Gonjasufi. Alleen de naam maakt al nieuwsgierig. Dit is een artiest die je alleen al uit curiositeit een keer live zou willen zien. Na het alom bejubelde album A Sufi and a Killer zijn we benieuwd wat de gedreadlockte yogaleraar, rapper en dj ons vanavond te bieden heeft. Na eerdere betreurenswaardig slechte optredens op o.a. Lowlands en Into The Great Wide Open is het nog maar de vraag of het publiek nog zit te wachten op deze man. Maar er is hoop! Waar voorheen een dj voor de muzikale omlijsting zorgde is er vanavond een liveband meegekomen.
Als de deuren van Paradiso tegen de klok van half acht opengaan is het nog heerlijk rustig in de grote zaal. Een uur en de nodige biertjes later is het nog steeds heerlijk rustig. We genieten ondertussen wat van het mooie glas in lood dat de zaal rijk is, maar beginnen ons ondertussen voorzichtig af te vragen of dit wel een normale situatie is. Gelukkig stroomt het even later geruststellend vol. De balkons blijven vanavond dicht. De show kan beginnen.
Even na negen uur is er beroering in de gordijnen achter aan het podium en verschijnt er een man met flinke dreadlocks op het podium. Het eerste wat hij doet is om een vuurtje vragen voor de enorme joint die hij wil opsteken. De toon is hiermee meteen gezet voor de rest van de avond. Het publiek mag zich verheugen op een ouderwets avondje wietdampen en andere vreemdsoortige niet nader te definiëren kruidige geuren. Na een korte intro met wat samples, gespeeld via een oude cassetterecorder mogen we de rest van de band en Sumach Ecks, alias Gonjasufi op het podium verwelkomen.
Wat volgt is een show met een aardig ongepolijst karakter en vol oneffenheden. Dezelfde ingrediënten zijn op het album terug te vinden, maar live is het toch een ander verhaal. Vanavond lijkt het paard er vaak met de wagen alleen vandoor te gaan, het baasje vertwijfeld achterlatend. De hese, schurende twisted vocals van Gonjasufi zijn helaas niet altijd verstaanbaar en komen vaak schreeuwerig over. De band speelt niet altijd even strak en kan zodoende live de plaat helaas niet evenaren.
Toch zou het oneerlijk zijn om te spreken van een slechte show. De psychedelische en oosterse klanktapijten houden de aandacht zeker vast. Het is verder wel duidelijk dat de heren deze avond op zijn minst een tikkeltje onder invloed zijn van enkele wereldse geneugten. Op het podium gaat men rustig door met genieten, waar men eerder was opgehouden. Jointjes worden uitgewisseld en al zittend, of tijdens het spelen opgerookt. Dreadlockman is deze avond de joint-draaier. Wat zijn functie verder is, hij bespeelt geen instrument tijdens de show, is onduidelijk. Af en toe zien we hem als een derwisj in het rond dansen om, zo lijkt het tot een hogere macht te willen komen.
Zowel Gonjasufi als dreadlockman zijn yogi’s, ofwel mensen die zowel lichaam als geest voortdurend onder controle proberen te houden door het uitvoeren van (yoga)rituelen. Het leven zien zij als een reis, vol spirituele ervaringen. Dit wetende maakt de ritueeltjes die zich voor ons aller ogen afspelen wat meer verklaarbaar. Zo kunnen de gezamenlijke jointmomentjes ook verklaard worden als rustpuntjes tijdens het optreden, om vervolgens weer op volle kracht de show te kunnen hervatten.
De sfeer in de zaal is in ieder geval heel aangenaam te noemen. Tel daarbij op het hoge experimentele gehalte van de show en enkele fijne prijsnummers zoals ‘She’s Gone’ en het soulvolle ‘Change’ en je hebt toch op zijn minst een fijne avond. Geen hele goede live show, maar met nog wat oefening in de toekomst kan deze generale repetitie met live band nog uitgroeien tot een volwaardig optreden, de plaat waardig.
Gonjasufi
Je kunt geen reactie achterlaten.