(Album – Beady Eye Records / PIAS ) Na jarenlang ruzieën, gescheiden interviews en platen die toch wat minder werden is het toch wel heel definitief wanneer de eerste plaat van Beady Eye door de brievenbus valt: Oasis is niet meer. Na het vertrek van Noel Gallagher, is er van wat over is, een nieuw bandje gestart. Met het vertrek van de songwriter is het toch al een triomf dat Different Gear, Still Speeding uit is gekomen en nog goed ontvangen wordt ook.
Opener ‘Four Letter Word’, wat niks met het intellect van Liam te maken heeft, laat een sonische storm los die toch echt laat horen dat dit een nieuw bandje is met lekkere hooks. Op ‘Millionaire’ heeft de band de cowboyhoeden van stal gehaald, want dit is bijna een countrynummer. De band wil zeker laten horen wat ze kunnen, maar daar is dan een van de singles van de plaat ‘The Roller’ en dat klinkt… als Oasis. Ok, misschien een tikje ingetogener en lekkerder. Maar dat kan ook komen omdat ik mijn tweede exemplaar van ‘Definitely Maybe’ al grijs heb gedraaid.
Nou ik die plaat toch noem, volgens Liam zou het debuut van Beady Eye beter zijn dan het pareltje van Oasis. Dat is het niet, echt niet. Het laat wel horen dat her restant van de britpopgoden heel wat in huis heeft. ‘Beatles And Stones’ is een ode aan de twee hoofdingrediënten van wat Oasis maakte. Och, natuurlijk plaatst Liam, zelf nooit avers van wat grootheidswaan, zich in dit lijstje namen.
Beady Eye haalt het ook ergens anders dan deze twee pijlers van de rockmuziek, misschien wel bij de Beach Boys of Small Faces. ‘Bring The Light’ laat in ieder geval een liefde voor het orgeltje horen in de stijl van Jerry Lee Lewis. Helaas geen groot succes in de hitlijsten, maar een erg lekker plaatje. Daarna wagen de ervaren mannen van Beady Eye zich aan wat zoetsappigere nummers.
Dertien nummers lang probeert de band te laten horen zo’n beetje alles te kunnen. Het dromerige ‘Wigwam’ doet een beetje denken aan de Beatles ten tijde van ‘Yellow Submarine’. Eigenlijk is dat nummer ook gewoon verschrikkelijk. Een soort semi-stadionrock wordt nog ten gehore gebracht op ‘Three Ring Circus’ en ‘The Beat Goes On’- waarom doet dat ook alleen maar aan de Beatles denken?
Prima plaat hoor, Liam en kornuiten laten horen niet gewoon Oasis te zijn met slechtere songwriting. De band speelt erg met het retro imago zonder echt retro te zijn. Misschien een tikje soft en te gevarieerd, maar met de bonus dvd zeker de aanschaf waard, ook voor Oasis fans.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.