Subbacultcha! blijft goed programmeren en neemt deze avond voormalig kraakpand Occii over. Op de site van Subbacultcha! wordt iedereen opgeroepen om vroeg te komen en iets na negen uur barst de zaal al bijna uit zijn voegen en kan er niemand meer bij. Er heerst aanvankelijk wat verwarring over welke band eerst speelt en hoe laat, maar de Deense konijnen van Sleep Party People hoppen om 21.30 het podium op en maken een einde aan het wachten.
Sleep Party People is het zolderkamerproject van Brian Batz, de Nijntje Pluis tussen de verder vrij anonieme konijntjes. Het titelloze debuut is nog vers en veel live ervaring heeft de band nog niet opgedaan. Toch lijkt het een vrij goed uitgekiend project. Sleep Party People is dromerig, maar met vlagen edgy, het geluid is elektronisch, maar door de uitgebreide bezetting benader je het als een band. Op het internet worden parallellen met Cocteau Twins en My Bloody Valentine getrokken, maar Sleep Party People mist de verontrustende onderlaag die nodig is om deze vergelijkingen grond te geven. Het geluid heeft juist een onmiskenbare Scandinavische vibe, net niet opvallend genoeg om direct met de grote Ijslandse namen in verband te brengen, maar te sprookjesachtig om het te negeren.
De vocalen zijn live gelukkig niet zo ver vervormd als op de plaat, want in combinatie met de maskers zou het anders te veel de kant van een kinder-nachtmerrie opgaan. Vijf paar oren die voorzichtig op het ritme van de muziek meedeinen werken namelijk nogal vervreemdend. Zoals ook in ‘White Rabbit’ van Jefferson Airplane verwijzen (witte) konijnen vaak naar wazige, psychedelische taferelen, zoals we die kennen uit het meest gefreakte kinderverhaal ooit geschreven, Alice in Wonderland. En zij die geen zin hebben om dit visuele middel te analyseren kunnen simpelweg zeggen dat ze konijnen leuk vinden (of juist niet). Het geeft in ieder geval genoeg voer voor een mogelijk gesprek onderwijl je wacht op band twee.
Suuns‘ debuut Zeroes QC is het soort album dat je met terugwerkende kracht mist in je collectie als je het eenmaal gehoord hebt. Het is toegankelijk, dansbaar, tegelijkertijd een beetje sinister en met vlagen experimenteel. Een soort mysterieuze Holy Fuck. Suuns heeft getekend bij Secretly Canadian (waar ook onder andere Yeasayer en Antony and the Johnsons zijn geherbergd) en het pittoreske Montreal verlaten om deze avond zijn allereerste show in Amsterdam te geven. Het publiek is dolenthousiast (Occii’s goedkope bier draagt hier mogelijk aan bij) en bezorgt de bandleden een nogal verbaasde uitdrukking op het gezicht. Zo’n warm onthaal tijdens hun eerste bezoek aan Nederland hadden ze vast niet verwacht.
Zodra het viertal van start gaat blijkt het dat het live wel snor zit. Met een rits aan sterke nummers op zak heb je als band natuurlijk ook een voorsprong, maar in deze donkere, te warme zaal valt alles op zijn plek. Terwijl het geluid voortstuwt, versnelt en hypnotiseert fluistert zanger/gitarist Ben Shemie met gesloten ogen de teksten bevangen in de microfoon. Eén van de hoogtepunten van Zeroes QC, ‘Arena’, komt al vrij vroeg in de set en vanaf hier wordt er voornamelijk veel gedanst (en soms gepit). Ik geloof er wel in en met mij, denk ik, heel Occii. Natuurlijk zou een kritische noot wel genuanceerd staan, dus hopelijk laten ze op 17 mei in de bovenzaal van Paradiso wat steekjes vallen. Voor deze ene keer houden we het simpel: Suuns gaf een sterke, overtuigende show.
Je kunt geen reactie achterlaten.