(Album / Victory Records) Zeggen dat je invloed uit grindcore, metal, hardcore én hiphop haalt wekt een indruk op die interessant kan zijn. Jezelf vergelijken met Slipknot en Emmure wekt gewoonweg torenhoge verwachtingen op. Ondanks deze rare beschrijvingen maakte Dr. Acula in het verleden een reputatie van een nerveuze screamo/grind band met humor, de koers is nog meer omgegooid op het nieuwe album Slander.
Het moet doorgaan als ‘Partygrind’, maar wat Dr. Acula al sinds hun reformatie met het vorige album The Social Event of the Century absoluut niet is, is grindcore. Het is deathcore die sterk doet denken aan Arsonists Gets All The Girls. Maar waar AGATG nog chaotisch en technisch over kan komen is Dr. Acula veel meer te vergelijken met Emmure. Logge breakdowns passeren in elk nummer de revue en lijken zelfs een spil te vormen in de muziek waar de rest op leunt. Dit verklaart waarom de muziek niet meer chaotisch, of zoals ze zelf claimen, schizofreen klinkt. Iets waar AGATG misschien zelfs niet eens (meer) voor op gaat.
De samples van Arnold Schwarzenegger horen in ‘Slampig (… And Then The Bitch)’ komen sympathiek over. Een vergelijking met Graf Orlock, sample grindcore deluxe helden, is te snel gemaakt.
De band is al lang geen grindcore band meer, geen screamo, geen hardcore maar een deathcore band. Dat ze zichzelf niet fatsoenlijk kunnen indelen of het argument dat genres te generaliserend zijn gaat hier absoluut niet voor op en geeft aan hoezeer ze zijn afgedwaald. Dit album is een voorbeeld van hoe originaliteit zelfs op diefstal kan gaan lijken.
[starreview tpl=16 style='plain']