Op een wat ongure winteravond staat het publiek in de bijna uitverkochte grote zaal van Theater Kikker een mooi muziekprogramma te wachten. De website belooft ‘sfeervolle, minimale pracht’ . Dat is ook precies wat er deze avond te horen zal zijn, al is de gecreëerde sfeer niet altijd even prettig. Gelukkig hoeft dat ook niet. De liefhebbers van breed opgezette nummers vol repeterende melodieën en sfeerbepalende klankkleuren komen vanavond ruimschoots aan hun trekken.
De groep mensen die wacht op het openen van de zaaldeuren wordt naarmate de klok de aanvangstijd van half negen nadert steeds groter. Mensen drinken rustig een kopje koffie of een borrel, praten wat met andere muziekliefhebbers, en kijken naar de te koop aangeboden cd’s. Om kwart over acht stuiven twee nonchalant geklede mannen de foyer in - Nils Frahm en Greg Haines. Na het begroeten van vrienden en bewonderaars staan zij nog geen anderhalf uur later in precies dezelfde kleding op het podium.
Eerst treden echter de mannen van Kleefstra|Pruiksma|Kleefstra aan. Dit trio, bestaande uit een percussionist, gitarist, en spreker, creëert een onheilspellend landschap van geluid waaruit maar moeilijk te ontsnappen valt. Zeer effectief wordt de winterse, nachtelijke sfeer geschapen waar de teksten hoogstwaarschijnlijk ook over gaan. Hoogstwaarschijnlijk, omdat deze teksten allen in het Fries worden voorgedragen. Als de beklemmende, integrale set zijn conclusie bereikt en het laatste gitaareffect wordt gedempt, haalt de zaal collectief bijna opgelucht adem.
Het is vervolgens aan Dustin O’Halloran om de zaal weer op zijn gemak te stellen. Wanneer hij het podium betreedt introduceert hij zichzelf bíjna verlegen. Dit blijkt echter wel een accurate representatie, aangezien zijn solo-pianospel dromerig en in zichzelf gekeerd, soms bijna twijfelend, maar altijd hoopvol klinkt. Waar het voorgaande muzikanten-trio nog zijn best deed om een sobere, serieuze podiumpresentatie neer te zetten, speelt O’Halloran alsof hij thuis aan het oefenen is: vrij en zonder poespas. Als zijn toebedeelde tijd zijn einde nadert staat hij ineens op en vraagt of er nog tijd is voor een laatste compositie. Hij heeft namelijk geen horloge. “Als jullie dat tenminste willen”, vraagt hij de zaal glimlachend. Geen probleem hoor, doet u maar.
De mannen waarvoor het gros van de mensen lijkt te zijn gekomen moeten dan echter nog komen. Wie echter op basis van één van de akoestische sets die Nils Frahm en Greg Haines de afgelopen tijd onder andere in Nederland gaven vanavond naar hartje Utrecht is gekomen, komt toch wel enigszins bedrogen uit. Met behulp van de piano, synthesizers, en een Apple-tje creëren de heren bijna moeiteloos een geluidsomgeving van epische proporties, vol genuanceerde ritmes en soms wat “lastige” akkoorden.
Dat de schijn in dit geval bedriegt, is al snel duidelijk. Achter het nonchalante uiterlijk schuilt namelijk een tweetal gepassioneerde muzikanten. Het gehele optreden valt dan ook het best te omschrijven als intens emotioneel. Het zachte, sierlijke, bijna liefdevolle pianospel van Haines contrasteert daarbij prachtig met het soms bijna rauwe, intense pianospel van Frahm, waarbij voornamelijk de laatste bijna in een parallel universum lijkt te verkeren. Als midden in de set een daadwerkelijk her-uitgevonden versie van ‘In The Sky And On The Ground’ (The Bells, ’09) opduikt, blijkt des te meer hoe mooi een artistieke samenwerking tussen twee talenten uit kan pakken. Experimenterend met aan drone grenzende elektronica wordt een basis gelegd voor het pianospel, waarbij de bij vlagen bijna woedende en dan weer intens melancholische en getergde klanken alle dimensies van dit van oorsprong vrij korte nummer genadeloos blootleggen. Op deze manier wordt ons middels intelligente, ‘akoestische’ elektronica op geniale wijze een blik gegund in het innerlijk leven van deze ware muzikanten. Als zij rond elf uur hun optreden afsluiten volgt dan ook een welverdiende staande ovatie. Het publiek keert, geheel in stijl van de avond, rustig en nog nagenietend huiswaarts.
Je kunt geen reactie achterlaten.