De logica is waarschijnlijk ver te zoeken, maar volgens het viertal van The Black Eyed Peas komt The Beginning ná The E.N.D. Eerstgenoemde plaat had maar liefst vijf succesvolle singles, dus het is nog maar de vraag of de nieuwe dit succes weet te evenaren. De band beschrijft de plaat als een ‘frisse start’ en vindt dat het twaalf nummers tellende schijfje samenvat wat er vandaag de dag aan de hand is in de popmuziek.
Grote woorden, maar lege beloftes. De plaat volgt dezelfde lijn als z’n voorganger, dus: veel auto-tune (meer zelfs!), veel stuwende clubbeats en poppy synthlijnen. Echter zijn veel van deze beats en synthpartijen nagenoeg gelijk aan die van z’n voorganger, het gezelschap is aan het recyclen geslagen. Dat niet alleen, het album is doorspekt met allerhande samples en de ‘Peas’ doen zelfs een dramatische poging om Dirty Dancing klassieker ‘(I’ve Had) The Time of My Life’ te verkrachten. De door het viertal opnieuw opgenomen stukjes vormen samen met uiterst belachelijke technopopbeats de eerste single ‘The Time (Dirty Bit)’.
Behalve grote woorden ook hele stoere woorden, want lid zijn van deze act is minstens net zo getto als studeren in een vinex-wijk in Zwolle. De raps van de drie mannen zijn eentonig en flinterdun, maar vooral die van will.i.am zijn weinig diepgaand. Hij rijmt om te rijmen, maar z’n rijmelarij is zo rampzalig dat uw recensent er niet gek van opkijkt als Ol’ Dirty Bastard z’n graf uitkomt om de droeftoeter een flinke trap onder z’n kont te geven.
En hoe up-tempo de plaat ook begint, na verloop van tijd klinkt alles meer en meer als een grote inspiratieloze brei. Plastische schoonheid Fergie is op dit album minder te horen en ondanks dat David Guetta slechts één nummer produceert, waait de sfeer van deze stokbroodeter door de gehele plaat. De elektronica (of goedkope eurohouse, hoe u wilt) is minimaal, maar het is catchy genoeg om mensen in te pakken. Of beter gezegd: simpel genoeg. Nergens is ook maar een greintje vernieuwing te vinden en dit geeft het gevoel dat de plaat puur en alleen gemaakt is om te cashen. Dit gaat ongetwijfeld lukken: die eerste single is al hard op weg om een dikke hit te worden en een stadiontour (!) komt er aan.
De hebberigheid en gemakzucht van het viertal lijkt dus z’n vruchten af te werpen, want de ‘fans’ kopen het album toch wel. Dit blinde geloof geeft aan hoe serieus The Black Eyed Peas hun fans neemt en dat ze simpelweg alleen uit zijn om aan hen te verdienen. Dit is niet alleen misselijkmakend, maar ook beangstigend want ik hou m’n hart vast als ze nóg een plaat uit gaan brengen. Het gezelschap is een karikatuur van zichzelf geworden, dus wat dat betreft is de albumhoes (met de bandleden in pixelart) zeer treffend. Is er dan helemaal niets positiefs over deze plaat te zeggen? Jawel: dat nieuwe logo is zo lelijk nog niet.
Score: 
Pingback: Tweets that mention The Black Eyed Peas – The Beginning | ROAR E-Zine -- Topsy.com