(Album – Peaceville) Black metal is een genre dat nogal overheerst wordt door het mannelijke geslacht en bewoners van het noordelijke deel van Europa. Opvallend blijft dus het drietal Japanse babes dat onder de naam Gallhammer muziek maakt die in deze hoek past. De derde plaat van deze duistere dames heet The End.
Nu is black metal een genre voor de liefhebber en hebben de oude releases een lo-fi charme. Bij de titeltrack van deze plaat denk je echt dat het ding in een bezemkast is opgenomen met een mobiele telefoon. Simpele dreunende bassen en gitaar met zoveel distortion dat het meer klinkt als een cirkelzaag. Nee, spannend is het niet te noemen. Het tempo is zo laag dat inderdaad doom metal ook een passende omschrijving is. Echter is het geluid daar veel te magertjes voor te noemen. ‘Rubbish CG202′ heeft dan weer een blastbeat die het nummer meer als een punktrack doet klinken met een hele slechte zanger(es).
Vivian Slaughter, frontvrouw des bands, omschrijft de plaat als volgt: “Strange & psychedelic experimental sounds of doom”. Op een eigen vreemde manier dekt dat de lading wel. Aan de productie hielp ook black metal held Maniac (Mayhem) mee, wat misschien nog wel terug te horen is in het primitieve repetitieve dat het vroege Mayhem werk ook had. ‘Aberration’ is dan weer een track waar je helemaal niet weet wat je hoort, met de maffe, piepende zang. Het is alsof er een badeendje als instrument gebruikt wordt.
Luister naar deze plaat onbevangen en het is gewoon een leuke, primitieve black metal/crust plaat. De band doet graag redelijk pretentieus over hun werk, maar dit is eigenlijk gewoon een bak herrie die met de beste bedoelingen nog geen kwaliteit toe te schrijven is. Nummers als ‘Entropy G35′ en ’108=7/T-NA’ zijn met hun rare vocalen en maffe klanken meer het werk van een op hol geslagen jazzmuzikant dan van een serieuze band. Nee, deze zou ik toch echt laten liggen…
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.