Oceano is ooit begonnen als grindcore band, maar nadat vrijwel alle originele leden de band hebben verlaten is de band de deathcore kant op gegaan. Vooral na het eerste album Depths mocht gesteld worden dat dit onvervalste deathcore is dat in hetzelfde straatje ligt van onder andere Suicide Silence en Carnifex. Op het nieuwe album Contagion zijn er twee nieuwe gezichten te vinden boven de gitaren, maar behalve dat lijkt er niet veel veranderd te zijn.
De band maakt nog steeds lompe deathcore met een flinke overdaad aan breakdowns, is nog steeds heel dik geproduceerd en gebruikt nog steeds stereotype metaltitels voor hun nummers zoals ‘Regulated Disposal of Life’ en ‘Sadistic Experiments’. Het wordt echter wel meteen duidelijk dat de band zich ondanks dat kan meten aan andere grote bands uit het genre zoals Whitechapel en de eerder genoemde bands. Het heeft dan misschien niet de sterke vocale dynamiek van Despised Icon of de memorabele breakdowns van Suicide Silence, maar het is over de hele linie genomen toch goede deathcore.
Het grootste probleem is dan ook dat er te weinig variatie te vinden is op het album. Het stemgeluid van zanger Adam Warren bevat te weinig afwisseling en de songs lijken zo op elkaar dat na een aantal luisterbeurten er nog steeds geen enkel nummer positief of negatief zal uitspringen. Er zal hoogstens een leuke breakdown blijven hangen zoals die in ‘Quarantine’, want daar ligt toch vooral de focus op.
De band omschrijft zich op hun MySpace als “the heaviest, most pissed-off band on the planet”. Nou zal dat ongetwijfeld meer een verkooppraatje zijn dan op de werkelijkheid berusten, maar de band heeft wel degelijk een flinke pissed-off attitude. Het zal dan ook beter in de smaak vallen bij het moshende hardcore publiek dan een metalpubliek, want de eindeloze stroom aan breakdowns zijn toch vooral voor de liefhebber. Maar de band heeft duidelijk potentie en met een iets unieker geluid was Contagion zeker een ijzersterke plaat geworden.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.