(Album – Mute) Yann Tiersen is vooral bekend vanwege zijn soundtrack van de film Amélie. Wie verder weet wat de beste man doet, kent hem als een muzikant en componist van erg gevarieerde muziek. Zijn laatste werk is de plaat Dust Lane. Een album vooral vol met het thema mortaliteit omdat Tiersen zijn moeder en een goede vriend verloor tijdens de opnames.
Zoals op de cover van de plaat, is de muziek ook tamelijk herfstachtig en melancholisch. Filmmuziek zonder film zou je bijna kunnen zeggen. De zoete muziek en twinkelende klanken van de ritmesectie worden op ‘Amy’ samengevoegd met fluisterende zang in de stijl van Gainsbourg. Ook op ‘Dust Lane’ weet de als regendruppels neerdalende muziek de juiste atmosfeer te creëren.
De variatie aan instrumenten en geluiden geeft de muziek een tintje dat je ook bij Beirut proeft. Stel je hier nog een film van Godard bij voor en de sfeer van nummers als ‘Palestine’ en ‘Dark Stuff’ heb je te pakken. Er zit een sterke opbouw van spanning in de nummers, een nummer als ‘Chapter 19′ gaat van een fijn chansongevoel naar grootse post-rock.
Tiersen heeft hiermee weer eens bewezen een plaat neer te zetten die net zo simpel het gevoel van de luisteraar bespeelt, als hij dat met zijn instrumenten doet. Het treurige, het donkere druipt er vanaf, maar onder dat laagje is hoop. Er is een gevoel van omhoog klimmen. ‘Till The End’ lijkt dat woordloos te zeggen tegen de luisteraar. Een plaat die je niet kunt laten liggen.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.