(Album – Bella Union / V2 Records) Waarom een peperdure studio boeken als er een lege pastasaus-fabriek om de hoek staat? Dat dacht het kwartet van The Low Anthem wellicht. En dus stelden ze de opname apparatuur voor hun nieuwe album Smart Flesh op in een oude fabriekshal ergens in hun thuishaven Rhode Island. Het resulteerde in een plaat met elf country en folk liedjes die door de bijzondere omgeving een extra dimensie hebben gekregen. Ze hebben driftig geëxperimenteerd met de plaatsing van microfoons wat goed terug is te horen. De nummers klinken warm en vol en de rustige nummers worden klein en ingetogen gehouden.
De liedjes zelf zijn eigenlijk niet eens heel bijzonder. Het zijn voornamelijk degelijke country liedjes, die nou niet direct erg opvallen door de uitzonderlijke compositie of songteksten. De multi-instrumentalisten van The Low Anthem hebben zich wel weer uitgeleefd met allerhande instrumenten en dit leidt soms tot weelderige arrangementen. Zo gaat één van de beste nummers van het album, ‘Boeing 737’, vergezeld van uitbundige blazers partijen en komen op de plaat verschillende percussie instrumenten, allerhande snaarinstrumenten en soms ook een zingende zaag voorbij. In de wat eenvoudigere en meer singer-songwriter nummers klinkt zanger Ben Knox Miller verdacht veel als Bob Dylan, waar de band dan ook veelvuldig mee vergeleken wordt. Maar deze vergelijking gaat niet altijd op.
Er wordt ook regelmatig teruggevallen op hele minimale middelen. ‘I’ll Take Out Your Ashes’ wordt slechts begeleid door het getokkel van een banjo met op de achtergrond het geluid van een radioprogramma inclusief ouderwetse storing. Wat opvalt in een nummer zoals bijvoorbeeld ‘Matter Of Time’, is dat iedere gespeelde en gezongen noot zorgvuldig geplaatst is. Nergens klinkt het teveel, gehaast of te druk, maar ademen de nummers juist een serene rust uit. Hierdoor kruipt de plaat langzaam voort, als een bloedhete dag in een stoffig Amerikaans dorpje. Of komt het halverwege nagenoeg tot stilstand in het instrumentale ‘Wire’.
Het vierde album van The Low Anthem zal misschien niet de boeken ingaan als hun meesterwerk of een klassieker. Het is een stuk toegankelijker dan voorganger Oh My God, Charlie Darwin en daarom voor sommigen misschien minder spannend. Wel leveren ze een degelijke plaat af die vooral uitmunt in productie, klank en en het gebruik van exotische instrumenten. Voor de liefhebber van dit genre is er in ieder geval genoeg te genieten.
Je kunt geen reactie achterlaten.