Het is zondagavond dus het gros van de bezoekers zal waarschijnlijk morgenvroeg weer op kantoor moeten verschijnen. Toch hindert dat een hoop mensen niet om toch een bezoekje te wagen aan de New Yorkse noise rockers van A Place to Bury Strangers die bezig zijn met een lange Europese tour die nu voor de tweede keer Nederland aandoet.
Aan All Shall Be Well, of voor de volledigheid All Shall Be Well (and all shall be well and all manner of things shall be well), om de avond te openen. Deze Nederlandse band heeft nog geen album uitgebracht, maar heeft door de nodige concerten wel naam gemaakt. Vandaag bewijzen ze precies waarom dat het geval is. De band speelt post-rock zoals post-rock gespeeld hoort te worden. Nauwkeurig opgebouwde nummers die vooral leunen op een sterke dynamiek tussen ingetogen stukken en explosieve climaxen. Daarnaast komen ook een hoop bekende post-rock clichés voorbij zoals het klokkenspel, de vioolstok langs de gitaar, de vervormde stem als soundscape en uiteraard de autistische podiumpresentatie, dit alles echter wel op een professionele manier ingezet. De band zou dan misschien nog wel wat mogen werken aan een eigen sound, ze hebben wel bewezen erg leuke nummers te kunnen maken. Het komende album Roodblauw zal dan ook zeker eens in mijn cd speler te vinden zijn.
All Shall Be Well
Na een pauze waarbij weer eens het befaamde Patronaatgordijn voor het podium werd gehangen openen de drie heren van A Place To Bury Strangers met ‘In Your Heart’ en laten meteen horen waar ze goed in zijn: een muur van geluid neerzetten bestaande uit vooral veel distortion en effectjes zonder de melodie uit het oor te verliezen. De zang lijkt helaas wat ver naar achter geschoven in de mix, maar eigenlijk is dit natuurlijk ook niet het belangrijkste van de muziek. Wat ook direct opvalt is de sfeervolle setting in de zaal. Alle lichten zijn uitgedaan behalve een aantal spotten die op het podium liggen en de zaal van onderaf verlichten en daarnaast zijn er op twee muren grote visuals te vinden. De band weet dus een perfect sfeertje neer te zetten, maar toch begint het optreden wat tam. Er worden wat oude nummers gespeeld, een enkeling danst mee en het distortionkanaal staat uiteraard goed open, maar pas wanneer ‘I Lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart’ van het nieuwe album Exploding Head wordt gespeeld en de band op de improvistatietour gaat begint het goed los te komen op het podium. Het nummer wordt minutenlang uitgestrekt, de distortionkanalen gaan nog verder open en de zanger weet uiteindelijk in zijn enthousiasme zijn gitaar niet heel te houden. Na nog een (relatief) rustig nummer wordt uiteindelijk ‘Deadbeat’ ingezet en begint het spectakel opnieuw. Ook dit nummer wordt tot een heerlijke noise jam uitgebouwd, maar uiteindelijk moet ook de tweede gitaar eraan geloven, worden de versterkers omvergegooid of voor het publiek gehouden, wordt het drumstel omvergegooid en wanneer er niets anders te horen valt dan ruizende feedback en er een waar slagveld over is gebleven op het podium verlaat de band tevreden het podium, gelukkig zonder terug te komen voor een encôre.
Niet elke band krijgt het voor elkaar om live leuker te klinken dan op plaat, maar deze band kan dat zeker en geeft daarnaast ook een indrukwekkende show weg. Wellicht dat de fles whiskey die rondging op het podium oorzaak is geweest voor de uiteindelijke ravage op het podium, toch kan onmogelijk ontkent worden dat deze heren precies weten wat het is om het uiterste uit je instrumenten te halen. Geen brave standaard rock die binnen alle lijntjes blijft, maar compromisloos gitaargeweld en dat horen we graag.
A Place To Bury Strangers
Je kunt geen reactie achterlaten.