Amia Venera Landscape, het Italiaanse hardcore/post-metal/sludge sextet, verscheen eind 2009 al als de ROARsound of 2010. In de Jaarlijsten van 2009 en 2010 was het dan ook geen verbazing dat de self-titled debuut EP en The Long Procession, het full-length debuut, gekozen waren tot een van de top creaties van die jaren.
The Long Procession ontvangt al ontzettend veel lovende woorden, iets wat alles behalve vreemd is. De uitstekend geëxecuteerde combinatie van modderdikke hardcore en sludge met ambient en post-rock verwevingen maken deze dualistische release uitermate indrukwekkend. Lang uitgesponnen segmenten vervelen nooit, iets wat bij veel post-rock en post-metal bands het geval is. Daarbij laten de mooie hoopvolle climaxes puntjes van licht doorschemeren door de pikzwarte wolk die dit album verwezenlijkt, iets wat ook af te lezen is aan de artwork. Technisch gezien is Amia Venera Landscape ook meer dan één van deze typische ‘atmosferische metal bands’ en steken de koppen hoog uit boven de rest dankzij de componistsche waarde van elk nummer. Qua productie en aanpak is er aandacht besteed aan de meest fijne puntjes, van de sferische elektronica – die nooit te kazig klinkt – tot de individuele plaatsing van elk instrument.
De afwisseling van prachtige cleane zang naar longversnipperende grunts laten het sextet de benadrukking leggen op de dualiteit van de lichte en donkere kant van The Long Procession. ‘Marasm’ is daarentegen geheel het voorbeeld van deze dualiteit die op een instrumentale wijze wordt overgebracht. Een lang uitgesponnen bulldozer van een reis van haastens vijftien minuten die minimalistisch en klein begint en eindigt met het gevoel dat de lucht kan openbarsten. Episch is een understatement. Al dit maakt Amia Venera Landscape een van de meest krachtige acts in dit veld. De enige constatering die dan ook nog resteert is als volgt: The Long Procession is een plaat om je in te verliezen, compleet in te verliezen.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.