Attack Attack! @ Melkweg, Amsterdam

De dag na een vermakelijk optreden in Dynamo te Eindhoven, spelen de Amerikanen van Attack Attack! in de Melkweg te Amsterdam. Enigszins verbazingwekkend is het feit dat de band veel stof heeft doen opwaaien met het geïntroduceerde fenomeen ‘crabcore’, maar het betrekkelijk rustig is in de zaal vanavond. Gezellig is het wel, de voetjes komen direct al van de vloer als Nederlandse supportact Haribo Macht Kinder Froh het eerste nummer inzet.

In vergelijking met een optreden van ruim een jaar geleden kan welgemeend worden gezegd dat de partycore van de Nederlanders inmiddels veel strakker ten gehore wordt gebracht. Haribo Macht Kinder Froh heeft de setlist tot in de puntjes verzorgd, elk tussenstuk wordt opgevuld met een sample en de mannen weten tot op de tel wat zij moeten doen. Vooral de toevoeging van een tweede gitarist doet de band stukken voller klinken en brengt het naar een professioneler niveau. Het feit dat de setlist zo strak in elkaar steekt kan de band ook echter tegenwerken: alles is ingestudeerd, het spontane is er van af. Haribo Macht Kinder Froh vertoont een trucje, de helft van de veertig minuten wordt er met de ‘fist‘ in de lucht ‘gepumped‘ op een sampletrack en tijdens de overige twintig minuten wordt de gitaar een enkele keer aangeslagen. De slechte screams van de zanger doen de band ook niet veel goeds en brengen het geheel kwalitatief erg omlaag.

Kort daarna betreedt Attack Attack! het podium. Een Warped Tour – resident zou door routine over het algemeen steevast een solide optreden moeten weggeven, maar vanavond is dit niet het geval. Het optreden van Attack Attack! komt erg ongemakkelijk over. De bandleden lijken het niet erg naar hun zin te hebben en naast de standaard crabcore-moves kan er vrijwel geen glimlach vanaf. Ook schreeuwlelijk Caleb flabbert wat ongemakkelijk heen en weer over het podium, af en toe onzeker kijkend naar zijn bandleden alsof er iets dreigt mis te gaan. Dit komt erg onprofessioneel over. Een positief feit is dat de cleane vocalen vanavond niet even hard worden verkracht door de autotune als op album, maar de tweede zanger laat flink wat steken vallen. Wanneer een dappere jongeman het podium opspringt en deze cleane vocalen overneemt, wordt hij al gauw van het podium gebonjourd. Attack Attack! heeft er vanavond blijkbaar niet veel zin in. Toch heeft het publiek het wel flink naar zijn zin. Ook al wordt het niet met enthousiasme gedaan, de band brengt haar tracks toch strak ten gehore. De smerige breakdowns zijn – hoe je het went of keert – heel pakkend, en flink overdonderend met het heldere geluid dat vanavond de Melkweg vult. Vooral nummers als ‘Smokahontas’ van het laatste album doen het goed, en natuurlijk is afsluiter ‘Stick Stickly’ de kers op de taart. Op muzikaal niveau was er weinig op aan te merken, aan de stagepresentatie mag nog wel flink worden gewerkt.