Bibio

Bibio (Steven Wilkinson) zit lichtelijk uitgeblust in de lobby van een Amsterdams hotel. Na twee weken pers in Europese hoofdsteden als Berlijn, Parijs en nu dus Amsterdam, zit het er bijna op. Hij wil weer naar zijn gezin. Terwijl de taxi, die hem naar Schiphol zal vervoeren, stationair al voor de deur staat te draaien, haalt hij nog een keer diep adem om aan ROAR E-Zine te vertellen over zijn nieuwe plaat Mind Bokeh.

Bij het grote publiek is Bibio mogelijk bekend omdat muziek van hem soms onder commercials gebruikt wordt. Zoals bij een filmpje van L.L Bean en de Amazon Kindle. Mede door die commercial begon de naam Bibio ineens gigantisch aan populariteit te winnen. “Het was eerst raar, maar je raakt er snel aan gewend. Mijn muziek is nu minder underground, maar ik probeer nog steeds achter de schermen te blijven. Neem nou die reclame voor de Amazon Kindle, dat zorgt ervoor dat mensen dat liedje leuk vinden, niet per se alles wat ik doe. Het maakt me verder niets uit dat ik voor sommigen “dat liedje van de commercial” ben. Door de commercial bereikt het veel mensen en dat vind ik alleen maar goed. Ik zou m’n muziek niet achter elke reclame willen hebben hoor, maar de huur moet nou eenmaal ook betaald worden. “

Waar Bibio bij zijn eerdere platen veel gebruik maakte van akoestische gitaar en field recordings, zijn deze op Mind Bokeh helemaal verdwenen.
“Ik hou nog steeds van gitaarmuziek en field recordings maar ik hoef het niet noodzakelijk te gebruiken. De muziek die ik op plaat zet is maar een fractie van wat ik doe. Ik maak nog steeds veel hiphop, ambient en gitaarmuziek, maar het moet wel binnen het concept van het album passen.”

Bibio’s tracks ontstaan niet allemaal volgens dezelfde formule.
“Soms maak ik een track in een dag of twee af. af. Dat zijn dan vaak mijn favorieten. Omdat alles klopt. Alle puzzelstukjes sluiten op elkaar aan, er is geen onderbreking. Tracks die langer duren zijn altijd lastiger. Het gaat allemaal om de flow van ideeën. Ik heb tracks gemaakt waarbij het een week of twee duurde voor ze af waren. Maar vervolgens maakte ik dan nog een tweede, derde, of zelfs vierde versie. Omdat het perfect moet zijn. Dat zijn echt de lastigste nummers.”

“Als ik een song finetune kan het een kleine verandering zijn, zoals de manier waarop ik het zing. Dan zing ik het opnieuw in. Maar het komt ook wel eens voor dat ik een nummer compleet omgooi. Bijvoorbeeld van een gitaarnummer naar een elektronisch nummer. Ik heb verschillende versies van nummers, verschillende nummers met dezelfde zang er in.“

Excuses is een belangrijk nummer op de plaat: het is niet alleen de opener maar ook de eerste single van Mind Bokeh:
“Ik voelde dat het een goede afspiegeling van het album gaf. Ik wilde dat de eerste kennismaking een goede indruk van Mind Bokeh neer zou zetten, in zijn geheel. Deze track voelde goed. Als mensen het nummer zouden horen weten ze wat ze van het album kunnen verwachten. Ik ben trots op alle tracks, maar ‘Excuses’ voelde als een nieuw ding voor me. ‘Excuses’ is een van de oudere tracks op de plaat, en ook een van mijn favorieten. Mijn favoriete tracks wisselen vaak, maar ‘Fences’ is het langst favoriet. Daar heb ik het langst naar geluisterd.

Stel nou dat ik ‘Take Off Your Shirt’ had uitgebracht: dat zou verkeerde verwachtingen oproepen, omdat dat maar één, afwijkend nummer is. Ondanks het feit dat ‘TOYS’ radiovriendelijk gezien misschien de beste keuze zou zijn, voelde het niet als de juiste single.”

Mooi dat Bibio zelf de track Take Off Your Shirt ter tafel brengt, want hij heeft over dit afwijkende, Thin Lizzy / Phoenixnummer de laatste weken vermoedelijk alles al verteld:
“Het gaat inderdaad in ieder interview over ‘Take Off Your Shirt’. Had ik ook wel verwacht, want het is natuurlijk ook een verrassende track. Maar het feit dat hij op Mind Bokeh staat, laat zien wat voor persoon ik ben. Ik luister vandaag de dag niet meer heel veel naar rockmuziek maar ik ben er wel mee opgegroeid. “

Ik heb er even aan gedacht om het nummer als b-kantje uit te brengen, maar voordat ik hem had uitgebracht heb ik de track regelmatig tijdens mijn dj-sets gedraaid en het publiek ging er altijd op los. Dus ik had er wel vertrouwen in: waarom achterhouden? Mensen kunnen soms een beetje te conservatief zijn. Er zijn tal van redenen waarom mensen de track wel of niet leuk vinden. Sommige van die redenen vind ik discutabel: ik heb het idee dat sommige fans de track niet kunnen waarderen omdat het te mainstream is. Ik heb zo gedacht toen ik tiener was, en ik heb het soms nog wel een klein beetje hoor. Ik verafschuw sommige popmuziek, en dan vooral de manier waarop het is gemaakt, hoe het klinkt. Ik snap dat ‘Take Off Your Shirt’ op Phoenix lijkt, alhoewel dat toeval is. Ik vind het geen onaardige band, maar heb geen platen van ze.

Ik ga met dit album wat meer terug naar de gitaar, maar bij een volgend album kan ik me alweer bedacht hebben. Ik maak zoveel verschillende soorten muziek. Daarom hoor je ook zoveel stijlen terug op Mind Bokeh: als ik één stijl zou kiezen, zou dat op de een of andere manier niet eerlijk voelen. Ik zou zo een hiphopalbum kunnen maken, of een funkalbum. Maar het zou maar als een deel van mij voelen. Terwijl Mind Bokeh alles is. Ik maak geen muziek voor de fans, ik maak muziek voor mijzelf. En dan hoop ik dat mensen het leuk vinden. “

Net als bij een act als Lone pik je een nummer van Bibio er zo tussen uit. Onder meer door de melancholie en zang heeft Bibio een unieke sound.

“Het is niet moeilijk om die sfeer te creëren. Ik hou van uitdagingen: als het allemaal te gemakkelijk gaat ben ik niet scherp genoeg. Daarom probeer ik graag veel stijlen. Ik hou van verschillende technieken die ik allemaal gebruik, die samen het Bibiogeluid vormen. Mijn eerste drie albums hebben bijvoorbeeld alleen maar gitaar. Toch is het maar een fractie van wat ik heb geschreven, ik heb nog wel duizend tracks uit die periode liggen. Ik zou zo nog een fi uit kunnen brengen. Maar dat wil ik niet doen, het album staat op zichzelf goed en dat wil ik graag zo houden. Het is een afgesloten hoofdstuk.

In die periode schreef ik heel veel maar beperkte ik me tot de gitaar. Dit zorgde ervoor dat ik heel veel kleine side-projects had maar dat werkte niet. Toen besloot ik: ik gooi alles op een hoop en noem het Bibio. Ik had de drang om dingen onder een andere nam te releasen, maar dat gevoel heb ik niet meer. Volgens mij doen mensen zoiets omdat ze willen dat elk project een sterke identiteit hebben. Ik bewonder de Beatles, omdat ze nummers achter elkaar konden uitbrengen die totaal van elkaar verschilden. Loveless van My Bloody Valentine is een van mijn favoriete platen. Het klinkt als één concept. Net als wat ik doe: verschillende nummers, maar één geluid. “

Naast het specifieke Bibiogeluid is er ook nog de kenmerkende zang.
“Ik vind het teksten schrijven het moeilijkste. Het muziekproces is natuurlijker, ik kan constant muziek schrijven. Als ik een tekst wil moet ik echt stoppen met wat ik aan het doen ben. Dan moet ik stoppen met aan het nummer werken en teksten schrijven. Daar hou ik niet van. Met het nieuwe album heb ik in eerste instantie gewoon zomaar iets gezongen, dat werkte, dat paste. Dat schreef ik dan op, om te kijken of het paste bij andere zinnen. Want ze mochten dan willekeurig zijn, ze zijn wel allemaal van mij en ze reflecteren waar ik over nadenk of wat mij interesseert. Ik speel graag met woorden. ‘Wake Up’ is persoonlijk, en gefocust op ons bestaan, het universum. ‘Excuses’ is meer spelen met woorden.

Ik schrijf geen teksten omdat er tekst in moet, ik schrijf teksten omdat ik van de stem houd. Lange tijd was mijn favoriete muziek instrumentaal. Daar heb ik jarenlang naar geluisterd. Nu luister ik ook naar muziek met tekst: niet altijd voor de teksten maar ook gewoon omdat het goed klinkt. 99,5% van wat op de plaat staat ben ikzelf. Ik speel op de plaat gitaar, bas, een beetje saxofoon. Ik hou ervan om instrumenten te bespelen. Maar ‘verborgen’ zang vind ik ook tof, zang waarvan je de tekst niet kan verstaan maar wel hoort dat het er zit.

Ik was behoorlijk over de zeik toen ik er achter kwam dat Mind Bokeh was gelekt. Ik wilde dat de plaat uit zou komen wanneer hij uit zou komen. Niet eerder. Het feit dat mensen die het album waren toevertrouwd, promo’s, er niet voorzichtig mee om zijn gesprongen is vervelend. De positieve kant is natuurlijk dat mensen graag mijn muziek wouden horen. Ik kan er van twee kanten naar kijken maar had liever gehad dat de plaat niet was gelekt. Ik ben best ouderwets in de zin van dat ik hou van albums en vinyl, ik kan erg opgewonden worden van een releasedatum. Betere kwaliteit, artwork. Toen hij was gelekt heb ik de plaat wel meteen gedownload om te checken of hij echt was.”

Op The Apple And The Tooth remixten collega’s van Bibio songs van zijn Ambivalence Avenue.
“Apple and the Tooth is wat mij betreft geslaagd want wat ik wou was verrast worden, en dat is gelukt. Ik heb artiesten gevraagd die ik niet echt kende maar ook artiesten die goede vrienden van me zijn. Ik wist van tevoren dat de remix die Clark ging maken, compleet anders zou zijn dan het origineel. Ik was erg tevreden over zijn remix. Net als over die van Letherette en Lone en Keaver & Brause. Ik wilde ze een kans geven, het was voor hen natuurlijk ook gaaf om op Warp uit te komen.

Ik denk niet dat ik weer zo’n remixalbum ga maken, maar er zullen wel meerdere EP’s uitkomen. Die staan al in de planning: eind dit jaar komen die uit. Het worden EP’s met gloednieuw materiaal. Nieuw in de zin van: dit hebben mensen nog niet gehoord. Sommige tracks zijn een jaar of twee oud. Er zullen vermoedelijk geen gigantische verrassingen opstaan, wel oudere tracks waar fans van het eerste uur waarschijnlijk blij van worden.”