Ter gelegenheid van alweer de honderdste release op het toch slechts enkele jaren oude label Tonefloat, staan er vandaag in de Paradox maar liefst zes optredens op het programma, dat zowel de (na)middag als de avond beslaat. Op een druilerige zondagmiddag begeven wij ons naar deze altijd gezellige tent om te zien wat dit Rotterdamse initiatief de afgelopen jaren aan moois heeft opgeleverd.
Te beginnen met deze contradictie in termen Sand Snowman. De band bestaat, in elk geval voor deze gelegenheid, uit een knap exotisch basspelend meisje en een minder exotische en (het moet gezegd) ook minder knappe gitarist (misschien staat het zand voor mevrouw en de sneeuwman voor meneer?). Op muzikaal vlak worden we getrakteerd op een zeer ingetogen, folky set met toepasselijk fluisterzachte zang, waaraan alweer vrij snel een einde komt, misschien omdat ze ook wat te laat zijn begonnen. Een rustig begin van de dag.
Sand Snowman
Het vervolg komt van het Nederlandse trio March, dat zich voor de gelegenheid heel net in het pak heeft gestoken. “Het is immers een feestje”, meldt de frontman, en gelijk heeft hij natuurlijk. Deze meneer, als ik het goed begrijp Maarten Scherrenburg geheten, maakt intelligente, rustige, melancholische pop, hoewel hij er niet vies van is af en toe wat ruiger tekeer te gaan – zeker bij het laatste nummer gaat hij behoorlijk los. Over het geheel genomen is het echter een heel beschaafd, wat tot droefheid geneigd heerschap, dat er niet voor terugschrikt zichzelf als antiheld neer te zetten, getuige aankondigingen als: “Dit is een gouwe ouwe – voor mij dan, wat jullie kennen hem natuurlijk niet”, ook het spelen van een nummer opgedragen aan of over zijn vrouw: “Die er helaas vandaag niet bij kon zijn”, komt waarschijnlijk onbedoeld een beetje sneu over. En zoveel reden tot onzekerheid is er toch niet, want hij schrijft hele mooie nummers. Zijn muziek is ook zonder meer het meest toegankelijke wat we deze dag gaan horen.
March
Dat kan nu niet bepaald gezegd worden van de laatste band voor de pauze Astralasia, een driemanschap dat te horen aan het accent uit het Verenigd Koninkrijk afkomstig is. Wanneer iemand met een kleurige muts voor aanvang van het concert een tapijt op het podium sleept, weet je eigenlijk al hoe laat het is, en jawel hoor, wat we voorgeschoteld krijgen is een lange aaneengesloten psychedelische freakout. Veel mensen schijnen te denken dat dergelijke soundscape-achtige muziek een prima soundtrack is voor een conversatie met de buurman of –vrouw, en van deze mogelijkheid wordt dan ook gretig gebruik gemaakt. Dit is echter een misverstand, dat nu wel eens voor eens en altijd uit de wereld mag worden geholpen. Dit soort muziek, beste mensen, is bedoeld om die short-attention-span die u hebt opgebouwd door de hele dag voor de televisie te zitten zappen (soms onderbroken door wat geestdodend lopende-band-werk, of dit nu lichamelijk is of voor ‘denkarbeid’ moet doorgaan) wat op te rekken, zodat u eindelijk eens tot uzelf kunt komen en niet de hele tijd van uzelf zit weg te lopen in allerlei afleidingen, wat u normaal gesproken natuurlijk het liefste doet. U wordt, kortom, geacht geconcentreerd te LUISTEREN en UW MOND TE HOUDEN en dan zult u vanzelf zien dat er muzikale ervaringen voor u opdoemen waarvan u het bestaan nog niet eens vermoedde. Overigens worden de muzikanten niet zichtbaar gehinderd door het zaalrumoer maar doen ze rustig hun eigen ding, dat nog wonderwel goed overkomt op het publiek dat wel haar aandacht erbij kan houden. En dan is het tijd voor de pauze, waarop velen dus al een voorschot hadden genomen.
Astralasia
Om na de onderbreking de draad weer op te pakken met de excentrieke Engelsman Ron Geesin, die op een blauwe maandag nog een belangrijke rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van Pink Floyds Atom Heart Mother. Maar waar het met deze band na dit album gestaag bergafwaarts is gegaan, hoewel men met de tour volgend op het ronduit drakerige The Wall hele stadia wist uit te verkopen, is deze man altijd trouw aan zichzelf gebleven en moet hij het dus met een veel kleiner publiek doen. Zijn muzikale verrichtingen zijn er echter niet minder interessant om – een soort combinatie van onverstaanbaar gebrabbel a la ‘La Linea’ en wat heel verdienstelijk gepruts op de piano, de banjo en wat slagwerk. Zijn optreden is muzikaal vermaak en komische act in een en weet het publiek hier een daar behoorlijk aan het lachen te krijgen, wat voor velen een verademing zal zijn geweest na het toch wel wat serieuze eerste deel van het programma.
Ron Geesin
Daarna is het echter weer uit met de pret, want Dirk Serries en Jon Attwood, die samen The Sleep of Reason vormen, zijn ernstige, in zichzelf gekeerde lieden. Ze bespelen beide de gitaar en doen dat zeer naar tevredenheid van de aanwezigen, als we op het applaus aan het einde moeten afgaan, maar mijn eigen rede was al snel behoorlijk in slaap gevallen (het was ook een lang programma) – ze slaagden wat dat betreft dus volledig in hun missie, maar veel woorden hoeven we daar verder niet aan vuil te maken.
The Sleep Of Reason
En dan is het alweer tijd voor de laatste band van vandaag, het Nijmeegse The Use of Ashes. De hoge hoed op het hoofd van een van de bandleden en de in de hoek neergezette sitar doen al veel goeds vermoeden, en inderdaad mensen, dit was zeker een gepaste afsluiter, het hoogtepunt van de dag. Hun set bestaat uit een aaneengesloten muzikale reis, met als vertrekpunt de donkere, duistere winter, vol sombere gevoelens van depressie, angst en isolatie, via de lente met haar azuurblauwe luchten en bloeiende weiden naar de zonnige zomer. Prima in elkaar gestoken, muzikaal afwisselend, zonder de aandacht van de aanwezigen al te zeer op de proef te stellen- iets van een liedstructuur blijft altijd wel aanwezig, dus het publiek bleef behoorlijk rustig. Een gepast, dromerig en ietwat slaperig einde van deze tonefloat-editie. De sympathieke Nijmegenaren zetten na hun optreden ook nog de bescheiden maar hardwerkende Rotterdamse labelbaas, die dit hele feestje georganiseerd heeft, in het zonnetje, maar helaas kunnen ze het cadeau dat ze hadden willen aanbieden niet direct vinden en de toch al verlegen labeleigenaar verlaat daarop schielijk het podium. Hun woorden: “Op naar de tweehonderdste release”, zullen echter iedere aanwezige uit het hart gegrepen zijn geweest.
The Use Of Ashes
Tekst door Maarten de Waal
Je kunt geen reactie achterlaten.