(Pupkin Film / BNN) LelleBelle gaat, heel kort samengevat, over het oorlelletje van de hoofdpersoon. Als daarbij vermeld wordt dat LelleBelle oorspronkelijk gemarket werd als ‘vrouwvriendelijke pornofilm’ klinkt dit vast niet erg veelbelovend. Alhoewel regisseuse Mischa Kamp er uiteindelijk toch redelijk in slaagt een representatief beeld te schetsen van de (belevings)wereld van de 19-jarige aspirant-conservatoriumstudente Belle, breken de keuzes die niet gemaakt zijn de film aardig op. Zoals deze nu te zien is, is het namelijk geen drama, geen muziekfilm, en zeker geen ‘vrouwvriendelijke pornofilm’.
Aan het gebrek aan verhaal zal het niet liggen, want dit flinterdunne verzinseltje past wel degelijk binnen het laatstgenoemde genre. Hoofdpersoon Belle wil namelijk ontsnappen uit haar te kleine wereldje, waarin iedereen andere passies lijkt te hebben dan zij. Terwijl haar moeder, vriendje, en zusje allemaal vooral bezig zijn met seks, wil zij alleen maar vioolspelen. Auditie doen voor het conservatorium lijkt daarom een uitstekend idee – niet alleen is dit al jaren haar grote droom, ook zal ze hiervoor van haar dorpje naar de stad moeten verhuizen. Wanneer de audities beginnen realiseert ze zich echter dat ze het niet gaat halen met haar passieloze spel, tenzij ze een manier vindt om die passie wel te gaan voelen en gebruiken in haar spel. Gelukkig blijkt ze een uiterst gevoelig oorlelletje te hebben, waardoor ze door middel van de juist stimulatie (een beetje sabbelen) na een fractie van een seconde getransporteerd wordt naar een parallel universum, waarin ze samen met een donkerharig heerschap in een door zacht licht overgoten ruimte ligt te rollebollen. Handig!
Wat volgt is een ware seksuele ontdekkingstocht die nergens al te diepgravend, maar ook nergens al te expliciet wordt. Wat dat betreft past de film dan weer niet binnen het beoogde genre, want het lijkt onwaarschijnlijk dat de klassificatie ‘vrouwvriendelijk’ verkregen wordt zodra er één keer een naakte man in vol ornaat te zien is, en verder vooral heel vaak veel te weinig. Het gebrek aan gelaagdheid wordt ook weerspiegeld in de acteerprestaties van de cast, waarbij het relatief geloofwaardige spel van Anna Raadsveld (Belle) en Tom Landuyt (conservatoriumdocent Vincent) positieve uitschieters zijn. Het ongeïnspireerde acteerwerk van Benja Bruijning (Belle’s love interest Jesse) en het overacteren van Charlie Chan Dagelet (Belle’s vriendin en celliste Yuksi) helpen de film echter niet, hoe gretig de jonge, frisse acteurs ook zijn.
Uiteindelijk blijkt LelleBelle dan ook vooral middelmatig – het is een productie zonder de platte seks, rauwe emotie, of psychologische diepgravendheid waar bij een groots aangekondigde Nederlandse film redelijkerwijs wel op gehoopt – of voor gevreesd – wordt. De consequente kwaliteit van de cameravoering en gedeeltelijk acceptabele acteerprestaties blijken niet in staat het geheel op een hoger plan te tillen. Als coming of age vehikel in de hoek van de romantische komedies, bestemd voor dat deel van de populatie dat niet schrikt van een beetje bloot, is het dan wel weer aardig geslaagd. Zolang de verwachtingen ook niet verder strekken dan dat, is dit anderhalf uur prima vermaak.
Je kunt geen reactie achterlaten.