A Day To Remember @ Melkweg, Amsterdam

Rond vijf uur ‘s middags is het al ongelooflijk druk in Amsterdam. A Day To Remember speelt vanavond in de Melkweg, maar signeert in de middag de t-shirts en cd’s van ruim honderdvijftig uitzinnige fans. Ondanks dat de show niet is uitverkocht, is de opkomst voor de signeersessie en het optreden erg groot. Zo staat er rond half acht ‘s avonds dan ook een lange rij voor de ingang van de zaal.

Adept mag het publiek dat al op tijd binnen is opwarmen. De Zweden stonden een maand geleden nog in de kleine zaal van de Melkweg, en gaven toen een zeer goede show weg. Toch merken we vanavond dat de mannen nog niet op het niveau van de andere acts zijn. Er zijn veel schoonheidsfouten te bespeuren en de cleane zang is van tijd tot tijd tenenkrommend vals. Echter deert dit niet: het jonge publiek vindt alles prachtig en eet uit de handen van elk figuur dat op het podium mag staan vanavond.

De tweede band van de avond is Pierce The Veil. De redelijk jonge band uit San Diego, Californië maakt aanstekelijke poppunk nummers, die van tijd tot tijd moeiteloos overvloeien in hardere post-hardcore tracks. Het geluid is helaas zeer onaangenaam aan het begin van de set: er is veel laag in de mix gedraaid, mid is zo goed als nergens te bekennen. De uiterst hoge zangstem van zanger Vic Fuentes sluit daarom niet mooi aan op het geheel, en zo komen zijn zanglijnen niet goed tot hun recht. De Mexicaanse poppunkers uit Californië weten wel de Melkweg los te krijgen. De show en stagepresentatie zijn subliem en naarmate de set vordert, wordt het geluid en het optreden steeds beter. De mannen weten circle pits te veroorzaken en toveren met name bij de laatste track van hun optreden, ‘Caraphernelia’, het publiek om tot een springende massa. Jeremy McKinnon schreeuwt het laatste refrein van dit nummer mee en topt de goede show volledig af.

Daarna is het tijd voor Bayside. Deze oude rotten geven de line-up een mooie switch: waar het bij Pierce The Veil met name om de show ging, gaat het bij Bayside om de tracks, die elk zuiver en subliem ten gehore worden gebracht. Het is een prettig feit dat het geluid inmiddels goed is afgesteld in de Melkweg, alle instrumenten zijn duidelijk te horen en de ingetogen zanglijnen van Anthony Ranerie vallen niet weg in het geheel. De oude en nieuwere tracks van Bayside zitten perfect in elkaar, echter kan het publiek niet echt zijn aandacht erbij houden. De jonge kids die vanavond op dit evenement zijn afgekomen willen show en spektakel, en dit is niet te vinden in het opreden van Bayside. Toch mag deze band worden geprezen om haar strakheid en goede feel good nummers.

De mannen van A Day To Remember laten het publiek wederom lang wachten. De soundcheck loopt uit en later dan gepland betreedt de band het podium. Het publiek wordt uitzinnig. Ook bij deze band is goed te merken dat het jarenlang touren zijn vruchten afwerpt. De vorige optredens van A Day To Remember – bijvoorbeeld op The Powerfest 2010 of met Bring Me The Horizon, waren niet altijd even sterk. Vanavond laat de band echter een dikgedrukte stempel achter. Zo staan de enorme bokszakken op het podium helemaal op hun plek. Het optreden van de band is namelijk opzwepend, motiverend en lekker boos. De setlist van vanavond bestaat uit veel oude en een aantal nieuwe nummers. Zo opent A Day To Remember met ‘2nd Sucks’ en speelt van What Separates Me From You vooral de hardere nummers. Niet alleen oudere hits zoals ‘The Plot To Bomb The Panhandle’ en‘Fast Forward to 2012’ komen voorbij, maar ook de ballade ‘If It Means A Lot To You’ van Homesick. De normaliter arrogante Jeremy McKinnon trekt het vanavond goed, hij zet een sterk optreden neer en glimlacht er zelfs af en toe bij. Uiterst voldaan en blij kan het publiek na de laatste tonen van ‘The Downfall Of Us All’ naar huis. Het was namelijk een zeer goed optreden.