(Album – Ici d’Ailleurs…)
Met de dood van Peter ‘Sleazy’ Christopherson op 24 november 2010 kwam er een definitief einde aan de muzikale revolutie van Coil. De band was eigenlijk al niet meer actief sinds de dood van John Balance in 2004, het andere belangrijke lid van de industrial/experimentele groep. De invloed van Coil was groot genoeg om in 2005 het project This Immortal Coil te stimuleren, met diverse musici uit de experimentele hoek. Na jaren werk is de plaat eindelijk af: The Dark Age Of Love.
De plaat opent met de titeltrack, gezongen op gevoelige en breekbare wijze door Yaël Naim. De donkere, apocalyptische sfeer van de muziek blijft intact op dit eerbetoon aan de band. Juist de verschillende stemmen geven een extra dimensie aan de nummers, zoals de stem van Bonnie Prince Billy op ‘Ostia’, begeleid door DAAU op de Cello. Coil wordt in deze vorm op veel nummers nog atmosferischer neergezet dan het zelf al klonk. Het wanhopige van Bonnie Prince Billy wordt in dit nummer nog wat meer aangedikt. Ook Yann Tiersen doet een nummertje mee. Hij maakt met een muur van geluid iets bijzonders van ‘Love Secret Domain’, met daaroverheen de apocalyptische zang van Matt Elliott.
Om dan nog maar een bijzondere zanger te vermelden, Sylvain Chauveau doet ook mee. Op het dromerige, folky ‘Amber Rain’ komt zijn stem prima tot zijn recht, begeleid met gitaar, klarinet en accordeon. Alle deelnemers aan dit project hebben iets unieks, net zoals Coil dat had. Dat maakt deze bonte collectie juist zo mooi. Het heeft dezelfde mystiek als het origineel, maar iedereen voegt hier iets toe. Voor de Coil liefhebbers is het zeker de moeite waard dit schijfje eens te bemachtigen.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.