Het wachten op 5 Days Off heeft soms wat weg van het aftellen van de dagen tot kerst. Een week voor aanvang begint iedereen zich langzaam voor te bereiden, groepen vrienden te mobiliseren, ook daadwerkelijk vrije dagen van werk aan te vragen en alvast goed uit te rusten. Vooraf worden de Balie, Paradiso en Melkweg gemarkeerd met fragmenten van het artwork, om het feestterritorium duidelijk af te bakenen. 5 Days Off pleegt een coup op het nachtleven van Amsterdam en heeft een prettig totalitair beleid.
Op de eerste dag doet de Amsterdamse organisatie van Closer een take-over in de Melkweg. Closer is een nieuw concept dat voortkomt uit Bar Weinig, Bar Weinig 2.0 zeg maar. De mannen achter Closer zijn nog jong en redelijk nat achter de oren, maar weten heel goed dat de eerste indruk met het grote publiek cruciaal is en dopen het schip met kwaliteit! Een aantal van de belangrijkste namen waar de elektronische crossover scene nu oren naar heeft zijn aanwezig, waaronder Matthew Dear, Gold Panda en Caribou. Heel indrukwekkend, dat moet gezegd worden. Ook hebben ze een afgezant uit de organisatie gestuurd om het festival in de Melkweg te openen: Jorn Liefdeshuis. We komen halverwege de eerste set binnen in een mondjesmaat gevulde Melkweg. Jorn bouwt de set relaxt op en weet te anticiperen op het feit dat het publiek nog aan het begin van een vermoeiende avond staat. Het volume is er ook naar om nog even een goed gesprek te voeren, wat jammer is, want daardoor is er niet voldoende aandacht voor een toch slim in elkaar stekende set. Als het tempo omhoog gaat, wordt het ook steeds drukker en uiteindelijk gaan de mensen overstag en begint het dansen.
Het tijdschema wordt al direct na de opening in de war gestuurd. Omdat de set van Jorn Liefdeshuis uitloopt begint Matthew Dear een half uurtje later dan gepland. Vanavond wordt de muziek met een liveband uitgevoerd en dat ziet er toch altijd wat interessanter uit dan een eenzame man met zijn laptop. Matthew Dear, afkomstig uit Michigan timmert al ruim tien jaar aan de weg. De producer/dj is beïnvloed door de Detroit technoscene, maar ook de jaren tachtig invloeden zijn onmiskenbaar, zowel op gebied van muziek als in stijl. Aanvankelijk hangt er teveel een concertvibe als de mensen vrijwel bewegingloos naar het podium staren. ‘You Put A Smell On Me’ brengt daar met zwaar geschut (de toevoeging van trompet en sambaballen) verandering in. Helaas moeten we door de verlate komst van Matthew Dear eerder weg dan gepland om Gold Panda niet te missen.
Matthew Dear
De man achter Gold Panda heet eigenlijk Derwin (achternaam onbekend). Nog niet zo lang geleden werkte hij in een seksshop in Londen, totdat hij zich besefte dat er brood zat in de muziek. ‘Quitter’s Raga’ werd een bescheiden hit en met remixes die hij deed voor Bloc Party, HEALTH en Simian Mobile Disco vestigde hij langzaam zijn naam. Hoewel Matthew Dear hard rockte in The Max is de sfeer in de Oude Zaal beter. Het is goed vol en het publiek hier is geïnteresseerd in de meer experimentele electro. Zijn muziek wordt omschreven als post-dubstep of dancefloor en blinkt uit in het simpel en toegankelijk laten klinken van ingewikkelde en steeds veranderende ritmes. Hoewel het publiek tijdens de hoogtepunten in de set erg overtuigd lijkt van zijn kunnen, verstopt Derwin zich ietwat schuchter achter zijn apparatuur. Helaas is zijn set te wisselvallig om de mensen doorlopend te laten dansen, maar aan talent en charisma heeft de Londenaar geen gebrek.
Gold Panda
Jeremiah Jae, afkomstig uit Chicago, zit onder de vleugel van Flying Lotus. Jeremiah heeft een goede flow en probeert vanaf het begin al contact te zoeken met zijn publiek, wat erg sympathiek is. Helaas hebben maar weinig mensen zin in het trage tempo van de kleine man en zij die willen dansen vluchten al snel de Oude Zaal uit. Ook wij besluiten even een kijkje te nemen bij Lone in The Max. Het feest heeft hier nu het punt bereikt waarop iedereen gewoon schijt heeft aan de regels. Er wordt volop gerookt en menigeen is onder invloed van drank of iets sterkers. Het moment dat wij meepakken draait Lone vrij karakterloos en leeg. De mensen lijken het leuk te vinden, maar we lopen toch maar terug naar Jeremiah om te zien hoe het de man afgaat. De zaal is dan nog leger dan eerst, maar de mensen die er zijn gaan goed los. Een toeriste,vermoedelijk Spaans en onder invloed van paddo’s, neemt de hele dansvloer over. Ze vliegt van links naar rechts, gaat meerdere keren op haar bek en kent geen gene. Dit leidt behoorlijk af van de beats en pas zodra zij besluit haar vertier elders te zoeken wordt het gat voor het podium opgevuld door mensen die relaxt meedeinen op de muziek. Jeremiah blijkt een gulle gever en gooit zijn pet en twee stripboeken in het publiek. Jeremiah Jae was misschien een beetje misplaatst op 5 Days Off, maar is zeker een naam om in de gaten te houden.
In The Max is de headliner van de avond inmiddels begonnen. Wij zagen Caribou afgelopen jaar nog in de kleine zaal van Paradiso, maar zijn populariteit is sindsdien exponentieel gegroeid. De muzikale wiskundenerd maakt met zijn band leuke indietronica, maar doet vanavond in zijn eentje een dj-set die maar liefst drie uur duurt. Het etiket ‘Caribou’ is dan ook een beetje misleidend. Afgezien van Daniel Snaith’s aanwezigheid heeft het weinig te maken met wat je bij de naam verwacht. In een Toro Y Moi shirt draait hij verlegen commerciële electropop. De set is voldoende, maar zeker in het eerste uur gaat niemands hart er sneller van kloppen. Alhoewel, Gold Panda die in Paradiso zijn voorprogramma verzorgde danst ook tussen het publiek en lijkt op te gaan in de muziek, tot hij weer gestoord wordt door mensen die met hem op de foto willen.
Caribou / overig
Zomby is pas sinds 2007 actief, maar wint zeker snel terrein in de dubstepwereld. Ook buiten de scene wordt hij gewaardeerd: ‘Tears In The Rain’ werd gebruikt tijdens Lady Gaga’s Monster Ball Tour. Daarnaast zal hij ook verschijnen op All Tomorrow’s Party, een festival geprogrammeerd door Animal Collective in mei van dit jaar. Als hij het stokje overneemt van Teebs gaat er iets niet helemaal goed met het opstarten, met een hele lange stilte tot gevolg. En dan is het ook nog maar de vraag of er echt iemand staat, want gekleed in een soort zwart ninjapak tegen een zwarte achtergrond met nul licht op het podium is het moeilijk om beweging te detecteren. Zodra hij goed op stoom is wordt het duidelijk dat dit het hoogtepunt van een toch al beste avond is. Zomby klinkt smerig, zwaar en weet met zijn set de mensen doorlopend te boeien. Helaas vliegt de tijd voorbij en laat Zomby al snel het publiek met een enorme pruillip achter, omdat er geen extra nummer meer in zit.
Met een hele goede eerste avond 5 Days Off achter de rug verdient de organisatie een dik compliment. De sfeer zat er goed in, de programmering was afwisselend en de avond vloog voorbij. Geradbraakt stroomt het laatste beetje publiek de zaal uit als Caribou de Melkweg gedag zwaait. Gelukkig morgen weer een dag.
Je kunt geen reactie achterlaten.