The Low Anthem en Paradiso hebben inmiddels een kleine geschiedenis samen. In 2009 speelde de band nog in de bovenzaal en daarnaast via Paradiso op locatie De Duif. In 2010 op hetzelfde podium waar de band vanavond naar terugkeert. Toen lag de focus op het prachtige Oh My God, Charlie Darwin. Recent kwam het nieuwe album Smart Flesh uit, waarmee het oeuvre om uit te putten met dit bezoek groter is. Ook is het trio heden ten dage officieel een kwartet geworden.
Het voorprogramma wordt verzorgd door The Head and the Heart. De band is net als The Low Anthem erg sterk op het gebied van harmonieën en heeft daarbij ook zichtbaar plezier in het spel. Vooraan staan mensen die uit volle borst meezingen, wat niet onopgemerkt aan de band voorbij gaat. Ze hebben tijdens dit tournee nog niet eerder zoveel plezier gehad als vanavond en vertrekken onder luid applaus van het podium.
Voor ‘Ghost Woman Blues’ verzamelt The Low Anthem zich om de microfoon in het midden van het podium. Dit is een opstelling waar ze vaker in de loop van de avond naar zullen teruggrijpen. Met minimale muzikale begeleiding en maximale focus op de perfecte samenzang bereikt de groep een sereniteit die door iedereen in Paradiso wordt erkend. Muisstil en bewegingloos staart het publiek naar het podium. De enkeling die achterin de grip op zijn bekertje verliest doet de zaal een seconde opschrikken. Afgezien daarvan is iedereen in de ban van de engelenzang die de ruimte vult.
De ernstige, geconcentreerde blikken van het gezelschap versterken het gevoel dat er een kerkdienst gaande is. Voor The Low Anthem lijkt optreden een bloedserieuze aangelegenheid. Als de band al in dienst van iemand speelt, is het wel de rijke, Amerikaanse muziekgeschiedenis, met nadruk op de grote namen uit de jaren zestig. Bob Dylan of Neil Young als messias. De sfeer is daardoor onnodig stijf en de vaart niet alleen ver te zoeken, maar simpelweg onvindbaar. ‘Hey, All You Hippies!’ voelt tussen al het langzame materiaal meteen als up tempo en een verademing.
De truuk met de zoemende telefoons bij ‘This God Damn House’ kennen sommigen misschien nog van vorig jaar. Als twee telefoons elkaar tegelijkertijd bellen en op speaker gezet worden maken ze een moeilijk geluid dat eng resoneert in de zaal. Ook dit onderdeel draagt bij aan de donkere, herfstachtige beleving van het optreden. Ben doet het zelf voor en fluit daarbij met dichte ogen in de microfoon. Hoe hij toch ooit achter dit effect is gekomen, is een raadsel. De band lijkt niet zo op techniek of moderniteit namelijk. Alles hangt met duct tape aan elkaar: de gitaren, het koffertje dat soms als krukje wordt gebruikt en Ben’s linker schoen die onzeker aan zijn voet zit.
De encore bestaat uit het wonderschone ‘To Ohio’ en natuurlijk ‘Charlie Darwin’. Leonard Cohen’s ‘Bird on the Wire’ sluit de avond af. The Low Anthem was aan één stuk verfijnd en onbeschrijflijk teder, maar door de afwezigheid van afwisseling in de set te plechtig. Vanavond stond de overdaad aan schoonheid tussen The Low Anthem en een onvergetelijke avond in.
The Low Anthem
Je kunt geen reactie achterlaten.