Na in Tilburg, Heerlen, Utrecht, Goes en Zwolle gestaan te hebben met hun Take Control release tour strijkt No Turning Back op 5 februari neer in de Rotterdamse Baroeg. Samen met tourende vrienden As Enemies Arise die hun verse album Chapters promoten en Noyalty . Haribo Macht Kinder Froh is in verband met hun tour door Europa met Attack Attack vervangen door de lokale hardcore band Age of Panic.
De mannen van Noyalty beginnen voor twee man en een paardenkop maar gelukkig stroomt de zaal wat voller tijdens de show van de Brabanders. De hardcore a la Comeback Kid doet het goed vanavond, ik heb de band wel eens minder zien knallen. En dat terwijl zanger Daniel toegeeft nogal gaar te zijn. Zijn riem hangt er open bij, maar gelukkig zakt zijn broek niet af tijdens de energieke show. Van het toffe album The Seas Have No Roads komen er en hoop nummers voorbij, waaronder de titeltrack, ‘Our Desperation’, ‘Every Night is Saturday Night’, opener ‘There are Two Sides to Any Story’ en ‘A Bridge Too Far’. De meeste respons krijgt de band echter met een Cro-Mags cover. Een mooie opener van de avond.
Noyalty
De jongens van As Enemies Arise spelen al de gehele tour mee met No Turning Back. Net zoals Noyalty zien we een energieke show, met het voordeel dat het drukker is en harder losgaat. Dat laatste komt ook door de stroom aan beatdowns die de band op de Baroeg afvuurt, een stroom die soms gaat vervelen. Maar als de band halverwege de set het oude nummer ‘Show Me That Smile’ speelt is goed te horen hoeveel beter ze geworden zijn. In vergelijking met nieuwe nummers als ‘Embrace Tomorrow’, ‘Careless’ of afsluiter ‘Daybreak’ komt het oude werk er een stuk minder genadig vanaf, hoewel dat natuurlijk wel harder meegezongen werd. Met name deze band heeft vanavond wat last van een minder goed geluid, terwijl hun muziek juist vraagt om goede afstelling, zodat de impact nog harder aankomt. Dat deze band een sponsordeal met Monster Energydrink heeft wordt vanavond even hilarisch ten tafel gebracht. Martijn van No Turning Back kan het tijdens zijn eigen show ook niet laten hier op te reageren. Ander leuk moment is als de nerds (inclusief ondergetekende) in het publiek elkaar aanstoten bij de sample van The Ink Spots.
As Enemies Arise
De Rotterdammers van Age of Panic rammen onvervalste oldschool hardcore de zaal in, waarbij de schelle zang erg tof is. Nog beter is drummer Larry die zich als een beest over zijn drumkit ontfermt, maar wel het onderspit moet delven door alle flauwe grappen van zijn bandleden. En dat laatste werpt toch een klein smetje op hun show, het is goed te merken dat deze band een thuiswedstrijd speelt en voor een bepaalde groep grappen staat te maken. Afgezien daarvan knalt de show als een malle en is het duidelijk dat hardcore ooit zonder beatdowns net zo hard en gaaf was als in het tweede millennium. De publieksreactie is geweldig en dat drijft de band er zelfs toe een heuse toegift te spelen.
Age Of Panic
De drie vorige bands waren een goede opwarmer, want als No Turning Back opent met de intro van ‘Justice’ om vervolgens door te gaan met het nieuwe nummer ‘In Your Maze’ gaat de Baroeg los. Waren het voorheen steeds dezelfde vijf, zes mensen die voor beweging zorgden, nu staat iedereen vooraan te springen. Als dan ook nog de monitoren aan de kant moeten is het hek van de dam. Van het pas uitgebrachte Take Control wordt helaas maar weinig gespeeld, ‘Never Gave Up’, ‘Remain’ en ‘Not Anymore’. Begrijpelijk omdat nummers als ‘Same Sad Song’, ‘I Rise’, ‘Take Your Guilt’,’Picture Perfect Smiles’, ‘Go Away’, ‘Stronger’, ‘Stay Away’, ‘Never Again’, ‘Alive Or Dead’, ‘Watch Your Step’en ‘Do You Care?’ voor de meeste publieksreactie zorgen. Het zou leuk zijn als de set naar verloop van tijd wat opgefrist wordt naarmate iedereen Take Control grijsgedraait heeft maar dat zal waarschijnlijk wel gebeuren.
De band speelt super vanavond en ook Martijn zit goed in zijn vel. Tussendoor maakt hij grapjes, jut hij het publiek lekker op, laat de microfoon (en blikjes Monster) rondgaan en krijgt hij het zelfs voor elkaar dat de Rotterdamse hardcore coryfee Phat-E een crowdsurf kan maken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het publiek om een toegift schreeuwt. Als dan de laatste tonen van ‘True Colors’ en ‘This World Is Mine’ wegzakken heeft No Turning Back opnieuw bewezen de beste Nederlandse hardcoreband te zijn.
No Turning Back
Je kunt geen reactie achterlaten.