Bring Me The Horizon @ Melkweg, Amsterdam

Het is alweer enige tijd geleden dat metalcore-act Bring Me The Horizon in Nederland was. De vorige keer nam de band August Burns Red en A Day To Remember mee, en vanavond hebben de Britten wederom vooraanstaande supportacts aan hun zijde staan. De Melkweg ontvangt vanavond Tek-One, The Devil Wears Prada, Architects en afsluiter van de avond: Bring Me The Horizon. Zoals verwacht was deze show al ruim van te voren uitverkocht en staat er, wanneer de deuren opengaan om zes uur, een immense rij met opgedofte jongens en meisjes voor de Melkweg.

Tek-One mag het spits afbijten. Deze act is weliswaar een vreemde eend in de bijt - het is namelijk een dubstep-act met live drummer, maar heeft weinig moeite met het opwarmen van het publiek, dat vooral bestaat uit jonge meisjes en jongens die al vanaf het einde van de middag de ene na de andere Smirnoff Ice of Breezer hebben staan wegtikken op het Leidseplein. De wobbles klinken lekker vanuit de garderobe, maar in de zaal aangekomen kan er goed worden gemerkt dat er weinig diepte in de nummers zit, de bas moet nog even zijn weg vinden in de Melkweg.

Daarna is het de beurt aan The Devil Wears Prada. Deze band draait al geruime tijd mee in de business, maar speelt vanavond voor het eerst in Nederland. Het geluid is aanvankelijk verschrikkelijk, de gitaren en bas zijn vrijwel weggedrukt onder het snerpende geluid van de synthesizer en snaredrum, waardoor de sterke nummers van deze band niet goed tot hun recht komen. Gelukkig verbetert het geluid naarmate de set vordert en vanaf het moment dat ‘Outnumbered’ van de EP Zombie wordt ingezet, zijn alle instrumenten goed te horen. De band geeft een sterk optreden weg, strak en energiek. De zanger zijn hoge en lage screams zijn om door een ringetje te halen, en dat terwijl hij in zijn eentje over het podium mosht. The Devil Wears Prada laat met dit optreden een goede eerste indruk achter in Nederland, hopelijk is het geluid de volgende keer wel stukken beter.

The Devil Wears Prada

De vijf van Architects hebben evenals The Devil Wears Prada last van matig geluid. Gelukkig is het halverwege opener ‘Follow The Water’ flink bijgesteld en knalt het onmiddelijk. Het einde van ‘Follow The Water’ wordt luidkeels meegezongen waarna het nummer overgaat in de nieuwe single ‘Day In Day Out’ van het nog uit te komen album The Here And Now. Niet geheel verbaasd kijkt de band het publiek in en ziet al menig persoon volop meeschreeuwen. Het album is namelijk al enkele dagen gelekt, en voor deze mensen is het album ook te koop bij de merchtafel. Ook ‘Learn To Live’ en ‘Delete / Rewind’ komen voorbij van dit nieuwe meesterwerk, maar van voorganger Hollow Crown zijn het ‘Dethroned’ en ‘In Elegance’ die voor de meeste chaos op de volgepakte dansvloer zorgen. Er struinen regelmatig bebloede meisjes naar achter om bij te komen van één of andere jongen die zijn armpjes net iets te hoog optilde. Gelukkig – of toch eerder verrassend te noemen, is het dan opeens tijd voor de titelsong van Hollow Crown, ‘Hollow Crown’. Deze ballade met een wat ruiger einde wordt op deze tour voor het eerst live gespeeld. Het gaat zanger Sam Carter niet geheel vlekkeloos af, maar het lef om dit nummer live te spelen kan enkel gerespecteerd worden. Na een luid applaus is het tijd voor afsluiter ‘Early Grave’, waarbij Carter net voor de break nog even op het balkon klimt en een dive in het publiek maakt. Kennelijk heeft dit een aanstekend effect want ook bassist Casey Lagos – welke Alex ‘Ali Dino’ vervangt, duikt in het publiek. Een knallend einde van een show door een band welke staat als een flatgebouw. Helaas geen nummers van Ruin, maar het nieuwe materiaal is live ook sterk genoeg gebleken om te boeien.

Architects

Stipt om tien uur gaan de lichten uit voor de act waar het grootste gedeelte van het publiek op heeft gewacht. Bring Me The Horizon knalt na het intro één van hun laatste singles, ‘It Never Ends’, de Melkweg in. Vanaf moment één wordt de zaal omgetoverd in een kolkende mensenmassa, en beslaat de pit ruim de helft van de zaal. Het ene flauwvallende meisje na het andere wordt direct de zaal uitgedragen: de EHBO-post van de Melkweg zit bóm- en bómvol. Voorafgaand aan het concert deden zich uiteraard weer een flink aantal haatberichten gericht aan Bring Me The Horizon en diens aanhang de ronde, maar laten we hopen dat de band vanavond met dit fenomenale optreden iedereen de mond snoert. Want wát zet Bring Me The Horizon een show neer. De bandleden brengen individueel strak de nummers ten gehore, dit in combinatie met heftige stagemoves. Met name Jona Weinhofen weet een indruk achter te laten door prachtig en enorm zuiver de tweede zang – beide screams en cleane lijnen – op zich te nemen terwijl hij de ene riff na de andere eruit perst. Ook Oliver Sykes is flink vooruit gegaan wat betreft zijn screams. Hij weet de snelle opeenvolgende zanglijnen goed neer te zetten en is vrij weinig buiten adem.

Af en toe wordt duidelijk dat er constant een sample-track op de achtergrond meeloopt voor samples in nummers als ‘Crucify Me’. Echter lijkt het ook alsof er soms een derde gitaar meeloopt, zo kan niet duidelijk worden opgemaakt wie de korte solo in ‘Fuck’ speelt. De setlist is gevarieerd, de band speelt vooral nummers van het nieuwe album There’s a Hell, Believe Me I’ve Seen It. There’s A Heaven, Let’s Keep It a Secret maar gelukkig komen ook een aantal nummers van het grootse Suicide Season voorbij. Zo is het tweede nummer van de setlist ‘Chelsea Smile’. Er wordt één ouder nummer gespeeld,  ‘Pray For Plagues’ kan alsnog op een enthousiaste reactie van het publiek rekenen. Er worden regelmatig Wall Of Deaths gecreëerd, waarvan er een paar zelfs spontaan ontstaan. De lichtshow topt het epische fenomeen wat vanavond in de Melkweg plaatsvindt af, en na een korte pauze betreedt Bring Me The Horizon het podium alweer om met  ’Diamonds Are Forever’ af te sluiten. Het publiek ontploft zowaar, alles moet kapot. Laten we hopen dat Bring Me The Horizon met dit optreden alle negativiteit omtrent de band de wereld uithelpt, want vanavond bewijzen de Britten dat zij zijn gegroeid tot een hoger niveau van professionaliteit en kwaliteit. Wie het laatst lacht, lacht het best.

Bring Me The Horizon