Dramatisch, kleurrijk, barok en tegelijkertijd romantisch en verlegen. Patrick Wolf heeft vele facetten die doorklinken in zijn muziek. Denken in genres heeft bij hem geen zin, het geluid is te eclectisch. Als je dan eindelijk durft te beweren dat het voornamelijk folk is wat hij schrijft, komt daar electro om de hoek kijken, of flarden klassiek in combinatie met jaren tachtig pop en Russische volksmuziek. Het wonderkind lijkt niet van onze tijd of ons planeet, maar zorgt er daarmee voor dat eenieder die hem ziet een klein beetje verliefd op hem wordt. Het vijfde album Lupercalia zal in mei uitkomen, maar vanavond krijgt de Melkweg een voorproefje van het nieuwe materiaal.
Patrick heeft Rowdy Superstar meegenomen uit Londen om een flamboyante opening van de avond te garanderen. Een beetje J. Alexander, stukje Rupaul, misschien soms wat Prince, met de stem van Blocparty’s Kele. Hij heeft geen band bij zich, maar twee danseressen die glitter nep-gitaren hanteren en wat met bouwlampen rondzwaaien. Zelf heeft hij een legging aan die weinig aan de verbeelding overlaat. “Stop looking..” zegt hij wanneer hij zijn kruis bedekt. Terwijl de glitters ronddwarrelen verdwijnt hij even van het podium. Hij komt terug in een glitterruimtepak, aan zijn voeten met spiegeltjes bedekte Dr. Martens. ‘Get Ur Shizzit Riiiiight’ is zoals hij het ook zelf zegt “a fun song” en Amsterdam is best bereid mee te zingen als het moet. Rowdy is over the top gay madness en got his shizzit right vanavond.
De band is al begonnen met spelen als Patrick al zingend, gehuld in rood het podium op stapt. ’William’ loopt over in ‘Time of My Life’, de eerste single van Lupercalia. Hij heeft een stel goede muzikanten bij zich en vooral zijn metaldrummer zorgt ervoor dat alles retestrak klinkt. Patrick zelf is goed bij stem, maar aanvankelijk een klein beetje teruggetrokken. Dit verandert als hij op zijn knieën op de rand van het podium gaat zitten en een jongen aan zijn haar naar zich toetrekt totdat de voorhoofden elkaar raken. Het jasje gaat uit, de jumpsuit wordt gedeeltelijk opengeknoopt en vanaf hier wordt het pas echt leuk.
Als multi instrumentalist speelt Patrick bijna alle instrumenten die op het podium staan. Toetsen, viool, gitaar en harp, hij kan het allemaal. Ondanks dat hij zo druk is met multitasken heeft hij ook de tijd om zich zorgen te maken over of de set wel in de smaak valt bij het publiek. Na elk nummer slaat hij verlegen zijn ogen neer, totdat het applaus losbarst en hij weer opgelucht kan ademhalen. “Sorry, I’m gonna do another new one” zegt hij terwijl hij plaats neemt achter de harp. ‘Bermondsey Street’ is een melancholisch nummer over Londen en vormt samen met ‘Souvenirs’ een mooie rustpunt in de set.
Voor de toegift komt de band eerst zonder Patrick op. ‘Hard Times’ wordt gedeeltelijk instrumentaal gespeeld, met meer nadruk op percussie. Hij komt omgekleed terug en zingt nog een klein stukje mee, maar helaas wordt het nummer niet in zijn volledigheid gespeeld. Can’t have it all. “This one makes me feel like Shakira” zegt hij wanneer ’The City’ wordt ingezet. Na ‘Bloodbeat’ verdwijnt het gezelschap van het podium. Patrick Wolf is acht jaar en vijf albums na zijn debuut nog niets van zijn magische charme verloren. Amsterdam had vanavond niets te klagen, al zouden meer veren en glitters voor de volgende keer niet misstaan.
