Voor degenen die niet bekend zijn met The Beatles: Nowhere Boy is een toespeling op het Beatles nummer ‘Nowhere Man’ dat geschreven is door John Lennon. Nowhere Boy gaat dus over de jonge jaren (boy) van John Lennon. Ook met de tagline “At fifteen all John needed was love” wordt opnieuw een toespeling gedaan op een Beatles nummer, ‘All You Need Is Love’, maar ook meteen de essentie van het verhaal opgesomd.
Nowhere Boy kiest er expres voor niet de bekendste gebeurtenis uit Lennons leven te tonen, namelijk het moment dat hij vermoord is, maar juist de aanloop naar zijn doorbraak. Hierin zien we hoe hij moet kiezen tussen zijn tante en zijn moeder, waarbij zijn tante hem een degelijke opvoeding probeert te geven en zijn moeder juist zijn liefde voor rock’n’roll weet op te wekken. Hij weet zich hier moeilijk raad me, maar gelukkig krijgt zijn band The Quarrymen (later uiteraard The Beatles) steeds meer succes en grip op zijn leven, onder meer door de succesvolle samenwerking met Paul McCartney en George Harrison.
Het is duidelijk dat de makers van de film goed onderzoek hebben verricht naar het leven van John Lennon, want de historische feiten lijken allemaal goed te kloppen. De namen kloppen, de eigenschappen van de moederfiguren lijken correct en zelfs de gitaar van Paul McCartney lijkt eng veel op de gitaar die hij gebruikt in oude foto’s. Als biopic is de film dus duidelijk geslaagd.
Ook de acteerprestatie van de inmiddels redelijk ervaren Aaron Johnson is overtuigend te noemen en hij weet zelfs de onmogelijke opgave om de muzikale talenten van John Lennon te evenaren aardig te volbrengen. Het is alleen jammer dat geen enkel nummer dat gezongen wordt in de film van The Beatles is. Het is natuurlijk zo dat het geen Beatles musical had moeten worden, maar hier en daar een welgeplaatst Beatles nummer, zoals ‘Nowhere Man’, zou in een film over John Lennon zeker niet misstaan.
De grootste fout van de film is echter wel dat er teveel wordt gesteund op melodramatische momenten. Er zijn een groot aantal scènes aan te wijzen die door close-ups, subtiele achtergrondmuziek en gemaakte emoties je als kijker teveel proberen te sturen. Sommige mensen houden natuurlijk van tranentrekkers, maar zoals Anton Corbijn met Control heeft bewezen is dit helemaal niet nodig wanneer je een verhaal maakt over een getergde popster.
Daarnaast is ook het einde van de film een discutabel punt. Aan de ene kant is het natuurlijk logisch om het verhaal te laten eindigen voor het moment dat hij bekend werd, omdat de rest voor de meeste mensen wel bekend is. Maar juist daardoor is dit ook het boeiendste deel voor de meeste mensen dat weggelaten is. Het voelt dan ook als een domper wanneer de film ineens afloopt, want het lijkt de hele tijd alsof er naar iets toe wordt gewerkt dat uiteindelijk niet komt.
De film heeft duidelijk zijn momenten, maar werkt teveel op de zenuwen door teveel melodrama en een matig einde. De film is dan ook vooral een aanrader voor iedereen die iets met The Beatles heeft. Er wordt namelijk wel een aardig portret geschept van de jonge Lennon. Mocht The Beatles je niks doen, dan kan deze film ook links gelaten worden.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.