De combinatie van zijn Britse geslepenheid en haar Amerikaanse brutaliteit zorgt ervoor dat The Kills al sinds 2003 hét voorbeeld is van een ideale jongen-meisje formatie. De platen zijn goed, maar het sublieme zit hem in het vuurwerk dat ontstaat als twee dominante karakters met elkaar in strijd gaan. Het geluid van Hince en Mosshart is altijd scherp; dit is hoe het klinkt als twee mensen geen concessies willen doen. De performance is altijd spannend; allebei zien ze in zichzelf de grotere ster van de twee, wat uitmondt in een ‘push and pull’ situatie. The Kills is tough love en dat maakt het interessant.
Het is slim om de avond met ‘No Wow’ te openen. Hiermee wordt het zo kenmerkende minimalisme dat maximaal wordt uitgeput perfect neergezet. Zijn snijdende gitaargeluid en haar zelfverzekerde, doch meisjesachtige stem versterken elkaar. Hoewel hun aandeel in evenwicht lijkt is het vooral Mosshart die fascineert. Het is niet voor niets dat bijna alle mannen openlijk betoverd door haar zijn en zelfs het gros van de meisjes een girlcrush op haar heeft. Het is die volwassen zelfverzekerdheid. Ze weet dat elke stap die ze neemt precies goed is, dat wanneer ze de microfoon naar zich toetrekt dit er rock ‘n roll en toch vrouwelijk uit zal zien. Zelfs de slordigheden lijken te kloppen. Alison Mossharts sexy charisma zorgt er voor dat ieder optreden van The Kills de moeite waard is.
Na dat te hebben gezegd moet het niet onbelangrijke muzikale aspect worden belicht. Na een sterke opening gevolgd door ‘Sour Cherry’ kakt de set onmiskenbaar in. De nieuwe nummers van Blood Pressures zijn minder snel en pakkend dan ouder materiaal en langzaam dringt het besef door dat de set saai is. ‘Fried My Little Brians’ is aan het eind een grote hoogtepunt tussen al het nieuwe materiaal door. Ook wordt er bijna niets van het meest succesvolle album Midnight Boom gespeeld, geen ‘Last Day Of Magic’, geen ‘Cheap and Cheerful’. Dit is op zijn minst een beetje flauw te noemen. De Melkweg krijgt zowat een try-out van Blood Pressures voor z’n mik en dat is teleurstellend.
De sfeer op het podium wordt naarmate het optreden vordert steeds killer. Hince en Mosshart hebben kleine geschillen die nauwelijks opvallen, maar er desalniettemin zijn. Hij stemt te lang, zet verkeerde nummers in, zij maakt daar grapjes over en de stiekeme, vuile blikken gaan over en weer. Ze staan ver van elkaar af en hebben minder chemie dan bij hun vorige bezoek aan de Melkweg in 2008. De toegift bestaat onder andere uit het langzame ‘The Last Goodbye’ en dan verdwijnt het tweetal definitief van het podium. The Kills was niet rauw en snel, zoals je misschien zou hebben gehoopt. Die vieze, hete ondefinieerbare spanning in de lucht bleef helaas uit. Toch hebben die twee iets bijzonders, waardoor de show te allen tijde de moeite waard is, al steekt de wetenschap dat er zo veel meer in zat wel.
