(EP – Eigen Beheer)
Veel mensen die nu tegenwoordig naar snoeiharde hardcore luisteren, waren in hun vroege tienerjaren verslaafd aan springerige punkpop. In de meeste gevallen is de voorliefde voor deze muzieksoort stiekem gebleven, zo ook bij de helft van hardcore band So Called Celeste. Bassist Jeroen begon met vriend Stefan Life’s Too Short For Us en zij brachten afgelopen oktober hun eerste EP uit: Here Goes Nothing.
Het vier tracks tellende schijfje werd opgenomen met behulp van So Called Celeste drummer Jeroen Jaquet, die inmiddels een vast onderdeel van de band vormt. Net zoals gitarist Rikkert van eerder genoemde hardcore band. Inmiddels heeft het kwartet headline shows in Veenendaal en Capelle aan den IJssel op het programma en spelen ze zo af en toe data met Only Seven Left. Bij het aanzetten van Here Goes Nothing wordt ook direct duidelijk waarom. Het geheel is een stuk minder gepolijst, maar Life’s Too Short For Us zal ongetwijfeld aanslaan bij het gros van de Only Seven Left fans. De muziek is zoals ze zelf zeggen, inderdaad “catchy as hell”.
Dat betekend echter nog niet dat het ook goede songs zijn. De vier liedjes zijn in tien minuten gepropt maar met name derde nummer ‘Two Minutes’ is ironisch genoeg te lang. Dit is bovendien het punt waarop het trucje enigszins uit gaat werken. De vocalen van Stefan Kemp zijn matig, wat bij titelnummer ‘Here Goes Nothing’ nog wel lijkt te werken maar een minuut of vijf verder vooral verveling oproept. Technisch gezien is het allemaal wel oke, de instrumenten kloppen en de teksten zijn lang niet slecht.
Bandjes zoals deze hebben we al vaker gehoord en het is niet zeldzaam dat er iets moois uitkomt. Denk bijvoorbeeld aan Five Years Later wat als project van Robin van Loenen later het succesvolle Destine werd. Op Here Goes Nothing mist Life’s Too Short For Us alleen de ballen om boven het grote aanbod uit te steken.
