The Hundred In The Hands

2010 was hét jaar van The Hundred In The Hands. Hoe hebben zij dit doorbraakjaar beleefd? We spraken een tijdje geleden met het stel, Jason en Eleanore, in de kleedkamer van Paradiso tijdens het London Calling festival.

Jullie speelden eerder dit jaar op Lowlands: een van Nederlands grootste festivals. Er was toen nog geen debuutalbum uit. Hoe was dat?
E: We hadden destijds een EP en een paar singles uit, dus volgens mij kenden sommige mensen onze muziek wel een beetje. Het is best spannend om op zo’n festival te spelen en op veel mensen een eerste indruk over te brengen.
J: We touren veel: sinds juni zijn we misschien twee weken thuis, in New York geweest. We hebben dus ook nog niet de mogelijkheid gehad om nieuw materiaal op te nemen. We schrijven nummers vaak in de studio, en nemen ze dan direct op. Daar hebben we eind dit jaar, begin volgend jaar pas weer tijd voor.

‘Dressed in Dresden’ was jullie debuutsingle en een groot succes. Hoe groot was de druk om daarna nóg meer hits op te nemen?
J: De druk was niet hoger dan eerder aangezien we onszelf sowieso veel druk opleggen. We willen alleen maar hele goede nummers maken. Wat dat betreft was bij Warp tekenen gunstig voor ons. Zij hebben niet gezegd ‘schrijf elf keer “Dressed In Dresden”’. Ze hebben ons vrij gelaten en niet nog meer druk op onze schouders gelegd.

Jullie tekenden al vrij vlug bij Warp. Hoe kwam dat zo?
J: Er zat drie maanden tussen het uitkomen van ‘Dressed in Dresden’ en de deal.
E: Ze hebben contact met ons opgenomen. Er zat daar iemand uit New York die mensen kende die wij ook weer kenden, en zo is het balletje een beetje gaan rollen. Het ging zo: zij waren geïnteresseerd, namen contact met ons op, toen speelden wij een show in London, dat vonden zij tof en toen hebben we met elkaar gesproken. Ze leken ons meteen aardige mensen. Comfortabel en relaxt.

Jullie schrijven samen, hoe gaat dat in z’n werk?
E: Wij wilden graag vasthouden aan klassieke songstructuren en elementen. Veel elektronische muziek is zo overgeproduceerd dat er gestript weinig structuur overblijft.
J: We schrijven allebei teksten en allebei muziek. We schrijven eigenlijk vooral alleen. Dan hebben we ideetjes, schetsen, of flarden tekst. Als we opnemen komt dat samen. Dan kunnen we onze ideeën ook wel loslaten. Als Eleanore een regel die ik heb geschreven niet tof vindt, past ze die gewoon aan.

Eleanore, hoe voelt het om Jasons teksten te zingen?
E: Dat gaat prima. We waren beide de ‘primaire schrijver’ in projecten die we eerder hadden en dat was iets wat we niet los wilden laten.
Ik heb een tijdlang klassieke muziek gestudeerd en een belangrijk aspect daarvan is andermans muziek interpreteren, je eigen maken. Ik had een tijdje dat ik met een tekst rondliep en daar kwam ik maar niet uit. Toen Jason er vervolgens een melodie bij had is het uiteindelijk wel gelukt.

Een ongeschreven regel is dat je ‘hit’ bij de eerste drie tracks op je album moet staan. ‘Dressed in Dresden’ was jullie doorbraaksingle maar staat laag op de tracklist. Hoezo dat?
E: Dat was eigenlijk een idee van Warp. Zij kwamen met een voorstel en dat leek ons goed. Ze laten ons doen wat we willen maar ze hebben er wel een erg goede kijk op. Kijk, we schreven ‘Dressed In Dresden’ een jaar voordat we de rest van het album maakten dus voor ons was het al een tijdje uit en er waren al veel positieve reacties op gekomen. We wilden niet dat de focus wederom voornamelijk op de successingle gericht zou zijn. Hij moest er wel op, omdat hij nog niet eerder op een full-length had gestaan, maar het moest niet alle aandacht opeisen.
J: We wilden een album maken waarbij je het gevoel hebt dat hij accelereert naar het einde toe. Dus de ‘rock’-nummers kwamen aan het einde beter tot z’n recht.

In een interview een paar maanden geleden zeiden jullie op zoek te zijn naar extra live bandleden, zoals een drummer of een synthspeler. Wanneer kunnen we dit verwachten?
J: We willen het graag, maar duwen het eigenlijk steeds voor ons uit. Het grootste probleem is dat het erg prijzig is om met meerdere mensen op tour te gaan. Zodra het kan willen we het graag. Sowieso hopen we dat we het tijdens de zomerfestivals volgend jaar  kunnen gaan doen.
E: Het maken van die overgang, naar het spelen met meer bandleden, kost tijd. We willen dat het op den duur vast wordt, dus als we dan met een band gaan spelen moeten we er wel helemaal klaar voor zijn.
J: Wat we niet willen is dat mensen ons live zien, met drummer, en dat ze ons een tijdje later weer zien, zonder drummer.
E: Het was een hectisch jaar voor ons. Zodra het kan en goed voelt zullen we het zeker doen. We moeten het juiste moment nog vinden.

Er zijn bands die sessiebandleden nemen die na een tijdje vast lid worden.
J: Daar staan we open voor. Maar het zal voor een buitenstaander moeilijk zijn om er nu nog bij te komen, omdat we al zo lang met z’n tweeën zijn.

Jullie maken erg dansbare muziek. Spelen jullie liever tijdens een dansavond of een show om negen uur?
J: Dat hangt echt van de situatie af. We vinden beide tof.
E: Volgens mij vallen we net tussen beide, dus het hangt er inderdaad vanaf. We zijn niet gewoon een dansfeestje, dus hopelijk verwachten mensen dat niet.
J: Spelen tijdens een clubavond waar de mensen speciaal voor ons komen is het prettigst, denk ik. Als bezoekers echt komen om alleen te dansen, met ons in de hoek, dat is vreselijk.

Jullie moesten de vorige editie van London Calling afzeggen door de aswolk. Was toen meteen duidelijk dat jullie op de volgende editie zouden komen spelen?
J: Nee, niet eens. Dat kwam pas toen we deze tour aan het boeken waren. Sterker nog: volgens mij beseften wij ons niet eens echt dat we wederom op London Calling zouden spelen, totdat we op tour vertrokken.

Gaan jullie vanavond nog andere bands kijken?
J: Warpaint. En Factory Floor, we hebben hun gerecenseerd op onze website, hun 12”. Naast die 12” weet ik niet veel van ze maar die is erg goed.