(Nieuw Amsterdam)
Verloren Zoon is een niet autobiografisch boek over een Somaliër die naar het westen vlucht. De schrijver van het boek, Sayadin Hersi, is ook een vluchteling uit Somalië waardoor men zou kunnen denken dat het boek non-fictie is. Bille speelt de hoofdrol in dit verhaal waarin hij op zoek gaat naar de waarheid achter zijn vader die hem op een bewuste donderdag niet op kwam halen van zijn school.
Bille woont in Mogadishu. Hij is een schoolgaande jongen en heeft een broertje en twee zussen. Op school moet hij elke ochtend beginnen met het zingen van een lovend lied over de dictator Siad. Dit wil hij echter niet en rebels als hij is, zorgt hij ervoor dat hij vaak te laat komt. Het is een voorbode voor de ontwikkeling van het personage tijdens dit verhaal, want Bille keert zich steeds meer af van de dictator en de autoriteit. Uiteindelijk wordt het zo gevaarlijk dat hij met zijn familie moet vluchten. Als oudste man van de familie regelt Bille dat iedereen de grens naar Nairobi kan passeren. Zelf blijft hij achter en raakt hij verwikkeld in een spannende situatie waarin hij moet vrezen voor zijn leven. Het lijkt allemaal nogal af te dwalen van het doel van het verhaal: de zoektocht naar de ware gebeurtenis omtrent Bille’s vader, maar tegen het einde worden de losse draadjes aan elkaar geknoopt en blijk het antwoord op de vraag rond zijn vader niet in Somalië te liggen, maar in Nederland.
Het verhaal en de ontwikkeling van het hoofdpersonage zijn goed in beeld gebracht door Hersi. Hiervoor heeft hij gekozen voor uitgebreide karakterschetsen en een heel sterk omschreven ontwikkeling van hoofdpersonage Bille, die getekend raakt door het conflict in zijn thuisland. Door de groei die je meemaakt met het hoofdpersonage, kan je je gemakkelijk inleven in zowel de jonge als de oudere Bille. Het boek bezorgt je weliswaar een stortvloed aan namen van mensen en stammen en het lijkt in eerste instantie heel onoverzichtelijk, maar de auteur zorgt ervoor dat de belangrijkste (stam)namen meer dan eens voorbij komen waardoor deze uiteindelijk op subtiele wijze blijven hangen.
Naast dat het verhaal erg mooi is, schetst Hersi door de ogen van zijn hoofdpersonage ook een realistisch beeld van het bureaucratische, Nederlandse immigratiebeleid. Voor een geboren en getogen Nederlander is het verfrissend om eens de blik van een immigrant aan te nemen in dit proces. Het is daarnaast een groot contrast met de gedeelten van het verhaal die zich afspelen in Somalië, want die laten vooral een mooi land zien dat leeft in een conflict. In ieder geval is de afwisseling tussen Nederland en Somalië, waarmee ook de afwisseling in Bille’s leeftijd gepaard gaat, erg boeiend. De beelden die Hersi voor je schetst zijn de sterkste punten van het boek maar helaas heeft het boek ook mindere punten. Zo lijkt het middenstuk van het verhaal stil te vallen. De snelheid is er op dat moment uit en er gebeurt te weinig om je als lezer echt geboeid te houden, dit komt mede doordat er gekozen is om heel lang bij één tijd te blijven hangen terwijl de wisseling tussen heden en verleden het verhaal juist die extra spanning gaven.
Met Verloren Zoon schrijft Hersi een boek dat een verfrissende blik werpt op Nederland en Somalië. De conflicten in de gebieden worden op een persoonlijke manier beschreven, waardoor ze realistisch aanvoelen. Verloren Zoon is een goed verhaal geworden over het moeilijke leven van een immigrant.
Je kunt geen reactie achterlaten.