( Album – Nuclear Blast ) Ergens zweeft in een onderbewustzijn het idee dat er een grotere macht op aarde de touwtjes in handen heeft. Denk aan de Illuminati, de Nieuwe Wereld Orde en nog wat meer van dat soort schimmige instanties en theorieen, zover ze dus werkelijk bestaan. Stof genoeg om een compleet album aan te wijden. Vol virtuositeit, grootse melodieen en strakke riffs met een bite presenteren de Zweedse metal heads Scar Symmetry hun vijfde album: The Unseen Empire. En dat mag gehoord worden.
In 2005 ontstond uit een aantal andere samenwerkingsverbanden Scar Symmetry, geformeerd rond muzikaal mastermind Jonas Kjellgren, die vanaf dag een de gitaar hanteert en de albums produceert. Iets wat de beste man goed af gaat. Ondanks dat het een death metal karakter zou moeten hebben klinkt The Unseen Empire gelikt, verfijnd en regeert de melodie.
‘The Anomaly’ is de up-tempo opener doet in eerste instantie aan een post-hardcore flick denken. Maar dat verstomt al snel. Hier hebben we te maken met een rasechte meezinger, metal met een catchy refrein en een melodie die blijft hangen. Love it or hate it. De duisternis en het mysterie omarmen je in ‘Illuminoid Dream Sequence’. Voorzien van een catchy ondertoon waarbij zelfs eighties-achtige synthesizerklanken je niet onthouden worden. Spannend aan de ene kant en warm aan de andere kant. Het thema van ‘Extinction Mantra’ is er eentje waarvan je je kunt afvragen of de mensheid daar niet op weg naar toe is. Het nummer zelf kent een melancholische ondertoon welke verdwijnt tijdens Seers Of The Eschaton. Dit is een van de hardere nummers van het album. En ook hier wordt naast het gegrunt weer uitgepakt met de nodige melodie. Het lukt bijna niet om geen vergelijk met Ayreon te maken, een vergelijk in positieve zin overigens.
De droomagenda van sommige machthebbers, de ‘Domination Agenda’ hoort zich minder angstig aan dan de titel doet vermoeden: een vette, eigthies-like, metal sound. Er is zelfs een duidelijke parallel te trekken met de kenmerkende sound van Yngwie Malmsteen, easy listening en oorstrelend. ‘Astronomicon’ lijkt in dezelfde sfeer te hangen maar vertrekt qua sound al snel weer naar vandaag de dag. ‘Rise Of The Reptillian Regime’ en ‘The Draconian Arrival’ vormen een rustig geheel op dit album met weer een dikke knipoog naar de metal uit de eighties. De laatste track ‘Alpha And Omega’ sluit het album symbolisch en hard af.
The Unseen Empire wordt omschreven als melodic death metal. Het ‘death metal’-aspect is echter zwaar ondergeschikt aan het ‘melodic’ gedeelte van deze categorie. Melodische metal met death metal invloeden dekt beter de lading en dat maakt het een meer dan appetijtelijk album voor de liefhebbers van dit genre. Goed geconstrueerd en gemusiceerd, afgemaakt met een voortreffelijke productie maakt dat het met een speelduur van ruim 43 minuten eigenlijk te kort heeft geduurd. Dit smaakt naar meer.
Je kunt geen reactie achterlaten.