(EP – Eigen Beheer) Op een donkere winteravond werd ik aan in de kroeg hangend aan de bar op mijn schouder getikt. Om mij heen stonden wat langharige figuren in het schaduwrijke etablissement. ‘Of ik iets over hun eerste plaatje wilde schrijven’? Nou prima, hoewel ik wel een beetje dreiging voel. Dus bij deze de selftitled van Deva’s Bounty.
De leden van het gezelschap speelden eerder in Boners Inc, Anvery en nog wat andere bandjes. Bij ‘Staying Low’ denk je meteen aan de klanken van een Spiritual Beggars. Groovende gitaarpartijen die over en door elkaar geweven zijn tot een sonisch tapijt dat je overrompeld. Een smaak van jaren zeventig psychedelica blijft er wel in zitten, ook op een nummer als Sensei, waar ook een beetje Fu Manchu te bespeuren is. Misschien is dat vooral het gevoel van een olielucht en ronkende motoren dat je verwacht bij een sound als deze.
Frontman Gijs klinkt als een verdwaasde mix van Iggy Pop en Neil Fallon van Clutch. Wel geeft hij een eigen draai aan de nummers, door zijn vreemde uitbarstingen. Dat komt nummers als ‘Hitch’ stiekem wel ten goede. Alles klinkt lekker zwaar en laag, met een flink voortstuwend tempo dankzij de ritmesectie.
Als je er een labeltje aan moet hangen, noem het dan stoner- of hardrock met een psychedelisch tintje gekruid met punk en blues invloeden. Al met al een fijn debuutplaatje van een band waar we hopelijk meer van mogen horen. Dit smaakt naar meer.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.