(Album – Universal) De hardcorepunk dagen liggen ondertussen alweer een kleine tien jaar achter ons. Toch zeuren veel Rise Against fans bij elk nieuw album weer over verloren tijden. De muziek die de Amerikanen in elkaar knutselen is wellicht iets minder rauw geworden de afgelopen jaren, maar met Endgame wordt andermaal bewezen dat de aloude boodschap niet vergeten is.
De boodschap die Rise Against altijd gekenmerkt heeft, die van verdraagzaamheid en pacifisme, is gek genoeg een van de punten waar fans zo vaak over vallen. Veel gehoorde kritiek na de release van nieuwe single ‘Help Is On The Way’: “Wéér een liedje over zielige mensen?”. Wel een nummer dat alles wat de Amerikaanse band is omvat. Screams, een lekkere bridge, hakkende gitaren, die boodschap en het op de een of andere manier toch bijzonder maken van wat eigenlijk een heel standaard liedje is. Originaliteit wordt namelijk duidelijk gemist bij deze track, die we op Endgame terugvinden tussen de sterke opener ‘Architects’ en het langdradige ‘Make It Stop’. Dat derde nummer is ondertussen omarmt door de halve internetwereld vanwege de anti-homofobie boodschap. Het is dan ook bijzonder dat een “harde” band zich daarvoor uitspreekt. Jammer dat de tekst in dit geval niet kan verhullen dat het inderdaad het minste nummer van de twaalf is.
Met ‘Disparity By Design’ en vooral ‘Satellite’ stellen de Amerikanen hierna direct orde op zaken. Twee tracks die misschien nog wat extra scream hadden kunnen gebruiken, maar op zichzelf eigenlijk al lekker genoeg zijn. De punkmachine is weer geolied. Hier wordt ook direct duidelijk gemaakt wat voorganger Appeal To Reason net miste: dat oude stampgevoel. Bands hoeven niet altijd moeilijk te doen om sterke nummers te maken.
Na het saaie ‘Wait For Me’ sluit Rise Against met opnieuw een drietal sterke nummers. Titeltrack ‘Endgame’ wordt geopend door Joe Principe’s vlugge vingers op de bassgitaar. Een geluid dat we lang gemist hadden. Endgame is een samenhangend geheel geworden, waarop alles wat Rise Against is en door de jaren is geweest tot zijn recht komt. Terugkeren naar die oude roots zullen ze niet en waarom zouden ze dat ook doen. De band is technisch enorm gegroeid, speelt elke zaal en festivalweide plat en heeft eindelijk een podium gevonden om te zeggen wat ze willen zeggen. Effectiever dan welke andere punkrock act dan ook, juist omdat er ruimte wordt geschept voor minieme poppunk invloeden. Het getuigt van durf en pure klasse.
Je kunt geen reactie achterlaten.