Sleigh Bells @ Doornroosje, Nijmegen

Vanaf de eerste keer dat Sleigh Bells in Nederland kwam optreden, is de band met ROAR-Ezine verbonden geweest. Zo werd vrijwel geen optreden overgeslagen en debuut Treats kwam in meerdere jaarlijstjes voor.  Nadat de band eerder dit jaar in de Nijmeegse Merleyn stond, zijn ze nu populair genoeg om grote broer Doornroosje te vullen. Support komt van Deathcrush en Routines.

Om kwart voor negen is het aan het Noorse Deathcrush om de avond te openen. Het trio bestaat nog maar kort maar doet het aardig: zo zijn ze als eerste Noorse band ooit geboekt voor het prestigieuze festival SXSW. De twee vrouwelijke gitaristes van de noisy no-wavegroep schreeuwen en krijsen, terwijl de mannelijke drummer de boel bij elkaar probeert te houden. Deathcrush claimt de mosterd te halen bij (hey, hoe verrassend) Mayhem en Teenage Jesus and the Jerks. Vooral die tweede hoor je er duidelijk aan af: de spontane geluidserupties met daarop volgende pauzes zouden zo uit het krankzinnige brein van Lydia Lunch kunnen komen. Volledig de aandacht van dit publiek krijgt Deathcrush niet helemaal, en na een half uur is het gebeurd. Een aardige eerste kennismaking met Nederland, maar Doornroosje werd niet overtuigd.

Deathcrush

Routines is natuurlijk geen onbekende. Zeker niet in de omgeving van Nijmegen, want vanuit daar opereert het duo alweer een jaar of drie. Terwijl het een tijdje wat rustiger was rond de groep, deed zangeres Kelly mee met de nieuwe single van De Staat. Vandaag speelt Routines (het voorzetsel ‘The’ hebben ze achter zich gelaten) voor de eerste keer met een live drummer, Jimmi. Het werkt. Het voegt een enorme hoeveelheid energie aan het liveoptreden toe. De Moog-syntheziser ronkt en pruttelt en Kelly stuitert over het podium. De toevoeging van de liveinstrumenten is een goede zet en zal ervoor zorgen dat Routines deze zomer vermoedelijk veel festivals succesvol zal kunnen afsluiten.

Routines

Openen met je grootste hit. Het is een groot risico: aan de ene kant zit de sfeer er meteen goed in, maar verschiet je niet meteen je kruit? Sleigh Bells toont aan genoeg troefkaarten achter de hand te hebben. Na in 2010 veelvuldig op de Nederlandse podia te zijn verschenen weet het publiek wat ze van het duo uit Brooklyn kunnen verwachten. Nee er wordt weinig live gespeeld en ja er staan backingvocals op tape. Maar de tomeloze inzet van de twee, het overweldigend luide volume en de tomeloze inzet zorgen ervoor dat er al bij het vierde nummer wordt gecrowdsurft. Dat ‘Infinity Guitars’ als eerste wordt weggespeeld is ineens helemaal geen probleem meer als je de rest van je set vult met knallers als ‘Kids’, ‘Riot Rythm’, ‘A/B Machines’ en non-albumtrack ‘Holly’. ‘Rill Rill’ is het vaste rustmomentje, waarna ‘Straight A’s’ en ‘Crown To The Ground’ het optreden na veertig minuten afsluit. Dat lijkt kort, maar Doornroosje was aan gort. Dat ze in 2011 maar een nieuwe plaat mogen maken en hier nog heel erg vaak komen spelen.

Sleigh Bells