We mogen er trots zijn, de Nederlandse band Sungrazer. Niet alleen is het gelijknamige debuutalbum van het trio erg goed, ook verder lijkt het de band behoorlijk mee te zitten. Opener van Pinkpop 2010, support van onder andere Karma To Burn en volgens 3voor12 een van de bands van het jaar. Deze combinatie van stonerrock en psychedelische rock werkt pakt uitstekend uit.
Op het album staan slechts zes nummers waarvan één intermezzo. Maar gezien de gemiddelde speelduur zeven minuten is, zit het met de lengte van dit album wel goed: bijna veertig minuten muziek. Opbouw naar een climax kunnen de Limburgers goed, hoewel af en toe iets sneller het gas ingetrapt mag worden. Qua groove kan de band goed uit de voeten in het stonergenre, maar door de psychedelica zoals tijdens het begin van ‘Somo’ houdt de band de sleur op afstand door niet alleen maar door te beuken. Sowieso is dit geen loodzware stonerrock, ook de zang is meer melancholisch dan je gewend bent van dit genre. Maar het werkt goed, de rust straalt van dit album af wat ervoor zorgt dat je op je gemak luistert en de nuances beginnen op te vallen. Soms is de zang iets te iel en had de balans in de mix wat beter gekund. Maar aangezien dit pas het eerste wapenfeit is zijn dit geen zeer storende problemen.
Het trio maakt bijzonder veel indruk met hun debuut, dat in de vorm van een nummer minder al in eigen beheer werd uitgebracht. Elektrohash pikte de mannen op. Dit jaar moet er een nieuw album uitkomen en als Sungrazer in staat is de kwaliteit van hun debuut te evenaren komt het wel goed.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.