(Album – Spinefarm) Vers van de pers is het album Amaranthe van Amaranthe op mijn deurmat geland. De zangeres Elize heeft de Kamelot fans al overtuigd tijdens de The Great Pandemonium – tour, maar haar eigen band is nog relatief onbekend. Na dit album zal dit niet lang meer duren. Tijdens de tour met Kamelot haalde ze het label Spinefarm Records binnen. Een grote naam in de Scandinavische metal, met bands als Nightwish, Sonata Arctica en Children Of Bodom onder zijn hoede.
Deze Zweedse band neemt de vooroordelen over female fronted metal in één klap weg. Het is niet meisjes-rock vol sopranen, orkesten en prinsessenjurken. Het eerste nummer, ‘Leave Everything Behind’ toont dat al treffend aan. De zang van Elize Ryd en Jake Berg doet poppy aan, maar de screams van Andy Solveström compenseren dit net voldoende, net als de gitaarriffs. Sommige elementen zijn ontleend aan death en power metal, andere aan pop en zelfs dance, zoals in het nummer ‘Automatic’.
Ook in andere nummers komt de populaire synthesizer-sound voorbij, zoals in ‘Enter The Maze’, dat erg pop-achtig begint. Na de eerste paar seconden barst het geweld los: een golf van gitaren en grunts komt op je af. Dit afgewisseld met de mooie stem van Elize, vormt een strakke en zekere harmonie. De band heeft dan ook de nodige ervaring in allerlei bands zoals Engel, Dragonland, Dream Evil en Soilwork. Geen kleine namen, maar dit zijn ook geen kleine jongens. Toch had ik van hen iets meer originaliteit verwacht, het hele album klinkt namelijk teveel gemaakt en geforceerd. Het is wel catchy, maar of dat in dit geval een goed punt is, weet ik zo net nog niet. Het is niet erg interessant meer door de grote voorspelbaarheid.
Toch is de kwaliteit erg goed en het klinkt allemaal ‘kloppend’, alsof het zo hoort. Rocken lijkt de band zijn tweede natuur te zijn. Het toppunt vormt – gek genoeg – het nummer ‘Amaranthine’. Met deze ballade haalt de band alles uit de kast en laten de Zweden horen hoe veelzijdig ze zijn. Vooral Elize kan haar kunsten tonen: uit dit nummer blijkt de kracht van haar stem, op welke hoogte dan ook. De meeste bands in hun genre maken gebruik van een klassiek geschoolde stem, maar daarover kunnen we hier zeker niet spreken. Een krachtige stem heeft Elize wel, maar het zal de geoefende metal-luisteraar helaas niet overtuigen, al was dat in het nummer ‘The Haunting (Somewhere In Time)’ van Kamelot toch wel anders. Het is dus nog maar de vraag hoe Amaranthe live presteert.
Hoewel het gros dus gebaseerd is op death en power metal, zijn er ook vele andere invloeden. In dat opzicht is Amaranthe een vernieuwende en verrassende plaat. Zeker voor een debuutalbum is dat een hele prestatie. Het enige minpuntje is de afwisseling tussen de nummers onderling, de gitaarriffs en drumpartijen hadden iets origineler mogen zijn. Het is een goed album om mee geïntroduceerd te worden in de metal, maar de meesten zullen snel verlangen naar iets stevigers.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.