2010 dan eindelijk haar debuutplaat ‘Fields’ uit te brengen. De kurk is van de fles, maar hoe smaakt de inhoud? Een groot probleem in de Nederlandse podia is toch vaak wel het hoge café-gehalte, wat betekent dat mooie live muziek vaak gepaard gaat met druk pratende mensen, vallende bekertjes enzovoort. Ook vanavond is dit helaas weer het geval in het goedgevulde Tivoli.

Junip

Het is al vrij snel duidelijk dat de dromerige indie-folk van Junip daar niet tegen is opgewassen. De muziek is zonder meer prachtig, evenals de aankleding van het podium. Het geluid is warm en dusdanig goed afgesteld dat oordoppen eigenlijk niet nodig zijn. De muzikale pracht van het album wordt feilloos gespeeld, maar het optreden ontbeert echter de nodige scherpe randjes om de aandacht vast te houden. Daarnaast lijkt de band het publiek niet of nauwelijks op te merken, zo blijkt uit het ontbreken van enige interactie, ook onderling.  Resumé…een foutloze performance van een getalenteerde band, maar iets meer edge (experiment), passie en interactie kunnen van Junip een geweldige live-act maken.

Kan Caribou dan de beloftes wel waarmaken? De opbouw van hun set doet stilletjes vermoeden van wel. Terwijl het publiek nog de nodige biertjes achterover giet worden er aan de rand van het podium, lekker ‘up, close & personal’, twee drumstellen geplaats, recht tegenover elkaar en daarachter nog wat electronica voor de overige twee bandleden.

Caribou

Al vrij snel wordt duidelijk dat dit een band is die live niet over het hoofd gezien mag worden en misschien voor sommigen op het podium zelfs beter tot zijn recht komt dan op cd. Met een lekkere harde set weten de heren een overtuigende en zeer dansbare show weg te geven. Het praten gaat door, maar dat mag de pret nu niet drukken. De massa voor het podium komt in beweging. Het enthousiasme neemt toe en nummers als ‘Odessa’ en ‘Hannibal vormen zoals verwacht hoogtepunten van de avond. Laatstgenoemde weet met zijn sexy rollende bassen en rete-strakke groove zowel publiek als band zichtbaar veel plezier te bezorgen. Met name de twee drummers vooraan zorgen ook voor veel visueel spektakel. De zuurpruim die bij deze band stil in een hoekje staat met zijn emmer bier kan wellicht beter naar het café om de hoek vertrekken. Voor sommigen kan het misschien allemaal nog wat harder en feller, maar dit is zonder twijfel al wel een hele lekkere performance.

Dan is het tijd voor Beach House, voor velen een van de hoogtepunten van de avond en niet voor niets ingeprogrammeerd op een later tijdstip van de avond. Met hun debuut uit 2006 vormden zij al een grote belofte voor de toekomst. Anno 2010 is met de komst van het zeer sterke Teen Dream hun licht alleen nog maar feller gaan schijnen. Met eerdere succesvolle optredens op Lowlands en Paradiso belooft het een prachtige performance te worden.

Beach House

Waar in Paradiso nog sprake was van een duidelijk zichtbare band, moeten we ons vanavond veelal tevreden stellen met een impressie van de bandleden, afgetekend tegen een zo nu en dan verlichte achtergrond van piramidevormen. Het geheel laat veel aan de verbeelding over, waardoor de ‘muziek des temeer tot zijn recht komt. ‘Zebra’ wordt vaak genoemd als een van de hoogtepunten en dat is het ook deze keer weer, samen met veel anderen. Het ware hoogtepunt vormt echter het stemgeluid van de  frontlady. De volle, warme stem van Victoria Legrand weet de zaal te vullen, het publiek te omhelzen en in een warme deken te wikkelen, eentje die ondergetekende het liefst dagelijks om zich heen zou willen hebben. Dit gecombineerd met het ook nu weer nagenoeg perfecte geluid maakt dat dag twee van Le Guess Who? 2010 niet snel vergeten zal worden. Prachtig.