Eurosonic 2011: dag 1 @ Binnenstad, Groningen

De eerste echte, volledige dag van Eurosonic begint voor menigeen in de Plato en/of  de Coffee Company. De gratis instores zijn een heus begrip en maken sinds jaar en dag deel uit van het officiële randprogramma, dit jaar aangevuld met Eurosonic Air: op een groot podium op de Grote Markt mogen acts als Waylon en Caro Emerald hun ding doen. Zij die er gisteren niet bij waren hebben alle tijd om een bandje te halen en kunnen daarna mooi binnenlopen in deze zaken voor wat gratis muziek.

Nadat The Crookes, Dry The River en Crystal Fighters de Plato onveilig hebben gemaakt, schuiven we aan in de Coffee Company voor Rue Royale. De luisterliedjes van het echtpaar Brooklyn en Ruth Dekker zijn intiem en bouwen langzaam op naar een climax. Deze climax pakt telkens anders uit, maar zorgt steevast voor een staande ovatie. Het tweetal heeft net een nieuwe plaat opgenomen en laat hier dan ook enkele nummers van horen. Deze worden goed ontvangen, dus dat gaat helemaal goed komen tijdens de komende clubtour. (JZ)

In theater Der AA zal Eklin de avond aftrappen. De Nederlanders zijn door ons het afgelopen jaarop de voet gevolgd en hebben een prima debuutplaat afgeleverd. Helaas is de plattegrond vrij onduidelijk en pikken we tijdens onze zoektocht nog meer verdwaalde festivalgangers op. Erg gezellig, maar uiteindelijk missen we hierdoor het grootste gedeelte van de set. Gelukkig is het voorde band geen probleem ons in zo’n korte tijd te overtuigen. De paar nummers die we meekrijgen hebben een goede mix van melodie, experiment en zang, waardoor we een compleet beeld van de kunsten van het gezelschap krijgen. Hopelijk zijn we zaterdag op tijd aanwezig voor het optreden tijdens de Subbacultcha! Day Party. (KdJ)

De teleurstelling was groot bij velen: meer dan een half uur voor aanvang zat Paleis, de zaal waar Agnes Obel op zou gaan treden, al prop- en propvol. Dan moet je dus iets anders zien te verzinnen. Hundreds, in de grote zaal van het Grand Theatre, plukt daar mogelijk de vruchten van. In het begin is het rustig, maar het loopt langzamerhand voller bij het broer en zus-duo uit Duitsland. Het optreden opent met de bebaarde broer, die in zijn eentje opkomt en een bedje van soundscapes neerlegt. Na een minuut of twee komen daar knisperende beats bij. Zodra zangeres en zus Eva er bij komt verandert de dynamiek van het optreden helaas. De spanning, die op plaat wel voelbaar is, is er live niet. Eva’s stem is net niet dragend genoeg om dit optreden interessant te maken en houden. Dan merk je eigenlijk pas dat het allemaal wel veel van het zelfde is. Daar verandert zelfs een sterke (voorgeprogrammeerde?) lichtshow niets meer aan. (MM)

Hundreds

Door naar de Schouwburg voor Hollandse schone Laura Jansen. Deze in Los Angeles woonachtige singer-songwriter kwam in 2009 met een dijk van een plaat op de proppen, de redactie zet Bells nog regelmatig op. Tijdens het optreden is het de omgekeerde wereld: het publiek neemt plaats op wat normaal gesproken het podium is, terwijl Laura en band in de zaal staat. Band? Jawel, vanavond krijgt ze de hulp van een gitarist, een bassist en een drummer, waardoor de muziek theatraler en bombastischer klinkt. Toch blijft de ingetogen vibe er erg dicht bovenop zitten en zo kunnen we vooral spreken van een bijzonder optreden. (JZ)

In de Vindicat staat het Engelse The Joy Formidable klaar voor hun optreden en een op het oog verlegen jonge vrouw loopt langzaam naar haar elektrische gitaar. Het publiek in de volle zaal kijkt toe en plots gaat de band van start met het eerste nummer ‘The Greatest Light Is The Greatest Shade’ en hoe: frontvrouw Ritzy Bryan geeft haar gitaar de sporen en beweegt fanatiek over het podium. De band maakt rock met hier en daar wat noise, niet vernieuwend maar wel goed uitgevoerd. Met het nummer ‘Whirring’ wordt het meer dan goede optreden in stijl afgesloten en worden twee gitaren gedeeltelijk gesloopt, tot schrik van hun manager. Wel had er wat meer ruimte mogen zijn voor afwisseling in de setlist, want zo halverwege de set zakte de aandacht gedeeltelijk weg. (RB)

The Joy Formidable

Stond Delorean gister ook al in de Vera, vandaag mogen ze het nog even dunnetjes over doen. Live klinken de vier Spanjaarden spookachtiger, gejaagder en minder klinisch dan op plaat, het dromerige van de chillwave is eraf. Dat niet iedereen dit kan waarderen, blijkt wanneer het een komen en gaan is in de zaal. Na de show gaan we ook en komen we aan in Huize Maas voor Pulled Apart By Horses. Het viertal uit Leeds kan op redelijk wat publiek rekenen, maar zo veel energie de mannen in de muziek steken, zo weinig krijgen ze daarvoor terug. En daarom spring vocalist/gitarist Tom Hudson het publiek maar in en zo heeft hij na drie nummers de hele zaal al gezien. Vooraan is het oppassen geblazen, want hij kotst ook nog eens in alle rust van het podium af (waarna één van de fotografen er doodleuk in gaat staan). Pas bij ‘High Five, Swan Dive, Nose Dive’ komt er wat beweging in het publiek, maar de rust keert na dit nummer echter al weer terug. (JZ)

Pulled Apart By Horses

De Engelse skapunkers van The King Blues zijn misschien wel de vreemdste eend in de bijt vanavond.Het frontpodium in Huize Maas staat al snel lekker opgevuld als het zestal de set begint. De muziek lijkt invloeden van bands als Rancid en Less Than Jake te hebben, maar dan zonder blazers. We horen ‘Mr Music Man’en natuurlijk grote hit ‘I Got Love’, waar een cliché praatje over liefde aan vooraf gaat. Misschien was het geen goed idee om deze band na het bedroevend saaie Mads Langer te programmeren, maar als je van dit genre houdt is The King Blues een naam om in de gaten te houden. (KdJ)

We zagen de gasten van Adept gisteren al in de Melkweg een goede show weggeven, vandaag wordt dit dunnetjes overgedaan in het meest lugubure hol van Eurosonic: Vindicat. De Zweden lijken helaas een blinde lichtman mee te hebben genomen, want vanaf de opkomst blijkt dat een aantal felle lampen recht in de ogen van het publiek schijnt. Kijken is dus lastig, maar we kunnen gelukkig horen dat de mix van post-hardcore en screamo prima wordt uitgevoerd. Zanger Robert Ljung schreeuwt de longen uit zijn lijf en weet in tegenstelling tot veel collega’s in het genre live te overtuigen. Volgens Ljung is de band nog wat moe van Amsterdam (“Amsterdam is like Disneyland with tits”) en biedt vervolgens zijn excuses aan. De heren houden er goed de vaart in en werken de ene na de andere kraker van Another Year Of Disaster af. De afgelopen jaren bleek Vindicat een springplank voor onder meer You Me At Six en Glamour Of The Kill, vanaf vanavond mogen we Adept daaraan toevoegen. (KdJ)

De line-up van Simplon was dit jaar om door een ringetje te halen. Helaas vielen Gold Panda, Darkstar en Factory Floor naar mate het festival dichterbij kwam af, maar in de vorm van onder andere Star Slinger en Palmbomen was er prima vervanging voorhanden. Wij komen halverwege het optreden van die tweede, Palmbomen, binnen in de bovenzaal van Simplon. Het schijnt dat zijn laptop zojuist is uitgevallen, maar hij draait weer op volle toeren. Het is vol en warm. De Amsterdammer, die eigenlijk Kai Hugo heet, heeft het afgelopen jaar een gigantische groei doorgemaakt. Dit wordt bekroond met een reis naar SXSW/WMC en een Europese tour later dit jaar. Waarom de chillwave/italo/disco act pas later aan het programma is toegevoegd is de grote vraag, want hij bewijst de spot te verdienen als geenieder. Prima optreden met internationale allure. (MM)

Vandaag spelen er boven en beneden om en om acts, dus dat is prima te combineren. Veel bezoekers kiezen er voor om langere tijd of zelfs wel de hele avond in Simplon te verblijven. Want er valt nog genoeg te genieten. Zo is het beneden vervolgens tijd voor Mount Kimbie. Ook dit elektronische duo is het laatste jaar erg gegroeid. Toen ondergetekende in oktober 2008 bij een van de eerste liveshows aanwezig was, in Tivoli de Helling, was het nog een rommelige vertoning. Wat een verschil met vandaag. Het duo speelt vrijwel alles live: zingen, drums, (bas)gitaar en samples. De laptops kunnen nog niet helemaal van het podium maar Mount Kimbie laat zien hoe je elektronische muziek naar het podium kan vertalen. (MM)

De rust heerst bij her publiek in de Vera ook, maar op het podium gaan de mannen van Kvelertak toch behoorlijk los. De band, die het met hun selftitled debuutplaat tot ROARplaat van 2010 schopte, klinkt ontzettend hard maar krijgt hier vrij weinig voor terug. Terwijl de band zich in sneltreinvaart door de setlist werkt, blijven hierdoor vooral de vocalen ietwat onderbelicht.De subtiliteiten van de plaat als de handclaps en het orgeltje blijven achterwege, maar de muziek heeft gelukkig genoeg body. Vocalist Erlend Hjelvik springt tijdens ‘Mjød’ het publiek in om singalongs uit te delen, een enkeling brult iets wat op de tekst lijkt in zijn microfoon. (JZ)

Kvelertak

SBTRKT deed eerder al dj-sets op het STRP-festival en Trouw. Vandaag speelt hij pas voor de tweede keer een liveset. Waar bij veel dj’s onduidelijk is wat ze nou precies live doen wanneer ze aankondigen dit te doen, pakt SBTRKT het groots aan. Voor hem staan ongeveer tien samplers/laptops/keyboards, waarmee hij samen met zanger Sampha (die ook wat keyboards speelt) vrijwel alles echt live creëert. Zelfs de drumbeats speelt hij live in om ze vervolgens te loopen. Twee keer gaat dit overigens fout: dan is de beat net niet strak genoeg waardoor hij bij het lopen net niet uitkomt. Maar dit zijn beginnersfoutjes. Dit heeft alles in zich om een van de (live)sensaties van 2011 te worden. (MM)

James Blake is dat al. Een sensatie. Een wereldster in wording, volgens sommigen. Wij zagen hem vorig jaar juli voor het eerst, maar toen deed hij nog iets heel anders dan vandaag de dag. Toen waren het instrumentale hiphop en beats, nu is het… ja, wat is het eigenlijk. Soul…pop…step? Monstersingle ‘Limit To Your Love’ (Feist cover) gaf al aan dat hij wat anders ging doen. Het debuut is inmiddels gelekt en daarvan speelt James vanavond zeven nummers. De zaal is propvol en de verwachtingen zijn hooggespannen: dit is namelijk een van de allereerste liveshows die James speelt, samen met een drummer en extra toetsenist. Na een goede uitvoering van ‘Unluck’ komt ‘Lindesfarne I’, waarbij de climax helaas in het water valt door krakende boxen. Sowieso is er nogal wat aan de hand met het geluid: James vraagt meerdere malen of het geluid op zijn monitor anders kan. Ook bij ‘I Never Learnt To Share’ is de climax minder goed dan op plaat (alhoewel hij daarin wel op indrukwekkende wijze vijf eigen zanglijnen loopt). Even oogt het allemaal heel rommelig en knullig. Maar na een griezelig perfecte uitvoering van Limit To Your Love, waar duidelijk heel Simplon op wacht, en een cover dan Digital Mystikz (‘Anti-War Dub’), waarmee James laat zien zijn achtergrond niet te verloochenen, kunnen we concluderen dat dit beginnersfoutjes zijn. Het is al goed. Het kan nog heel veel beter. (MM)

Over het Belgische Kiss The Anus Of A Black Cat is al veel gezegd, maar dan vooral over de bandnaam. Hier op de redactie weten we het project van Stef Heeren zeer zeker te waarderen, maar we zijn niet de enige en dus staan we in de rij voor De Spieghel. Als we eindelijk binnen zijn, is de viermansformatie al een aantal minuten bezig. Alleen nummers van nieuwe plaat Hewers Of Wood And Drawers Of Water passeren de revue en deze klinken live nog bezwerender. De band valt op geen enkele fout te betrappen en krijgt na de show dan ook een passend en vooral hard applaus. (JZ)

Wie denkt dat de limiet qua geluidsvolume bij snoeiharde acts als Health, A Place To Bury Strangers en in iets mindere mate Kvelertak eerder vandaag in Vera, is bereikt heeft het mis. Het Italiaanse trio Aucan begint waar deze drie acts eindigen. Al bij de soundcheck schrikken de paar aanwezigen op als de drummer een paar tikken op zijn drumstel geeft, zelfs oordoppen die het geluid met 20 decibel verminderen geven onvoldoende bescherming. Maar bij de start van het optreden blijkt dat dit slechts een voorproefje was, want de volume knoppen gaan nu pas echt open. Snoeiharde beats – bijzonder strak gedrumd – beuken op het publiek in en alles lijkt te trillen in het News Café. Een redelijk aantal mensen, soms rennend, verlaat de zaal. Ongekend. Een enkeling verlaat misselijk de zaal: dit kan niet de bedoeling van muziek zijn. Ruim 100 diehards luisteren alsnog aandachtig naar de sterke muziek van deze Italiaanse math rock band en komen langzaam in een trance dankzij de repeterende beats vol breaks en psychedelische geluiden. Lekkere nummers als ‘DNA’ en ‘Crisis’, van de in 2010 uitgekomen EP DNA, komen voorbij, maar er zijn ook een paar fijne nieuwe nummers te horen. Een heel goed optreden van een introverte band, maar het mag duidelijk zijn dat het geluidsvolume bizar hard was. (RB)

Aucan