Amplifier – The Octopus

Na hun vorige plaat was Amplifier het even helemaal beu met platenlabels en de restricties die daar bij horen. Op hun nieuwe plaat hebben de heren zich dus helemaal laten gaan en ook lekker alles zelf gedaan. The Octopus is een dubbele plaat waar alles op langs komt wat de mannen in huis hebben. Een ambitieus projectje, maar is het ook luisterbaar?

De zwarte cd is de eerste en het begint alsof je inderdaad ergens onderwater tussen de octopussen rond drijft met ‘The Runner’. Je waant je vervolgens nog steeds in een soort onderwaterparadijs met het pianogestuwde ‘Minion’s Song’. Het nummer mond uit op een bombastisch spektakel met bubbelende gitaarklanken en wat klinkt als een volledig koor. De vergelijkingen zijn natuurlijk erg makkelijk te maken met bands als Pink Floyd, Porcupine Tree en Oceansize (typisch he…).  ’Interglacial Spell’ doet dan qua gitaarriff een beetje denken aan de imperial march, maar een Silverchair vergelijking misstaat hier ook niet. De trompetten mogen ook niet ontbreken op dit stampende nummer.

Van wah wah klanken wordt dankbaar gebruik gemaakt op nummers ‘The Wave’ en titeltrack ‘The Octopus’. Van langzame, kabbelende opbouw wordt er hier opgezweept tot turbulente hoogtes en kolkende noise. Zo ramt en beukt de eerste schijf toch stevig voort, met ook nog even een heel snelle met ‘Planet Of Insects’.

De witte cd mag deel twee heten van de plaat en begint met het kabbelende, Pink Floyd achtige ‘The Sick Rose’ om vervolgens lekker in het funky ‘Interstellar’ over te gaan. Hier klinkt de band op zijn toegankelijkst en lekkerst. Rammelende gitaren en zware bassen houden het nummer meer dan tien minuten lang interessant. Op ‘The Emperor’ horen we bijna de donkere vibe van Danzig terug gedurende fases van het nummer. Sel Balamir is niet de meest fascinerende zanger, maar weet met zijn constante geluid de juiste toon aan te slaan om toch een toevoeging te zijn op dit nummer. Dat is niet overal zo overigens, soms is zijn zangstijl een beetje… nou ja, saai.

Op ‘Fall Of The Empire’ gaan we zo zwaar bassen dat Amplifier de doom regionen betreed van het epischere soort. Hierdoor komen ook de vocalen weer sterk naar voren.  Uiteindelijk mond de plaat op een sterk stukje postrock, waar de band dapper speelt met de atmosfeer door ambient klanken en postrock composities af te wisselen. De opbouw van de nummers is wel vaak hetzelfde, maar door de variatie in klanken blijft de band boeien.

Dit is de absolute piek voor de band. Wat een weergaloos stuk muziek heb je hier te pakken mee. Laten we hopen dat de band lekker op deze manier doorgaat en zeker niet weer aan platenlabels gaat beginnen. Gezien de band alles in eigen beheer heeft gedaan, kun je de plaat alleen via de website van de band bestellen. Interesse? Klik even hier.

Score: