Moonsorrow – Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa

Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa, dat is een mondvol voor de nieuwe plaat van één van de meest unieke bands in de metalwereld. De titel betekend: As shadows we walk in the land of the dead. Prachtige titel natuurlijk, waar Moonsorrow hoge ogen mee gooit na het indrukwekkende Viides Luku - Hävitetty. Een heerlijke plaat, maar met slechts twee nummers die beiden langer dan 25 minuten duurden niet het meest toegankelijke album.

De bombastische klanken van een episch stuk metalgeweld knallen meteen uit de speakers op ‘Tädethön’.  Echt kort van stof zal de band nooit worden, want de opener klokt al over de twaalf minuten. Absoluut geen ramp natuurlijk, folkriedels lopen door het nummer heen en geven het in combinatie met het gitaarspel genoet te bieden om interessant te blijven. Dat folkverhaal is echter niet vergelijkbaar met jolige landgenoten Korpiklaani. Bij Moonsorrow is het wel wat serieuzer. Als er ooit een metalband een filmsoundtrack mag gaan maken, dan moet het wel deze zijn. Op ‘Muinaiset’ laten de heren echt horen hier extreem vaardig in te zijn en het atmosfeer creëren volledig te beheren.

Als we opletten merken we dat een aantal nummers slechts intermezzo’s zijn tussen de lange slepende stukken waar het om gaat.  Deze flarden, elk iets meer dan een minuut, laten iemand horen die zich voortsleept door een onherbergzaam landschap. We horen de wind en het huilen van wolven daat daarop meegevoerd wordt. In essentie kunnen we de plaat dus terugbrengen naar vier nummers. ‘Huuto’ is dan de derde, met een fijne opbouw en het gevoel alsof je imposant natuurgeweld in je oren toelaat. De screams van frontman Ville Sorvali gaan door merg en been en sluiten aan op de grilligheid van de muziek. Gestroomlijnd met de gitaren geven de synths het geheel een gepolijster gevoel.

Het slotnummer voldoet helemaal aan de omschrijving van de band zelf voor deze nieuwe plaat als “Cold, heavy and crushing”. Na een kabbelende intro, inclusief het geluid van water, barst ‘Kuolleiden Maa’ in zijn volle geweld los. Dit is Moonsorrow op zijn best, met een plaat waarmee de band zichzelf definitief plaatst in het rijtje van Opeth en Enslaved als een van de bands met het meeste durf in het genre. Noem het pagan metal of zelfs epische metal, deze band doe je er echt te kort mee.

Score: